195. To już jutro, czyli oczekiwanie na wędrówkę na Jasną Górę

Ręce i kolana jeszcze bolą, z rany na prawej dłoni jeszcze sączy się krew, ale już jest w miarę dobrze z moimi wczorajszymi obrażeniami. Obejrzałam dzisiaj moje kolana - tradycyjnie był z małej chmury duży deszcz, są zaledwie draśnięte. Najgorzej jest z prawą dłonią, bo to na nią poleciałam najbardziej. No nic, mamy plastry, więc nie będzie tak źle. A mówię o tym, ponieważ tak jak pisałam w jednym z poprzednich postów, w tym roku po raz pierwszy w życiu idę na pieszą pielgrzymkę do Częstochowy. Miałam sporo obaw przed tym, czy powinnam iść, bo przecież z moim chodem jest różnie. Jednak chęć pójścia okazała się silniejsza od wszelkich wahań. Tym bardziej, że ja tą pielgrzymkę traktuję jako podziękowanie za moje 25 letnie życie, w sumie w miarę spokojnie przeżyte. Bo przecież mogło być ze mną różnie.

Jeszcze dzisiaj w południe podskoczyłam do Decathlonu po karimaty, bo jeszcze jej nie posiadałam, a na spotkaniu organizacyjnym prosili, aby każdy uczestnik ją posiadał. Oczywiście gapa ze mnie i zapomniałam, że w weekendy autobusy rzadziej jeżdżą. A do Centrum Handlowego to już wcale. No i zrobiłam sobie niemały spacer od Akademików i to w dodatku poboczem autostrady. Zajęło mi to niewiele ponad 15 minut. W sklepie w sumie poszło mi całkiem dobrze, kupiłam najtańszą karimatę, zapłaciłam i udałam się w drogę powrotną, też na nogach. W domu byłam po 16, a o 18 musiałam zdać bagaż, który ma jechać samochodem. W sumie wszystko spakowałam do jednej niewielkiej torby - koc, dwie pary spodni, koszulki, bieliznę, ręcznik, przybory higieniczne. Na 2,5 dnia dużo mi przecież nie trzeba. Biorę jeszcze plecak z jedzeniem, piciem, bluzą, peleryną i innymi niezbędnymi rzeczami. Torbę zaniosłam na plebanią kościoła dekanatowego. Trochę mnie zaskoczyło, że inni mieli walizki. No cóż, każdy bierze ile mu potrzeba. Żałuję tylko, że nie podpisałam swojej torby, ale może nie zaginie wśród innych. W zamian dostałam ekwipunek pielgrzyma, czyli identyfikator, smycz, program pielgrzymki, chustę oraz śpiewnik. Trasa naszej pielgrzymki wygląda mniej więcej tak:

Wyruszamy jutro o 8 rano, we wtorkowe popołudnie powinniśmy być na miejscu. Przynajmniej mamy taką nadzieję. Spać będziemy po ludziach, szkołach. W wtorkowy wieczór planowana jest diecezjalna Msza św. pod przewodnictwem naszego księdza biskupa. A potem powrót autokarem do domu. Teraz natomiast oglądam film "Wszystko będzie dobrze" opowiadający o kilkunastoletnim chłopcu, który miał taką wiarę, że uwierzył, że kiedy dobiegnie do Częstochowy, to jego matka zostanie cudownie uzdrowiona. Ja co prawda jestem realistką, jednak czasami lubię obejrzeć coś, co mnie zmotywuje do działania i do dalszego życia. A wspomniany film właśnie do takich należy, przynajmniej w moim odczuciu.

Mam nadzieję, że wytrwam do końca wędrówki, że nie ulegnę swojej słabości i nie poddam się. Że zwyciężę wszelkie trudy wyprawy i tam, przed jasnogórskim klasztorem powiem sobie - "Lolek, po raz kolejny dokonałeś czegoś pozornie niemożliwego".