Kiedy robiłam mojego jelonka na jednej z ławek w miejskim centrum handlowym (bo tam paradoksalnie jest cieplej niż w mojej kawalerce). Jeszcze przed wyjściem z mieszkania przygotowałam sobie piórka w ten sposób, że poodcinałam puch od reszty i zapakowałam go w pudełko po szklanej figurce misia, żeby się nie pogniótł. Chociaż miałam go sporo, na wszelki wypadek wzięłam jeszcze resztę piórek, które zostały w paczce. I nożyczki, bo czymś musiałam je poodcinać. Poza tym w plecaku wylądował specyficznie pachnący klej Wikol i pędzel. Rozłożyłam sobie wszystko na ławce i powoli nakładałam klej na korpus jelonka, a następnie nakładałam na to puch. Co prawda dopiero wczoraj wymyśliłam jak mogłam to zrobić, aby nie odstawały te twarde elementy, a przynajmniej nie rzucały się tak w oczy, ale mówi się trudno. Na drugi raz będę wiedziała jak to próbować zrobić.
W pewnym momencie otoczył mnie wianuszek osób. W pierwszej chwili się speszyłam. Moje dłonie raczej przypominają powykręcane gałęzie niż ludzkie ciało, a to może jednak przyciągać czyiś wzrok. Szybko jednak zauważyłam, że widownia bardziej niż moimi palcami zainteresowana jest tym, co one tworzą. Pochłonięci zakupami ludzie uśmiechali się na ten widok, podchodzili bliżej, pytali się co to będzie, ile ja to już robię, niektórzy nawet gotowi byli kupić moje niedoskonałe dzieło. Nie dałam tego po sobie poznać, ale byłam pozytywnie zaskoczona. Uwierzyłam, że czasami czyjaś niedoskonałość nie musi oznaczać porażki. Wręcz przeciwnie. Co prawda jelonek tym razem nie był na sprzedaż, ale zainteresowanie nim zwyczajnych, nieznających mnie osób (bo żadnej z nich nie kojarzyłam) sprawiło, że zakiełkowała we mnie pewna myśl - a gdyby tak zrobić kilka takich jelonków i wystawić je na sprzedaż? Jest przecież tyle osób, którym przydałaby się ta złotówka... Ja się mogę obejść bez wielu rzeczy, ale jak komuś obok brakuje na chleb to trochę jest mi smutno. Ewentualnie moje jelonki mogłabym przesłać chorującym dzieciom. Może wywołałyby uśmiech na ich twarzach taki sam, jak na twarzy osoby, która dostała pierwowzór. Muszę jeszcze tylko zanieść dzwoneczek na tasiemce, bo przez sklerozę zapomniałam wziąć ze sobą igły z nitką...
A dzisiaj po powrocie z zajęć w szkole policealnej wzruszyłam się do łez. Kiedy moje koleżanki opowiadały o modnych torebkach i ubraniach jakie dostały/kupiły sobie z tej okazji, ja myślałam o zbliżającej się zimie. A raczej o węglu, który wypadałoby zakupić. Już teraz ciężko mi jest rano wyjść z ciepłego łóżka, a co dopiero będzie, kiedy śnieg spadnie. Dlatego nie mogłam uwierzyć własnym oczom, kiedy pod drzwiami zobaczyłam worek z węglem. Ktoś kiedyś na czyimś blogu napisał, że należy wierzyć tylko w Boga, bo tylko on nas nie zawodzi. A ja coraz częściej myślę, że warto jest wierzyć też ludzi, bo tutaj, w życiu doczesnym to z nimi mamy ten fizyczny kontakt.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz