1263. Trema jest, ale kto nie próbuje, ten nie pije przysłowiowego szampana :)

Jakiś czas temu zadzwoniła do mnie znajoma ze studiów(jak to miło, że jeszcze mnie pamięta) z pytaniem, czy nie zechciałabym wziąć udziału w projekcie, w którym również ona bierze udział. Krótko mówiąc potrzebowała osoby niepełnosprawnej, która nie dość, że nie narzeka na wszystko dookoła, to jeszcze prowadzi takie życie, które mogłoby zainspirować inne osoby. I jakoś tak pierwszą osobą, według niej, która przyszła jej do głowy byłam ja. 

Nie powiem, było mi bardzo miło, że pomyślała właśnie o mnie, chociaż tak naprawdę od dawna pracuje z niepełnosprawnymi. Od razu oczywiście pojawiło się pytanie dlaczego ja oraz wątpliwość, czy będę umiała się wysłowić. Odpowiedź Godzilli była jasna i klarowna - bo nie znam drugiej tak bardzo pozytywnie zwariowanej osoby, poza tym umiałaś zagadać Kaprala, kiedy nikt oprócz ciebie nie miał kolejnych rozdziałów magisterki, to i teraz sobie dasz radę.
Wobec powyższych zgodziłam się spełnić jej prośbę i podczas jakiegoś spotkania projektowego opowiedzieć co nieco o swoim życiu. W końcu dobrym znajomym nie odmawia się przysługi, prawda(w sumie nie przypominam sobie, aby ona mi kiedyś czegoś specjalnie odmówiła)? Pozostała tylko kwestia terminu. Ten przypadł na dzień jutrzejszy, na godzinę 18:00. Nawet dobrze, bo jutro nie mam treningu, więc nie musiałam niczego przekładać, ani odwoływać. Mam tylko nadzieję, że wyrobię się z dziecięcej Drogi Krzyżowej o 17:00, na której czytam rozważania do aż 2 jej stacji (IX i X). Co prawda tydzień temu nabożeństwo skończyło się już o 17:30, ale wtedy to nie ja czytałam(ha, ha, ha). Czy teraz będzie podobnie? Mam taką nadzieję.

Oczywiście trema przed wystąpieniem jest. Zarówno przed czytaniem w Kościele(w sumie nie pierwszy raz), jak i udziałem w projekcie(tu już pierwszy raz). Kurczaczki, myślałam, że po tylu latach wygłaszania referatów i innych dziwnych rzeczy w ramach studiów, jak i czytania tego i owego podczas Mszy i nabożeństw już się uodporniłam. Gdzież tam... A trema działa na mnie i w obszarze salutogenezy i w obszarze patogenezy. I, o ile w obszarze salutogenezy, wpływa to na wewnętrzną mobilizację, aby starać się mówić jak najbardziej wyraźnie, o tyle w obszarze patogenezy np. moje mięśnie potrafią odmówić posłuszeństwa, albo ruchy są jeszcze bardziej nieskoordynowane.
Tak więc trzymanie kciuków od 17:00 do 19:30(?) mile wskazane. Co prawda nie mogę Was zaprosić na transmisję nabożeństwa Drogi Krzyżowej z mojej parafii, bo jej nie ma, ale z racji tego, że spotkanie w ramach projektu odbywa się on-line, mogę zaprosić Was właśnie na nie. Jeżeli tylko macie zainstalowaną platformę Zoom (zawsze można ją zainstalować tylko na chwilę) oraz wolny wieczór i chęci to zapraszam Was na spotkanie odbywające się pod adresem https://us02web.zoom.us/j/82867339751?pwd=aWd6eVRUQkk5Z2Z4bXdETFVLZWxJUT09 (dla tych co nie znają platformy, a chcieliby mnie usłyszeć taka rada - wejdźcie w link ciut wcześniej, bo czasami chwilę potrzeba, aby się załadował). Będzie mi bardzo miło, jeżeli będziecie. Nie jest to jednak przymus, bo rozumiem, że każdy ma swoje własne sprawy. Trzymanie kciuków za powodzenie akcji, choćby w myślach, mi wystarczy.