401. I znowu w niebie pojawił się mały anioł

Wczoraj, późnym wieczorem orszak małych niebiańskich aniołów został zasilony przez kolejnego dzielnego wojownika. Po blisko siedmiu latach walki z tak nierównym przeciwnikiem, jakim jest neurostoma, 14-letni Dominik odszedł od nas na zawsze. Od dłuższego czasu śledziłam zmagania chłopca z chorobą, z całego serca życząc mu jak najdłuższego życia. Nawet któregoś dnia podczas letnich półkolonii zaproponowałam dzieciakom z mojej grupy namalowanie laurek dla ciężko chorego chłopca z okazji zbliżających się jego urodzin. Dzieciaki miały zajęcie na najbliższą godzinę, a efekt ich pracy w postaci pliku zarysowanych kartek został wysłany do odległego Wolsztyna. Czy ucieszył się z tak skromnego prezentu? Mam nadzieję, że chociaż na chwilę na jego naznaczonej bólem buzi pojawił się uśmiech. Nikt wtedy nie wiedział, że będą to ostatnie urodziny Dominika w jego życiu. Niestety, nie mogę pojechać na jego pogrzeb, chociaż bardzo bym chciała. Ale mogę przecież tu na miejscu zmówić za niego dziesiątkę różańca, albo chociaż "Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie". Przecież modlitwa powinna być wysłuchana z każdego miejsca na świecie, prawda?

Nie wiem dlaczego, ale w takich przypadkach zawsze mi się ciśnie na usta fragment wiersza ks. Jana Twardowskiego: "Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą". Czasami nawet za szybko. Dominiku, gdziekolwiek jesteś - bądź tam szczęśliwy.

Dominik Młynkowiak:23 lipiec 2002 - 1 październik 2016