467. "Święty Janie Bosko, prowadź nas do Boga, pokaż nam jego dzieciom, swoją drogę do Ojca"

Parafii z reguły się nie wybiera. A raczej inaczej - to parafia wybiera poszczególne ulice, czy też wsie, których mieszkańcy będą do niej należeć. Można oczywiście należeć do jednej parafii, a uczęszczać na nabożeństwa do innej. Tak na przykład robi wielu parafian mojej parafii z mojej ulicy - do sąsiedniego kościoła parafialnego mają bliżej niż do naszego. Z jeszcze inną sytuacją mamy do czynienia, kiedy po wsiach rozsiane są tzw. kościoły filiowe czy też kaplice, których macierzysta parafia znajduje się w znacznej odległości od najdalszych miejscowości. Najczęściej księża odprawiają wtedy jedną, dwie niedzielne Msze święte w głównym kościele, a w pozostałych miejscowościach jest po jednej Mszy świętej. Gorzej sytuacja wygląda w tygodniu, zwłaszcza w pierwszy piątek miesiąca.

Każda parafia ma swoje wezwanie, bądź patrona. Wybiera się go nawet wcześniej, niż dokonywana jest uroczysta konsekracja, czyli oficjalne oddanie do użytku, świątyni. Jak wiecie, moja parafia nosi wezwanie Nawrócenia św. Pawła Apostoła. Ale w mojej parafii posługę pełnią księża salezjanie, zakon założony przez św. Jana Bosko z Turynu. Dzisiaj, w rocznicę jego śmierci, przypada liturgiczne wspomnienie wielkiego przyjaciela dzieci i młodzieży. 

Cieszę się, że jestem w tej parafii, a nie innej. Po tylu latach nie wyobrażam sobie przynależeć gdzieś indziej. Mam tutaj swoje miejsce, gdzie siedzę, mam księży, którzy głoszeniem Słowa Bożego przybliżają nas do Bram Niebieskich, a także wysłuchają i doradzą w trapiących nas problemach(i to nie koniecznie w konfesjonale, ale nawet w Domu Młodzieżowym na kawie), mam w końcu Oratorium, w którym nie tylko działam, ale też znalazłam wiele przyjaznych mi dusz. Nasz kościół, chociaż niewielki i raczej skromny, stał się dla mnie ostoją w trudnych chwilach, zaś oratoryjna kaplica azylem przed nieprzyjaznym światem.
Dzieło świętego Jana Bosko trwa nadal. Po półkoloniach wiele dzieci nas się pytało, czy mogą przychodzić na nasze sobotnie Oratorium pomimo tego, że nie są z naszej parafii. Wiecie jak rosły nasze animatorskie serca z radości! Tym bardziej, że kierując się nauczaniem św. Jana Bosko, nasze drzwi są otwarte dla każdego bez wyjątku, nawet dla trudnej młodzieży.
Kiedyś święty Dominik Savio zapytał księdza Bosko co trzeba robić, aby zostać świętym. W odpowiedzi usłyszał, że świętość nie polega na robieniu rzeczy niezwykłych, ale na wykonywaniu z radością rzeczy zwyczajnych. I tego się trzymamy w naszej posłudze.
A tak zupełnie na koniec dzisiejszego dnia pozwolę sobie przytoczyć wiersz, który napisałam na peregrynację relikwii Jana Bosko w mojej parafii(czerwiec 2013):

Chociaż żyłeś na tej ziemi ponad sto lat temu,

już wskazywałeś nam drogę ku Niebu.

Kochałeś chłopców i oni też cię kochali,

złych ludzi przy tobie już się nie słuchali.

Zmarłeś tak jak żyłeś - skromnie i uczciwie,

chłopcy na twym pogrzebie płakali żarliwie.

W spadku nam po tobie zostało kapłanie,

nowe zgromadzenie - księża salezjanie.

W swoich Oratoriach niestrudzenie służą,

opiekują się wytrwale niełatwą młodzieżą.

Mecze na boiskach, księża z dziećmi w kinie,

niech to dzieło, o księże, po wiek wieków słynie!