10. Jestem, i nawet żyję... I ogólnie jest ok:)

Rano wróciłam z tygodniowego obozu sportowego zorganizowanego przez klub sportowy do którego należę w Hucisku. Miejscowość znajduje się tak blisko miejscowości, w której na co dzień mieszkam, że bez problemu mogłam dojechać trzy dni później na miejsce pociągiem, który nawet jeździ przez moje miasto. Postanowiłam jechać jakimś rannym kursem, żeby nie tracić dnia. Podeszłam więc do budki, w której zazwyczaj sprzedaje się bilety na podróż i mówię sympatycznej kasjerce, że chcę kupić bilet do Zawiercia. W odpowiedzi usłyszałam, że bilet muszę sobie zakupić u konduktora, bo coś tam. Poszłam więc na peron w oczekiwaniu na pociąg, którego miejscem docelowym był Hel. Chwilę poczekałam, bo jednak za bardzo się pospieszyłam, aż w reszcie nadjechała lokomotywa. Wykorzystałam ten czas na napisanie trenerce SMSa, że jadę. Wsiadłam przepisowo do pierwszego wagonu (który zresztą był chyba zarezerwowany) w nadziei, że zastanę tam konduktora. Oczywiście się przeliczyłam. Ale za to zaczęła mi dzwonić komórka - trenerka chciała znać szczegóły mojego przyjazdu. Powoli szłam do innego wagonu z jednym plecakiem na plecach, drugim w ręce, w której zresztą trzymałam telefon przy uchu. Ulokowałam się w pierwszym lepszym przedziale, bo jakoś nie uśmiechało mi się gonienie z ekwipunkiem po całym pociągu w poszukiwaniu konduktora. Przez niespełna pół godziny nie doczekałam go się - trudno, strata PKP, które zubożało o kilka złotych. 

Na dworcu w Zawierciu poszłam do drzwi wyjściowych na peron, które okazały się zamknięte. Musiałam działać, zanim pociąg ruszył w dalszą drogę. Poszłam do pierwszego lepszego przedziału i nie zważając na swoją wadę wymowy, poprosiłam siedzącego w nim mężczyznę o pomoc. Efekt natychmiastowy. Trochę się bałam, że pomiędzy schodkami wagonu, a peronem będzie spora odległość do pokonania, ale na szczęście nie miałam racji. Przed dworcem czekał już na mnie mąż trenerki, który zawiózł mnie na miejsce obozu, które znałam z poprzedniego roku. 

Tam okazało się, że będę sama w pokoju, ponieważ moja współlokatorka nie zdała matury z matematyki i musiała się uczyć do poprawki. Zaraz po wejściu do pokoju po pierwsze okazało się, że nie ma w nim światła (i tylko światła), a po drugie że zaraz jedziemy na basen do Łaz. Tak więc nie zdążyłam się nawet wypakować, ale za to zdążyłam wymieszać ciastka ze strojem kąpielowym. 

Basen był jednym z lepszych, na którym miałam okazję być. Na obiekcie byliśmy jeszcze dwa razy. Jak dla mnie zdecydowanie za mało. Uwielbiam wodę i nawet myślę czy by nie wrócić do pływania. W Chorzowie boję się pokazać po roku nieobecności, zresztą zajęcia mam tak samo, jak z lekkiej. Tychy mają za późno zajęcia ze względu na dojazd komunikacją miejską, która po 21 jest trochę skomplikowana. Zresztą od października będzie mi nie po drodze. Zostaje jeszcze Oświęcim, gdzie też może być ograniczony dojazd - aż 3 autobusami. Szkoda, że u nas nie planują otworzyć kolejnej sekcji...

Kilka razy byliśmy w szkole we Włodowicach, gdzie była profesjonalna sala gimnastyczna oraz słynny "Orlik". Grom zespołowym nie było końca - koszykówka, piłka nożna, kometka, indianka, ringo. Raz nawet obejrzeliśmy mecz goalballa. 

Rytm obozu wyznaczały poranne rozruchy, sprawdzanie czystości w pokojach, posiłki. Dużą popularnością cieszył się "Rummikub", karciane gry oraz "Monopol". Żałowaliśmy, że nikt nie pomyślał o "Scrabblach". To znaczy ja pomyślałam, ale nie miałam ich jak wziąć.

Wieczorem graliśmy w "Policjantów i złodziei" oraz kalambury filmowe. Muszę się pochwalić, że tak się schowałam w krzaki, że nikt mnie nie mógł znaleźć (wraz z kolegą zdobyliśmy aż 2 punkty dla drużyny), a w kalamburach też odgadłam sporo tytułów. Dzięki temu niejako przyczyniłam się do tego, że nasza drużyna wygrała całą rozgrywkę, a nagrodą były... tabliczki czekolady.

Nasza drużyna (źródło zdjęcia)

Myślałam, że trochę lepiej mi pójdzie czytanie "Szmaragdowej tablicy". Przez 6 dni przeczytałam zaledwie połowę z 645 stron. Jak dla mnie słaby wynik. Ale za to ani razu nie włączyłam telewizora. I wreszcie się wyspałam, bo żadna puchata kulka po mnie nie brykała o 4 rano. Jako rekompensatę tej straty miałam niezamykające się okno i zimno w pokoju.

Ogólnie było nieźle, chociaż chwilowo miałam wrażenie, że kadra nie ma pomysłu na zajęcia dla swoich podopiecznych. I nie pomogły nawet książki, które im podrzuciłam:

A może po prostu to ja wyrosłam z zabaw dla dzieci. Za rok pewnie też pojadę. Ale prawdopodobnie w innej roli niż kolonisty...