2062. Tym razem Chatka okazała się z gumy...

Było nas dużo, ale pomieściliśmy się

W stałym kalendarzu Duszpasterstwa Akademickiego "Centrum" uwzględniony jest jesienny wyjazd rekolekcyjny do naszej Chatki w Brennej w okolicach 11 listopada. Dlaczego właśnie wtedy? Otóż z jednej strony nowicjusze już nieco są oswojeni z funkcjonowaniem w nowej wspólnocie. Z drugiej - w takim przypadku jest szansa, że z okazji wolnego dnia wyjazd może trwać trochę dłużej. No i jest to właściwie ostatni dzwonek, aby pojechać do naszego ośrodka przed zimą - na tą porę roku wyłączane są wszelkie media, a domek zamykany jest na cztery spusty aż do kwietnia.

Rok temu byłam zbyt zaaferowana dołączeniem do Duszpasterstwa, a z drugiej strony jeszcze nieco onieśmielona, aby pojechać na zeszłoroczną edycję poświęconą osobie św. Piotra. Jednak przez rok nieco się oswoiłam w nowym środowisku, zaaklimatyzowałam i nabrałam swoistej pewności siebie na tyle, żeby zdecydować się na czterodniowy, bo na tyle pozwalał nam weekend, wyjazd. W Chatce byłam już dwa razy, co jest dobrym wynikiem jak na mój staż w tej wspólnocie.

Obładowana plecakiem turystycznej, wśród nocnej ciszy, wspinałam się wraz ze znajomymi, z którymi przyjechałam, kamienistą ścieżką do położonego na uboczu domku. Egipskie ciemności wcale tego nie ułatwiały, na szczęście zawsze ktoś poświecił mi latarką. W końcu, po około półgodzinnym marszu, dotarliśmy na miejsce.

Nasze rekolekcje rozpoczęliśmy od Mszy świętej, która odbyła się o 22:00. Wielu z nas było zmęczonych, ale nikt nie zasnął, skutecznie się przed tym broniąc. Po Mszy, która trwała niecałą godzinę poszliśmy na kolację do kuchni. Zosia zaserwowała nam przepyszne pesto z makaronem, a do tego chętni mogli zjeść jeszcze kanapki. Zakończywszy kolację odmówiliśmy kompletę, a następnie rozpoczęliśmy integrację polegającą na grze w planszówki, które posiadamy na stanie.

Tematem tegorocznych rekolekcji była postawa Jezusa podczas spotkania z Mateuszem (Łk 9, 27 - 32), z Zacheuszem (Łk 19, 1-10), z kobietą przy studni (J 4, 6 - 25) oraz z Poncjuszem Piłatem (18, 28 - 19, 16). Cztery różne spotkania, cztery różne sytuacje, piątka zupełnie różniących się od siebie osób. Podczas czterech sesji, które miały miejsce dwa razy w sobotę, raz w niedzielę i raz w poniedziałek, staraliśmy się scharakteryzować przedstawione osoby oraz przeanalizować przebieg tych spotkać, wymieniając to, co w nich zwróciło naszą uwagę. Próbowaliśmy się też zastanowić jak my zachowalibyśmy się w takich sytuacjach oraz jak moglibyśmy zareagować na dane zachowanie Jezusa. Oprócz tego każdego dnia mieliśmy Mszę świętą, a sam dzień rozpoczynaliśmy jutrznią, a kończyliśmy nieszporami oraz kompletą.

Ale żeby nie było tak monotonnie, to w sobotni poranek wybraliśmy się w góry, aby zdobyć mieszczący się niedaleko szczyt zwany Kotarz (974 m n.p.m.). Nie jest to daleko od miejsca naszego przebywania, ale już pierwsze podejście, strome i śliskie, niesamowicie dało mi się we znaki. Na dowód niech będzie to, że w połowie chciałam się wycofać, co raczej jest do mnie nie podobne. Ale dobrzy koledzy wsparli mnie swoimi ramionami, dzięki czemu jakoś dałam radę. Potem było już tylko lepiej, a sympatyczne rozmowy z innymi oraz widok ze szczytu skutecznie rekompensował mi tą pierwszą niedogodność.

Do Chatki wróciliśmy po około 5 godzinach marszu. Zmęczeni i głodni, ale zadowoleni. Pomijając, że ksiądz zgubił po drodze kilka osób, to było całkiem ciekawe przeżycie. Tym bardziej, że tegoroczna jesień nas rozpieszczała i bardzo długo cieszyła ciepłem i pogodą.

W niedzielne popołudnie wybraliśmy się natomiast do miejscowej cukierni na tradycyjne rogale marcińskie. Co prawda wspomnienie św. Marcina było nazajutrz, ale planowaliśmy wyjechać z Chatki ok. 12.00, tak aby na spokojnie wrócić do naszych domów. Na cukiernię mogłoby nie starczyć czasu. Poza tym część osób wyjeżdżała już w niedzielę po południu, a ksiądz chciał, aby jak najwięcej z nas było na tym spotkaniu przy rogalu i kawie / herbacie. To nic, że zajęliśmy praktycznie cały taras, przynajmniej było widać, że tworzymy wspólnotę.

Te rekolekcje z całym powodzeniem mogłyby mieć hasło "ile ludzi może pomieścić Chatka". Domek, a zwłaszcza jego trzy sypialnie (męska, żeńska i powiedzmy, że klauzurowa, która służyła też za konfesjonał), mają ograniczoną powierzchnię, a nas było sporo. Sam ksiądz przyznał, że za jego kadencji jeszcze nigdy nie było tak dużo osób, choć z drugiej strony była i pewna rotacja uczestników. Mimo to na noc byliśmy poupychani dosłownie wszędzie, nawet przy zejściu ze strychu. Trochę było też obawy, że ktoś na kogoś nadepnie idąc w nocy do łazienki, albo na swój dyżur podczas adoracji Najświętszego Sakramentu, ale chyba nic takiego nie miało miejsca. A nawet jeśli, to zostało to przyjęte z największą wyrozumiałością.