Często zastanawiam się, jak to nasze życie jest ułożone, że niektóry z nas tracą bliskich tuż przed świętami Bożego Narodzenia lub Wielkanocy. Rok temu przed Bożym Narodzeniem odszedł do wieczności ojciec naszego proboszcza. Umarł dosłownie na rękach swojej żony we wspomnienie świętej Barbary. Co prawda są pewne kontrowersje co do samego faktu jej istnienia, jednak tradycyjnie jest uważana za patronkę dobrej śmierci. Mówi się, że mężczyzna umierał pogodzony ze światem oraz wszystkimi dookoła, więc może jest w tym nutka prawdy. Trochę żałuję, że nie byłam na pogrzebie, ale nikt mi nie powiedział, że jest planowana delegacja wiernych z naszej parafii, a przy okazji pojedzie ona wynajętym busem (bo osobiście byłam pewna, że ktoś pojedzie, chociażby panie z Akcji Katolickiej, ale obstawiałam podróż własnymi samochodami). Kiedy we wrześniu do wieczności odeszła jego żona, pojechałam w delegacji bez zmrużenia oka. W końcu jakieś przedstawicielstwo scholi musiało być, prawda? Akurat informacja o śmierci i wyjeździe została podana 13 września, w dniu kiedy schola przygotowywała nabożeństwo fatimskie, byłam więc doskonale powiadomiona co i jak.
W środę dostałam wiadomość o śmierci matki opiekuna duchowego scholi, księdza Franklina. Trochę się zdziwiłam, bo osoba pisząca SMSa powinna w tym czasie być w kościele na roratach. Potem wyjaśniło się, że owszem była, ale w innej parafii. Ale miło, że o mnie pamięta pomimo tego, że częściej mnie nie ma niż jestem. W SMSie powiadomiono mnie też, że pogrzeb ma się odbyć dzisiaj i że tradycyjnie można zapisywać się w zakrystii. Chciało by się jechać, zwłaszcza że ksiądz Franklin zawsze nie dość że akceptował mnie ze wszystkimi moimi niedoskonałościami, to jeszcze stara się mnie maksymalnie zaangażować w życie parafii. Już nawet czytałam kiedyś czytanie podczas Mszy świętej. A swoją drogą to hardcor dawać coś do publicznego przeczytania osobie takiej jak ja. Zresztą sami posłuchajcie mojej mowy (tylko wcześniej radzę zatrzymać odtwarzanie muzyki, żeby nic na siebie nie nachodziło)
Hardcor? A może wiara w to, że uda mi się tego dokonać? W każdym razie ktoś się nie bał tego. Chciałoby się jechać, ale nie pozwoliły zajęcia w szkołach policealnych. Zwłaszcza, że na techniku administracji miałam aż 3 sprawdziany. Ale poszłam tylko na dwa, bo rano miałam jeszcze zajęcia w Żaku. A raczej ich nie miałam, bo babka (?) nie przyszła. Na prawo cywilne nie poszłam, bo i tak nie umiałam (było w tym czasie co wynagrodzenia i podatki). Umówiłam się jednak, że jutro go zaliczę. O ile dotrę z rachunkowości. Z podstaw administracji za to nawet nie zdążyłam zapytać o możliwość pisania na komputerze - prowadząca sama mi to zaproponowała, a potem poprosiła o zgranie na pendrive. Miła niespodzianka. Z tego przedmiotu nie liczą się oceny cząstkowe, tylko z egzaminu, więc się nie martwię. Z okazji świąt skrócono nam nawet zajęcia i mogłam bez przeszkód zdążyć na wieczorną Mszę świętą połączoną z nauką rekolekcyjną. Bo tylko tak mogłam połączyć się z żałobnikami...
Lolek, wiesz, że dla mnie jesteś prekursorem i doskonałym przykładem życia we wspólnocie kościelnej, a także angażowanie się w nie pomimo przeciwności losów, które Cię spotykają. A niewyraźną wymową się nie przejmuj - Pan Bóg Cię rozumie. A to jest najważniejsze. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuń