Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

czwartek, 26 listopada 2015

243. Szok połączony z niedowierzaniem

Dostałam dzisiaj do ręki nowiutkie, świeżuteńkie orzeczenie o niepełnosprawności. Jeszcze po drodze rzuciłam na nie okiem:
...
stopień niepełnosprawności: umiarkowany
orzeczenie wydaje się do dnia: na stałe.

itd. itd... Lolek wróć, bo coś tu nie gra. Mimowolnie przeniosłam wzrok kilka linijek wyżej, a mianowicie do linijki: "orzeczenie wydaje się do dnia: na stałe.". Rzesz! Zachodzę w głowę jak to możliwe, skoro moi znajomi z niepełnosprawnością znaczną mają tylko tymczasową grupę. Nawet na naszej wycieczce w Paryżu były "gorzkie żale" niektórych jej uczestników, że we wszystkich miastach ościennych wszyscy mają orzeczenia na stałe i tylko niepełnosprawni z naszego miasta nie. Pomijam fakt, że ostatnim razem przyznali mi orzeczenie na trzy miesiące(nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać, ale wywnioskowałam z tego, że w MOPSie są bardzo religijni ludzie, którzy wierzą w cudowne uzdrowienie). Dopiero interwencja w Wojewódzkim Orzecznictwie poskutkowała orzeczeniem wydanym na 5 lat. A teraz nagle dostałam je na stałe. Szok, niedowierzanie. W dodatku całość jest skonstruowana jak najbardziej na moją korzyść. W końcu teoretycznie ten papierek ma być ważny do końca mojego życia. Bo jaka będzie praktyka, to się okaże. Na dzień dzisiejszy zbieram dokumentację co, gdzie mam zanieść w związku z tym stanem rzeczy. 

Rany, w końcu ktoś poszedł po rozum do głowy i wydedukowało, że pewnych zmian chorobowych nie cofnie się za pomocą przysłowiowej aspiryny. Tak naprawdę to w moim wypadku, z medycznego punktu widzenia, wypadałoby w pewnym stopniu przeszczepić mi uszkodzone komórki mózgowe. Na razie jest to abstrakcja(pomijam tutaj różne inne aspekty i dziedziny nauki), a raczej scenariusz SF. Tym razem sprawdziło się powiedzenie, że zmiana ludzi na stołkach = zmiana polityki. No i muszę oswoić się z myślą, że jedną z urzędniczych batalii mam na razie za sobą. Oraz że jestem na stałe przypisana do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Ale czy to ostatnie coś zmieni w moim życiu? Chyba nie...

2 komentarze:

  1. No cóż... tak jak piszesz ja ze st znacznym mam orzeczenia wydawane raz na ok 3 lata - zobaczymy co powiedzą mi w marcu...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oni w tym orzecznictwie po prostu sądzą, że nam się przez ten tymczasowy okres orzeczenia polepszy. Ogólnie śmieję się, że jakby była możliwa kanonizacja za życia, to w MOPSie chyba byli by sami święci - oni są lepsi w uzdrawianiu od samego Boga.

      Usuń