W życiu każdego człowieka zmagającego się z jakimś schorzeniem przewlekłym przychodzi taki moment, że powinien pojawić się u lekarza specjalisty, chociażby po to, aby zobaczył, że ów człowiek jeszcze żyje i całkiem nieźle się ma. Tak było w moim przypadku - w związku z mózgowym porażeniem dziecięcym i kończącego mi się okresu przyznania renty musiałam udać się do lekarza neurologa, aby wypisał mi odpowiednie dokumenty. Ogólnie pierwszy termin wizyty miałam we wrześniu, ale lekarki nie było i musiał być przesunięty. Nie do końca było mi to na rękę, lecz skoro nie było innego wyjścia, to trzeba było to przyjąć.
Nie wiem, jak jest w przypadku innych miast, szpitali, a może i samych specjalistów, ale u nas najpierw umawianym jest się na dany dzień, danego dnia rano zgłasza się do rejestracji, gdzie otrzymuje się numerek i z tym numerkiem czeka się na swoją kolej pod gabinetem. Czyli tak właściwie człowiek nie wie, o której wejdzie, chociaż numerek "6" napawał optymizmem. Przynajmniej w teorii. A zatem zaczęło się wielkie oczekiwanie od godziny 8:00 (bo o tej odebrałam wspomniany numerek w rejestracji). Na szczęście wzięłam ze sobą "Braci Aszkenazy" Izraela Joszuy Singera. Dzięki temu udało mi się przeczytać sporą ich część, a więc nie był to czas stracony.
Neurolog przyszła z oddziału o godzinie 11:00, a więc nawet wcześniej, niż powiedziano w rejestracji. Ja natomiast do środka weszłam przed 13:00. Aż boję się pomyśleć, o której weszła kobieta mająca numerek 19. Co do wizyty to raczaj była standardowa. Rozmowa, badanie, wypisanie papierów, wypisanie zaświadczenia, bo przecież musiałam wziąć wolne w pracy. Dostałam też skierowanie na rehabilitację. Lekarka zastanawiała się też, czy nie przydałoby mi się zrobić tomografii komputerowej głowy, jednak nie ma mowy, abym wyleżała bez ruchu 15 minut. Miałam to badanie w wieku 16 lat, niestety, nikt wtedy nie pomyślał o narkozie i wyszło jak wyszło. A raczej wcale nie wyszło. Chociaż sprawdzałam i jest opcja uśpienia dla dorosłych. Co prawda za opłatą, ale jeżeli to jedyny sposób, aby zrobić mi to badanie, to może warto wyłożyć te pieniądze? Dostałam też od pani lekarz radę, aby w przypadku otrzymania renty na dwa lata odwoływać się do wojewódzkiej komisji. Bo to też jest trochę śmieszne, tu mam napisane "pacjent nierokujący poprawy", a tu dostaję rentę na dwa, trzy lata. Już nie chodzi o pieniądze, bo mam je zawieszone, ale o sam fakt. Mózgowego porażenia dziecięcego się nie wyleczy, a ograniczenia z nim związane są trwałe. I oni doskonale o tym wiedzą. Więc o co chodzi?
Przy okazji poszłam zarejestrować się na rehabilitację. Wyszedł mi kwiecień przyszłego roku. Jakoś mnie to już nie dziwi. Tylko boję się, że zapomnę, albo coś. Ogólnie to myślę też nad turnusem rehabilitacyjnym. Nie wiem tylko, czy bawić się z dofinansowaniami, bo naprawdę, mała szansa, że coś dostanę. Wiecie jak to jest - "kwalifikuje się, ale środki zostały rozdzielone pomiędzy bardziej potrzebujących". Może po prostu samemu wszystko ogarnąć, jak zwykle zresztą. No nic, na razie czekam na tą komisję o rentę, a potem będę myśleć, co dalej.
