1304. Wszyscy jesteśmy dziećmi. Zawsze...

Kochani,

w dzisiejszej notatce, z okazji Dnia Dziecka, chciałabym Wam życzyć wszystkiego najlepszego. Wszak każdy z nas, ten mały i ten duży, jest czyimś dzieckiem. Nawet, jeżeli nasi rodzice już nie żyją, nie przestajemy być ich dziećmi. Bo przecież ONI gdzieś tam są: w niebie, w innym świecie, za tęczowym mostem, a nade wszystko w naszych sercach. Są i nam kibicują w naszych dążeniach do spełniania wyznaczonych sobie celów. Ale, oczywiście, najlepiej, kiedy są jeszcze obok nas i nas przytulą, albo powiedzą dobre słowo... Bądźmy dziećmi wewnętrznie. I z dziecięcą ufnością patrzmy na świat.

Pomysł na dzisiejszy post zrodził się nieprzypadkowo. Około godziny 11:00 dostałam SMSa. Na wyświetlaczu mojego telefonu jako nadawca wyświetliła mi się Pani Dyrygent. W pierwszym momencie myślałam, że pisze do nas w sprawie Bożego Ciała. Wiecie, że może schola będzie śpiewała na Mszy o 10:00, po której procesja z Najświętszym Sakramentem przejdzie najbliższymi ulicami wokół świątyni, albo coś w tym rodzaju. Ale nie, to były życzenia z okazji dzisiejszego Dnia Dziecka. I to personalne. Nawet nie wiecie jak bardzo zrobiło mi się miło z tego powodu. Oczywiście odpisałam jej wiadomość z podziękowaniem. I tak sobie pomyślałam, że może Wam też zrobi się tak samo miło, kiedy złożę Wam życzenia z okazji dzisiejszego święta. Co prawda nie personalnie, ale chyba liczy się gest, czyż nie?

Czerwiec tradycyjnie zapowiada się trochę intensywnie, mam nadzieję jednak, że wybrnę z niego obronną ręką. I że w tym całym kurcgalopku znajdę czas na jeszcze inne rzeczy. Na treningi(a już za półtora tygodnia kolejne zawody, tym razem obieramy kierunek na Kraków), na nabożeństwa czerwcowe (nawet nie wiem kiedy minął maj, a wraz z nimi majówki), na zwyczajne życie. Chociaż, jak nie dam radę iść na nabożeństwo czerwcowe, to zawsze mogę odmówić je z x Teodorem na kanale Teobańkologia. Odkryłam go przypadkowo rok temu, kiedy szukałam majówek on-line, i przepadłam. Teraz np. co wieczór odmawiam z nimi różaniec, a kiedy nie mogłam iść na nabożeństwo majowe, to też z nimi odprawiałam je w wersji on-line. Przynajmniej się starałam, bo w przypadku wyjazdu na zawody też różnie to bywało. Nie jest to to samo jak na żywo, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Pocieszające jest to, że kiedy przebrnę przez ten miesiąc, to będę znowu krok do przodu w moich sprawach. I to mi daje niejaką motywację w działaniu.

Trzymajcie się ciepło.