513. Znaki czasu

Kilka lat temu miałam przyjemność uczestniczyć w parafialnej pielgrzymce do Lichenia. Nie było to moje pierwsze nawiedzenie tego miejsca, jeszcze w gimnazjum miałam okazję podziwiać na żywo tą niezwykłą, największą na ziemiach polskich świątynię obrządku katolickiego. Za pierwszym razem nawiedziliśmy jeszcze kościół św. Józefa w Kaliszu. Pięć lat później dodatkowo zahaczyliśmy jeszcze o Gniezno. 

Zawsze marzyłam o zobaczenia miasta, od którego rozpoczęła się historia naszego kraju. Wedle legendy to właśnie tutaj przed wiekami Lech podczas odpoczynku miał zobaczyć majestatycznego orła pilnującego swojego gniazda, w którym przebywały młode. W pewnym momencie królewski ptak wzniósł się w niebo i zatrzepotał swoimi skrzydłami na tle czerwonego od zachodzącego słońca nieba. Lech uznał to za znak, że właśnie tutaj ma założyć osadę, którą na pamiątkę tego widoku nazwano Gniezno, zaś orzeł z rozłożonymi skrzydłami na czerwonym tle po dziś dzień zdobi nasze narodowe godło. Gniezno do 1038 roku było stolicą formującej się Polski, jest także pierwszą metropolią kościelną i siedzibą prymasowską po dzień dzisiejszy.

Chyba taką jedną z najbardziej charakterystycznych rzeczy związanych z Gnieznem są słynne Drzwi Gnieźnieńskie znajdujące się w tamtejszej katedrze. Stojąc pod samymi drzwiami, które są wysokie na ponad 3 metry(dokładniej lewe mierzy 328 cm, zaś prawe 323 cm), człowiek czuje się bardzo malutki. Zwłaszcza kiedy mierzy zaledwie 154 cm... Są one wykonane z brązu i przedstawiają żywot świętego Wojciecha, jednego z patronów naszego kraju. Ich wykonanie datuje się na czasy panowania Mieszka Starego bądź Bolesława Krzywoustego(badacze nie są pewni co do tej kwestii). Każde z wrót zawiera po dziewięć kwater z płaskorzeźbami kolejnych scen z życia czeskiego męczennika od narodzin aż do śmierci.
Jakiś czas temu znalazłam na youtube ciekawą animację dotyczącą poszczególnych kwater z obydwóch wrót słynnych Drzwi. Nie wiem, może przemówiła do mnie właśnie dlatego, że w rzeczywistości niewiele dostrzegałam na górnych warstwach kwater. W każdym razie myślę, że warto ją obejrzeć. Bo oto nagle wszystko ożywa, chodzi, rusza się. I jeszcze ta narracja w tle... Coś niezwykłego, co z całą pewnością zasługuje na miano "znaku czasu".

Ja zaś zastanawiam się, czy rzeźbiarzom sprzed kilku wieków śniło się, że kiedyś technika aż tak pójdzie do przodu, że ich dzieło ujrzy nowe światło dzienne? Może nie, a może... Wszak Leonardo da Vinci też przewidział wiele wynalazków, czyż nie?