508. "Zza horyzontu wielka światłość wdziera się w historię i zwyciężając mroki czasu staje się pamiątką

Śmierć pokonana, wygrało życie - Pasha w całym świecie.
Powiew wiatru w każdym sercu - Duch Zmartwychwstałego!"

Grób w mojej parafii(jeszcze przed Zmartwychwstaniem Pańskim)

Radosna procesja wokół osiedla oznajmiła wszystkim zgromadzonym, że Syn Boży po trzech dniach powstał z martwych, otwierając tym samym każdemu z nas drzwi do Nieba. Głośne dzwonienie trzymanych przez ministrantów dzwoneczków przeplatane śpiewem pieśni wielkanocnych odbijało się echem pomiędzy szarymi blokami. Ludzie, którzy jeszcze wtedy spali, pewnie znowu będą się żalić, że te wszystkie kościelne rytuały nie dają im wypocząć nawet w niedzielę. Trudno, każdy świętuje na swój sposób.

W takich chwilach zastanawiają mnie emocje, jakie mogły targać strażników pełniących wartę przy grobie Chrystusa oraz kobietami, zmierzającymi rankiem do grobu w obawie, czy znajdzie się ktoś, kto odsunie im ciężki kamień. Ci pierwsi byli naocznymi świadkami zmartwychwstania. Jak głosi jedna z wielkanocnych pieśni: "Ziemia się trzęsie, straż się grobu miesza". Przestraszeni trzęsieniem ziemi oraz niewyobrażalną jasnością bijącą od zamkniętego grobu najzwyczajniej w świecie uciekli, prawdopodobnie wiążąc to z naturalnym trzęsieniem ziemi. Nikt bowiem nie przypuszczał, że słowa Chrystusa dotyczące "zburzenia Świątyni i odbudowanie jej w ciągu trzech dni" wiążą się z jego własnym ciałem, a nie ze słynną Świątynią Jerozolimską (nota bene zburzonej w 70 roku i do dzisiaj nie odbudowanej). Wobec braku wiary, wszak byli oni poganami, trwoga kazała im uciec jak najdalej od tego "przeklętego miejsca", zaś napotkanym ludziom opowiadać, jak to uczniowie Nauczyciela z Nazaretu wykradli jego Ciało, symulując tym samym obiecane przez tego człowieka zmartwychwstanie.

Kobiety jerozolimskie zaznały zupełnie innego uczucia. Idąc do grobu spodziewały się, że zastaną zasłonięty ciężki kamień. Ich największym zmartwieniem było to, kto odsunie im ten ciężki głaz. Owszem, mogły poprosić o to stojących na straży żołnierzy rzymskich, jednak strach był paraliżujący. Jakież musiało być ich zdumienie, kiedy zobaczyły odsunięty kamień, jak także brak straży, i co gorsze, samego ciała. I tylko jedna myśl - ukradli Ciało Mistrza i zanieśli nie wiadomo dokąd. Jakże prozaiczna z perspektywy tych dwudziestu jeden wieków, a jednocześnie - jakże zwyczajna, prosta, ludzka. Bo przecież takie były te jerozolimskie kobiety - zwyczajne, proste i ludzkie. Nic więc dziwnego, że na początku nie rozpoznały Anioła stojącego przy grobie, że pomyliły go ze strażnikiem. Ale jakaś podświadomość kazała im nie uciec, zostać. I jeszcze te słowa, że "szukacie go, a On zmartwychwstał". Któż z nas, nie znając Nowego Testamentu, uwierzyłby w to zapewnienie? A one, w swoim prostym i niewykształconym życie, uwierzyły. Co więcej, poszły ogłosić tą niebywałą nowinę Apostołom, a następnie całemu światu: "Śmierć pokonana, wygrało życie - Pasha w całym świecie! Powiew wiatru w każdym sercu, Duch Zmartwychwstałego!". Jakże odważne były te "słabe, proste" kobiety w przeciwieństwie do z pozoru silnych i mężnych żołnierzy rzymskich! Jakże wymownie z tej perspektywy brzmi "Psalm z Krakowem" z repertuaru Piotra Rubika:

I na koniec, stojąc u progu kolejnej Wielkanocy, zostawiam Was wszystkich z pytaniem: czy bliżej Wam w Waszym życiu do postawy rzymskich, tchórzliwych żołnierzy, czy też odważnych, prostych kobiet jerozolimskich? Życzę Wam, abyście częściej byli tymi kobietami, niż żołnierzami. Oraz tego, abyście planując swoje życie, nie zapomnieli też o tzw. "dniu dzisiejszym" i potrafili cieszyć się także nim!

"Nadeszła już godzina wiosny - czas łaski na przemianę,

nie czekaj jutra, "dziś" jest darem, przyjmij to z zapałem.

Powroty szczere, słowa nowe, serca nawrócenie,

Chrystus niesie każdemu z ludzi nowości czas.

I my z Nim... Objęci Jego światłem, 

złączeni Jego krzyżem, śpiewamy jednym głosem:

Emmanuel, Emmanuel, Emmanuel"