Karolinko, Twoje słowa po raz kolejny pokazują, jak wielką siłą i cierpliwością dysponujesz w codziennym mierzeniu się z systemem. To niezwykle niesprawiedliwe, że przy trwałym schorzeniu trzeba wciąż udowadniać oczywiste rzeczy i tracić godziny pod gabinetem, chociaż dobrze, że miałaś przy sobie dobrą książkę, która umiliła ten czas. Podziwiam Twoje opanowanie w tej sytuacji oraz to, że nawet w takich momentach potrafisz dostrzec drugą stronę medalu. Trzymam kciuki za pomyślne załatwienie wszystkich formalności z rentą oraz za to, aby rehabilitacja przyniosła Ci jak najwięcej dobrego. Pozdrawiam Cię bardzo cieplutko.
OdpowiedzUsuńZnam taki stary dowcip w związku z koniecznością stawania co dwa lata na komisję przyznającą rentę.
OdpowiedzUsuńPewien człowiek w wypadku stracił nogę. No i dostał rentę na dwa lata. I potem znowu na kolejne dwa. Za trzecim razem lekarz, który mu robił opis na wniosku do komisji zdenerwowany napisał:
"Ujebało mu nogę i mu kurwa już nie odrośnie!".
O wizytach u specjalistów też pisałam, szkoda nerwów i słów!
OdpowiedzUsuńZnam to z autopsji , u neurologa akurat mam na godzinę i to się raczej sprawdza.Jesli masz grupę inwalidzką to staraj się w Pefronie , należy Ci się, ja zyskałam ponad połowę. Pozdrawiam cieplutko.
OdpowiedzUsuńW Kanadzie na wizyty u specjalistów czeka się długo, często miesiącami. Wyjątkiem są przypadki bardzo poważne, choć nawet wtedy nie ma gwarancji, że wizyta odbędzie się szybko. Z drugiej strony, kiedy termin jest już wyznaczony, zazwyczaj nie trzeba długo czekać w poczekalni, bo wizyty odbywają się o ustalonych godzinach. A książkę, oczywiście, zawsze zabieram ze sobą! 😊
OdpowiedzUsuńNie tak dawno czytałem o tomografii komputerowej i z tego, co się dowiedziałem, nie powinno się jej wykonywać bez konkretnych wskazań medycznych. Tym bardziej że w Twoim przypadku badanie wymagałoby znieczulenia ogólnego. Jeśli jednak istnieje konkretne podejrzenie medyczne, które warto sprawdzić, uważam, że warto rozważyć nawet odpłatne wykonanie badania.
Zdarzały się przypadki, w których osoby po amputacji obu nóg musiały po pewnym czasie ponownie dostarczyć lekarzowi zaświadczenie potwierdzające swój stan zdrowia. Można by zapytać, czy chodziło o sprawdzenie, czy nogi przypadkiem nie odrosły! 😁 Na pierwszy rzut oka brzmi to absurdalnie, ale nie tak bardzo: Zdarzało się bowiem, że osoby z tak poważnymi uszkodzeniami ciała proszono o ponowne udokumentowanie swojego stanu, ponieważ niektórzy lekarze wystawiali nieprawdziwe zaświadczenia. Gdy takie przypadki wychodziły na jaw, podejmowano próby ponownej weryfikacji dokumentacji pacjentów. I czasami odkrywano istne cuda!
A propos rehabilitacji… Oczywiście, w niektórych przypadkach konieczna jest pomoc rehabilitanta, ale wiele ćwiczeń można wykonywać samodzielnie, pod warunkiem że wcześniej ktoś fachowo pokaże, jak je prawidłowo robić.
Ponad dziesięć lat temu spadłem z roweru i zerwałem mięsień. Korzystałem wtedy z prywatnej rehabilitacji. Prawdę mówiąc, później znalazłem w Internecie, zwłaszcza na YouTube, dziesiątki filmów, na których bardzo dobrze objaśniano i pokazywano ćwiczenia odpowiednie przy tego rodzaju urazie. W praktyce większość z nich mogłem wykonywać samodzielnie i tak właśnie robiłem. Z perspektywy czasu zastanawiam się, czy potrzebowałem aż tylu wizyt u rehabilitanta — być może wystarczyłaby jedna lub dwie, żeby pokazał mi odpowiednie ćwiczenia i sprawdził, czy wykonuję je prawidłowo.