372. Apel z niebios

"Nie płaczcie i nie lamentujcie za mną. Kiedy umarłem i przekroczyłem  próg raju, zostałem przywitany przez samego Pana Jezusa. On już tam stał, z otwartymi ramionami i przepyszną szarlotką, upieczoną przez jego Matkę, Maryję. Dziękował mi, że byłem jednym z głosicieli jego miłosierdzia. Ale ja przecież nic szczególnego nie zrobiłem. Owszem, jako dewizę biskupią obrałem sobie hasło "Jezu, ufam Tobie", zabiegałem też o wybudowanie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Ale ja to zrobiłem dla ludzi, nie dla chwały. Wiecie co, nie muszę już nawet modlić się do Boga - ja sobie tutaj z nim po prostu gawędzę, jak ze starym kumplem, którego długo nie widziało się. Żartujemy, śmiejemy się, jest wspaniale. Widziałem się też z rodzicami i rodzeństwem - jak wspaniale było się do nich przytulić i ucałować, jak za dawnych lat. A Karol? Jest i Karol. Jak zwykle w swoim żywiole - z młodymi na kajakach. Pozdrawiam Was i z niecierpliwością czekam na każdego. Uszy do góry i pamiętajcie, że nie umiera ten, kto żyje w ludzkich sercach i pamięci".

Jestem pewna, że gdyby istniała możliwość przesyłania informacji między życiem doczesnym, a życiem w zaświatach, to tego typu wiadomość otrzymalibyśmy od ś.p. kardynała Franciszka Macharskiego. W Krakowie żegnały go tłumy, ale trudno nie żegnać kogoś, dla kogo od dóbr kościelnych ważniejsze było dobro ludzkie. Czy po drugiej stronie powitali go wszyscy święci? Z całą pewnością.