Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

poniedziałek, 16 listopada 2015

239. Efekt europejskiej paniki uzyskany

Nawet nie przypuszczałam, że piątkowe zamachy w Paryżu wywołają takie reakcje u moich rówieśników. Tymczasem siedzimy dzisiaj sobie w szatni przed zajęciami z tenisa ziemnego i co słyszę?
  1. Jedna z moich koleżanek mieszka w ścisłym centrum Krakowa. W takim razie jeżeli jakiś terrorysta zechce wysadzić w powietrze np. sukiennice, albo kościół Mariacki, to i jej dom może się rozlecieć. Najlepszym rozwiązaniem tego problemu będzie przeprowadzka(w takim razie i ja muszę zmienić swoją trasę marszu na Papieski, wszak codziennie mijam Rynek przynajmniej 2x);
  2. Druga zaś boi się iść sama do Galerii Krakowskiej po kurtkę, ponieważ taki obiekt handlowy jest doskonałym punktem ataku. Dlatego szukała kogoś, kto poszedłby z nią(taa, im więcej ofiar tym lepiej, a tak naprawdę to znowu będę musiała zmienić trasę przejścia, tym razem w stronę dworca autobusowego)
  3. Trzecia zaś usłyszała podczas niedzielnego kazania, że na pewno zbliża się koniec świata, co też ciekawie na nią wpłynęło(bo to pierwszy raz? Ten z 21 grudnia 2012 roku jakoś nie wypalił)
Rozumiem, że to co się dzieje w świecie może różnie wpływać na ludzi, ale sądzę, że nie powinniśmy dać się zwariować. Tak jak już to kiedyś pisałam - zło czai się wszędzie, możemy stracić nasze życie w każdej chwili. Przecież uciekając przed "terrorystą" możemy przez nieuwagę wpaść pod koła samochodu i też zginąć. Ale mimo wszystko musimy żyć dalej, pracować, uczyć się. Mimo wszystko świat w dalszym ciągu się kręci, a my jesteśmy jego cząsteczką. Jakże uniwersalny w tych momentach wymiar przybiera słynna modlitwa Bułata Okudżawy...

2 komentarze:

  1. Powiem tak, na chrześcijańskich blogach jak zwykle pojawiają się wpisy jak to kara boska dla Francji za laicyzm, aborcję itp. Zgoda, to nie jest święty naród, zresztą: który jest? Ale jako chrześcijanka powiem tak: po pierwsze, trzeba być ostrożnym z doszukiwaniem się wszędzie znaków końca świata czy powtórnego przyjścia Pana. Dziś wiemy więcej niż pierwsi czytelnicy Apokalipsy Jana, a dzisiejsze czasy tym różnią się od końca I wieku, że mamy większy i szybszy dostęp do informacji. Kiedyś ludzie dowiadywali się o jakimś zdarzeniu po tygodniu, dziś w ciągu pół minuty mamy dostęp do informacji o zdarzeniach z całego świata. Dlatego trzeba uważać, żeby byle sensacji nie uważać za niechybną oznakę końca świata. Tak, mamy być gotowi na powtórne przyjście, ale bardziej w stronę dobrego życia niż doszukiwania się sensacji.

    Po drugie: dlaczego Bóg miałby karać tylko Francję czy inne zachodnie kraje, a np. Białorusi czy Azerbejdżanu już nie? Czy mieszkańcy Białorusi i Azerbejdżanu mniej grzeszą od Francuzów czy Anglików? To jakiś absurd! Zresztą w Biblii stoi wyraźnie, że sąd Boży obejmie całą ziemię, a nie tylko malutką część małego kontynentu naszej planety. W końcu nasz Stwórca nie jest Bogiem tylko dla białych mieszkańców Europy Zachodniej! Dziś typowy chrześcijanin mieszka w Afryce albo Ameryce Południowej... Może więc powinniśmy mieć więcej dystansu do samych siebie?

    Córka Pamiętnikarza

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A może Bóg każe Białorusinów czy też mieszkańców Azerbejdżanu, tylko w sposób niedostrzegalny przez media? Może bieda, w jakiej żyją Ci ludzie jest taką karą? Łatwiej jest jednak mówić o bum i piw-paw w Francji niż o kolejnym dziecku, które zmarło z głodu w Afryce

      Usuń