466. "I będzie jak dawniej, przestańmy się spieszyć, zacznijmy od nowa, od tych małych rzeczy"(S. Grzeszczak, "Małe rzeczy")

Msza święta o godzinie 11:00 uroczyście zakończyła tegoroczne zimowe półkolonie zorganizowane przez naszą parafię. To już taka nasza tradycja - najpierw pięć lub sześć dni pracy z dziećmi, a na koniec podziękowanie za wszystko Najwyższemu. Bo tak naprawdę, półkolonie spędziliśmy, w bezpiecznej, spokojnej atmosferze. Nic nikomu się nie stało, najmłodsi chyba też byli zadowoleni, zwłaszcza ze wczorajszej wycieczki do Bajkowego świata w Studio Filmów Rysunkowych w Bielsku Białej. Dzieciaki z wypiekami na twarzy dowiadywały się jak powstawały takie produkcje jak "Reksio", "Bolek i Lolek" czy też "Porwanie Baltazara Gąbki". Zaś pytań było bez liku. Wbrew pozorom kolejne pokolenia wychowują się na nich. Tak, to był doskonały pomysł, aby tam pojechać. Gorąco polecam i tym dużym i tym małym. 

Jakoś tak podczas Mszy świętej przypomniały mi się moje pierwsze półkolonie, które miały miejsce pięć lat temu, na których powierzono mi pracę z dziećmi. Co prawda pomagałam już pół roku wcześniej przy organizacji półkolonie, były to jednak prace techniczne. Teraz miałam pójść krok na przód. Dużo wspólnego miały one z tegorocznymi półkoloniami - to samo miejsce(podstawówka leżąca w obrębie parafii), podobna ekipa, termin(chociaż wtedy były o tydzień później), nawet wtedy też raz nie byłam na zajęciach z powodu egzaminu na AWF. Tylko dzieci były inne, niektóre dużo młodsze, niektóre z tamtych półkolonii sami byli animatorami na tegorocznych. Wtedy też miałam najstarszą grupę, teraz zaś najmłodszą. Mimo to z łezką w oku wracam pamięcią do tamtych cudownych chwil, kiedy z pomocy technicznej awansowałam na animatora. A na pamiątkę tamtych chwil pozostał filmik obrazujący te 5 cudowne dni:

Z sentymentem wracam też do półkolonii zimowych w 2014 roku, kiedy debiutowałam w roli pełnoprawnego wychowawcy grupy. Wcześniej oczywiście zrobiłam sobie oficjalny kurs wychowawcy kolonijnego, żeby w papierach wszystko było w porządku. Akurat tak się złożyło, że ferie zimowe w moim województwie oraz przerwa semestralna na uczelni wypadała w tym samym czasie. Tym razem nie byliśmy ulokowani w żadnym zewnętrznym budynku, tylko w naszym parafialnym Oratorium, przez co nie byliśmy nawet zgłoszeni do kuratorium. Nie przeszkadzało nam to jednak w wesołej zabawie z Krudami przez całe 5 dni. Ponownie miałam najstarszą grupę, a do pomocy 3 młodszych animatorów. Przyznam szczerze, że z dziećmi z klas 5 - 6 pracuje się w specyficzny sposób. Niestety, im człowiek jest starszy, tym z reguły mniej mu się chce, szczególnie bawić i wykonywać prace plastyczne. No, ale cóż, na niektóre sprawy nie mamy wpływu. Trzeba brać co jest. Dla mnie te półkolonie były też szczególne dlatego, że pierwszy raz w życiu czytałam wezwania modlitwy wiernych podczas finału podchodów w rodzimym sanktuarium. I znowu łezka kręci się w moim oku, kiedy oglądam pamiątkowy filmik z tamtych chwil.

Tegoroczne półkolonie zostawiły we mnie same piękne wspomnienia. Zresztą sama tematyka sprzyjała temu. Cały program kręcił się wokół bajki "W głowie się nie mieści".

Emocje posiada każdy z nas. Niestety, we współczesnym świecie coraz trudniej jest nam je okazać. Częściej denerwujemy się, złościmy, niż jesteśmy szczęśliwi. A to przecież radosne wspomnienia są fundamentami szczęśliwego życia. Z dzieciakami z klas 1-3 szkoły podstawowej prowadziliśmy żywe rozmowy na temat zarówno tych dobrych chwil w naszym życiu, jak i złych. Zastanawialiśmy się jak radzić sobie z negatywnymi emocjami, a nawet robiliśmy "mapę myśli" na ten temat! Wbrew obawom księdza najmłodsi doskonale sobie z tym poradzili. Zaś wbrew moim obawom moja wada wymowy nie przeszkadzała najmłodszym w zrozumieniu co do nich mówię. Ponadto mieliśmy wyjścia na basen i na tańce w Hali Sportowej, starsza grupa wyszła też na zajęcia w bibliotece miejskiej oraz w PKZecie. Staraliśmy się, aby program był urozmaicony, a za razem dopasowany do wieku i możliwości naszych podopiecznych. Zaś patrząc dzisiaj na zadowolone mordki dzieciaków biorących udział w naszym przedsięwzięciu możemy przypuszczać, że tak właśnie było. Zresztą sami zobaczcie(i znowu wyszłam na zdjęciach poniżej krytyki😕):

My, animatorzy też zostaliśmy wyróżnieni - na Mszy św. każdy z nas odebrał podziękowanie(czyli dyplom - najlepszy wizualnie od lat), wieczorem mamy pizzę w Domu Młodzieżowym, zaś w lutym jedziemy na jeden dzień w góry na koszt firmy😃.
A po Mszy św. o 11:00 zostałam na Sumę odpustową o 12:30. Dzięki temu, że część scholi(schola wyjątkowo śpiewała o 12:30) była na zakończeniu zimowiska, udało mi się dopchać do mikrofonu. Co prawda przez pierwsze 10 minut nie działał, ale na Liturgii Słowa coś poruszano na stykach i wszystko zaskoczyło. Kurczaczki, szaleję - jak w zeszłym roku stałam przy mikrofonie stałam tylko raz, tak w tym roku już 2 razy. W dodatku wystartowałam w procesji z darami niosąc kwiaty. Toż to prawdziwy raj! A może święty Paweł Apostoł maczał w tym palce? Tylko szkoda, że na koniec prąd poszedł w całym kościele, ale przynajmniej było śmiesznie. I mimo święta kameralnie, mniej oficjalnie. Lubię takie momenty, może nie tyle, że mam mikrofon, ale dlatego, że niektórzy ludzie zmieniają się w swoim zachowaniu, sposobie bycia diametralnie, co ważne, in plus! Oby ich było więcej, naprawdę o niczym innym nie marzę!