1432. A jaki Wy sobie budujecie pomnik?

"Exegi monumentum", Horacy, Księga 30

Exegi monumentum aere perennius,
regalique situ pyramidum altius,
quod non imber edax, non aqulio impotens,
possit diruere aut innumerabilis
annorum series et fuga temporum.
Non omnis moriar multaque pars mei,
vitabit Libitinam; usque ego postera,
crescam laude recens, dum Capitolium,
scandet cum tacita virgine pontifex.
Dicar, qua violens obstrepit Aufidus,
et qua pauper aquae Daunus agrestium,
regnavit populorum, ex humili potens,
princeps Aeoliun carmen ad Italos,
deduxisse modos, sume superbiam,
quaesitam meritis et mihi Delphica
lauro cinge volens, Melpomene, comam.

Tydzień temu na "Retoryce i emisji głosu" zostaliśmy poproszeni o przygotowanie jakiegoś tekstu w języku obcym. Wiem, że jedni przygotowują coś po angielsku, inni po rosyjsku czy niemiecku. Ja zdecydowałam się na "coś wspaniałego", czyli łacinę. I to nie tą podwórkową, ale prawdziwą, klasyczną, taką, jaką posługiwali się starożytni Rzymianie.
Moje pierwsze świadome zetknięcie z językiem łacińskim było gdzieś w piątej klasie szkoły podstawowej, kiedy na lekcjach historii poświęconych starożytnemu Rzymowi pojawiło się kilka przykładowych sentencji łacińskich. Były one dla mnie tak niezwykłe, że do dzisiaj tkwią w mojej pamięci. Podobnie było w gimnazjum - kilka myśli bardziej jako ciekawostka, niż do zapamiętania...
"Prawdziwa" przygoda z językiem łacińskim zaczęła się dla mnie dopiero w liceum. Profil socjo-historyczny przewidywał go jako prawie obowiązkowy. Piszę prawie, bo po tym jak psorka oznajmiła, że 2 osoby mogą się z niego wypisać, to chętnych było więcej, niż miejsc. Mnie to jednak nie dotyczyło. I chociaż czasami ze łzami w oczach wkuwałam poszczególne słówka, czy też odmiany, to jednak z każdego sprawdzianu czy też kartkówki wychodziłam obronną ręką.
Potem jeszcze zderzyłam się z tym językiem na turystyce religijnej. Podejrzewam, że gdyby była ona prowadzona przez inny wydział, nie znalazłaby się w siatce godzin. Tutaj cieszyłam się, że już wcześniej liznęłam jej nieco, bo jakoś łatwo materiał wchodził mi do głowy. Co prawda tematyka kręciła się wokół teologii(w liceum motywem przewodnim u nas było prawo, ale np. na takim bio-chemie była to medycyna), jednak zapamiętanie na zaliczenie całego pacierza + Chwały Ojcu nie było znów nie wiadomo jakim wyczynem. Oczywiście była też gramatyka, która niejako kładzie podwaliny pod inne języki obce, jednak profesorka uznała, że wystarczy, że będziemy umieć tych kilka modlitw. Poszybowałam wtedy moimi myślami do innej epoki. Moi rodzice jeszcze pamiętają, jak Msze święte odprawiano w tym języku. Mama wielokrotnie opowiadała mi, że starsze babcie potrafiły całą Mszę świętą odmawiać różaniec, bo nie rozumiały co ksiądz mówi. Teraz... teraz jest inaczej. Aczkolwiek zdarza się, że międzynarodowe Msze odprawia się po łacinie.
Na jutrzejsze zaliczenie zadania wybrałam sobie znany utwór Horacego - "Wybudowałem pomnik", z którego pochodzi słynny cytat: "Non omnis moriar"(nie wszystek umrę). W liceum uczyłam się go na pamięć i w oryginale, i po polsku(w zależności od przedmiotu). Na zajęcia wystarczyło mi tylko powtórzenie wymowy niektórych słów. A podczas powtarzania kolejny raz po głowie zakołatała mi myśl - jakiż to pomnik pozostawię po sobie? Czy na pewno będzie on trwalszy od spiżu, czy może rozpadnie się niczym talia kart przy najlżejszym powiewie wiatru. Jasne, że chciałabym tą pierwszą opcję, ale przecież tak wiele nie zależy ode mnie. Z drugiej strony - może ktoś kiedyś wystawi mi okazały pomnik, ale czy o taki będzie mi chodzić? Czy nie lepszy będzie pomnik zbudowany z dobrych uczynków(nawet niejako przeplatanych tymi złymi, przecież w życiu nie zawsze czynię dobrze), które zapiszą się w ludzkiej pamięci? Nawet, jeżeli nie będzie chodziło o cały kraj, ale o najbliższą rodzinę? Wszak tak długo żyjemy w ludzkiej pamięci, ile się o nas mówi.