545. Po osiemnastu latach ponownie odwiedziłam Gdynię i Gdańsk

Zatrzymać się nad morzem,
zasłuchać w szum jego fal.
Odetchnąć powietrzem z jodem,
popatrzeć w nieznaną dal.
Nakarmić zgłodniałą mewę,
skruszoną bułką w kieszeni.
Usiąść, zachwycić się światem,
na jednym z nadmorskich kamieni.

Wycieczka do Gdyni i Gdańska miała być zwieńczeniem naszej trzyletniej przygody na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. Pojechaliśmy tam na specjalne zaproszenie jednego z naszych wykładowców, na co dzień duszpasterza ludzi morza. Nie ukrywam, że bardzo ucieszyła mnie ta wiadomość, wszak ostatni raz byłam w Gdyni i Gdańsku osiemnaście lat temu. Co prawda rok temu cały mój rocznik miał wycieczkę do Trójmiasta, dla mnie jednak zabrakło zrozumienia. Wiecie, że niby jak kaleka to sobie nie poradzi bez opiekuna. Tia... za to teraz nie mieli tego typu zastrzeżeń. Czyżby po wycieczce do Lwowa wyciągnęli odpowiednie wnioski co do tego, że nie należy oceniać ludzi po pozorach? Chciałabym mieć taką  nadzieję...

Zgodnie z umową wyruszyliśmy w naszą podróż pociągiem z Krakowa, który był opóźniony, uwaga, uwaga, ponad 120 minut. Co ciekawe, pierwsza jego stacja była w Krakowie na Dworcu Głównym, ale po drodze udało się maszyniście zgubić w Płaszowie...😁. Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy targały mną zupełnie inne uczucia. W dodatku przez to opóźnienie nie weszliśmy do Narodowego Muzeum Morskiego w Gdyni. Ale to już siła wyższa. Do Gdyni dotarliśmy po 20. Na dworcu czekał na nas nasz ksiądz, który od razu zabrał nas na opóźniony posiłek do siedziby Duszpasterstwa Ludzi Morza Stella Maris, a następnie zawiózł nas do swojego znajomego na Kaszuby, gdzie mieliśmy zapewniony nocleg w przytulnym domu rekolekcyjnym.

Nazajutrz po śniadaniu wyjechaliśmy do Gdańska, gdzie na 10 zaplanowane mieliśmy zwiedzanie Narodowego Muzeum Morskiego. Mieści się ono w okazałym budynku naprzeciwko słynnej Stoczni Gdańskiej.

Mieliśmy to szczęście, że po Muzeum oprowadził nas sam jego dyrektor, co nieczęsto się zdarza. Jednocześnie stanął na  wysokości zadania i wiedząc, że będzie mieć grupę studentów turystyki religijnej, przygotował oprowadzanie właśnie pod tym kątem. Bardzo mi się to podobało, ponieważ nie było w nim nic zbędnego i nudnego.
Następnie przeszliśmy na zacumowany tuż obok statek "Słodek", na którym znajduje się interaktywna wystawa poświęcona historii wypraw morskich. Niemałą furorą wśród nas cieszyły się słuchawki rodem z PRL-u, przez które można było usłyszeć wypowiedzi kilku Matek Chrzestnych okrętów.

To właśnie na "Słodku" powstało nasze ostatnie grupowe zdjęcie(wraz z goszczącym nas księdzem, rzecz jasna):

Następnie przeprawiliśmy się promem na drugi brzeg i udali na gdańską starówkę, gdzie mieliśmy chwilkę czasu wolnego. Oczywiście pobiegłam sprawdzić, czy Neptun po 18 latach dalej stoi tam gdzie stał. Tutaj nic się nie zmieniło. No, może oprócz tego, że mnie przybyło lat...

Kiedy byłam w klasie trzeciej, czyli już po wizycie w Gdańsku, poznałam legendę o lwach z gdańskiego ratusza(kto nie zna, zapraszam >>tutaj<< do przeczytania). Och, jakże wtedy żałowałam, że nie zwróciłam na nie uwagi podczas pobytu w tym mieście. Teraz postanowiłam to nadrobić i przekonać się, czy lwy na prawdę patrzą w jedną stronę. I rzeczywiście, kociaki z nadzieją spoglądają w stronę Bramy Złotej.

To właśnie pod Bramą Złotą mieliśmy zbiórkę, po której udaliśmy się na pociąg do Gdyni. Na miejscu zjedliśmy obiad i ponownie mieliśmy czas dla siebie. Tym razem wspólnie z dwiema koleżankami udałyśmy się nad morze. Przyjemnie było usiąść sobie na ciepłej plaży, posłuchać krzyku mew, zapatrzeć się w nieznaną dal.

Aż żal było opuszczać to miejsce, no ale cóż, musieliśmy wracać na nocleg na Kaszuby. A przy okazji profesor wystawił nam oceny. To była najłatwiej zdobyta piątka w całej mojej karierze naukowej. Zaraz po przyjeździe na miejsce pobiegłam sobie nad pobliskie jezioro, aby nacieszyć się przecudnym zachodem słońca.

Kaszuby są urzekające! Zobaczyłam ich fragment i od razu się w nich zakochałam! To nic, że pogryzła mnie chmara komarów. Dla takich widoków warto było. Kiedy tak stałam sobie nad jeziorkiem, jakoś tak żal mi się zrobiło. Tego, że rok temu pozbawiono mnie wyjazdu z grupą do Trójmiasta, i tego że to już ostatnie spędzone z nią chwile, i tego, że nazajutrz już trzeba będzie się pożegnać...
W środę z żalem wsiadałam do pociągu, który po 9 godzinach dowiózł mnie do Katowic. Po drodze minęłam wiele miast. Wśród nich była Bydgoszcz oraz Poznań. Jakoś tak automatycznie pomachałam na tych stacjach do Agaji, Blueberry i Jadzi, których blogi lubię odwiedzać, a nawet przeczytałam Agaji i Jadzi od pierwszego do ostatniego postu(Blueberry zostawiłam sobie na deser). A reszta czasu? Spędziłam go głównie na czytaniu książki, już bardziej fachowej pod kątem egzaminu magisterskiego, ale nie wykluczam, że i na licencjacki ta wiedza może się przydać, na temat ogólnie pojętej turystyki. Jestem raczej człowiekiem nie lubiącym się nudzić, a po co marnować tyle cennego czasu, skoro można go mądrze spożytkować, prawda?