539. "Zagrody nasze widzieć wychodzi i jak się jego dzieciom powodzi"

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa jest znana w naszym kraju od mniej więcej 700 lat. Po raz pierwszy została ona odprawiona przez biskupa Nankiera w diecezji krakowskiej. Sto lat później uroczystość ta została uznana za powszechnie obchodzoną we wszystkich kościołach katolickich w Polsce. 

Tego dnia idziemy procesyjnie do czterech ołtarzy, aby wysłuchać czterech Ewangelii napisanych przez czterech Ewangelistów - Łukasza, Mateusza, Marka i Jana. Te cztery Ewangelie symbolizują cztery strony świata, a to znów symbolizuje panowanie Chrystusa nad całym globem ziemskim. Uroczystej procesji wiernych towarzyszy radosny śpiew, bicie dzwonów a także rzucanie kwiatów pod nogi kapłana niosącego monstrancję z Najświętszym Sakramentem.

W tym roku obchody święta Bożego Ciała były jeszcze radośniejsze, ponieważ na uroczystej Sumie modliliśmy się za dwójkę naszych kapłanów - księdza Franciszka w 27 rocznicę przyjęcia przez niego święceń kapłańskich oraz księdza Jacka - w 3 rocznicę święceń kapłańskich. Szkoda tylko, że zabrakło pierwszego z jubilatów, ale wiadomo, zdrowie ważniejsze. Zwłaszcza, kiedy zmaga się z cukrzycą. W opozycji do nich stał świeżo, zaledwie kilkanaście dni temu, wyświęcony ksiądz Oskar, który towarzyszył nam w tym pięknym dniu.

Z przyjemnością wysłuchałam pouczającego kazania wygłoszonego przez naszego księdza proboszcza. Zastanawiał się w nim nad istotą Bożego Ciała, czy w dzisiejszym świecie, coraz bardziej oddalającym się od Boga jest sens wychodzić z Chrystusem ukrytym w monstrancji na nasze ulice. Oczywiście, że jest sens. Być może jakiś człowiek, który odszedł od kościoła, popatrzy z okien swojego mieszkania na tłum śpiewających ludzi i postanowi iść za nimi. Ubolewał też nad tym, że tak wielu ludzi w pogoni za pracą i sławą rezygnuje z codziennej modlitwy czy też niedzielnej Mszy świętej. Ale to nie daje zbawienia duszy. Życzył nam jednocześnie, aby to nie było tak, że po tej procesji ten kto będzie miał przyjść w niedzielę na Mszę to przyjdzie, a kto nie, to zostanie w domowym zaciszu, lecz abyśmy dzisiaj naszym przykładem zachęcili tych, którzy zostali w swoich domach z powodu typowego "nie chce mi się" do pójścia za nami. Na drugiej szali dał przykład tych wszystkich osób, którzy chcieli by dzisiaj być tu z nami, ale z powodu choroby czy też wieku zmuszeni są do uczestnictwa duchowego, co najwyżej będą mogli pooglądać naszą procesję z okien swoich mieszkań. Na koniec zaś zwrócił się do najmłodszych uczestników uroczystości, dzieci pierwszokomunijnych, które miały rzucać kwiaty oraz nieść poduszki, czy widziały kiedyś swojego ojca klęczącego na kolanach pogrążonego w modlitwie, albo rodziców w milczeniu adorujących Najświętszy Sakrament? Bo on widział i to nie raz. I to właśnie było jego najważniejszym duchowym seminarium.

Tegoroczna trasa procesji była nieco okrojona. Pamiętam czasy, kiedy obchodziło się całą parafię. W tym roku też był taki pomysł, ale podniosły się głosy, że dzieci się zmęczą. Ręce opadają. Tym sposobem jedynie okrążyliśmy kościół i najbliższe domostwa. Swoją drogą ciekawe, czy na zakończenie oktawy Bożego Ciała będzie procesja wokół Kościoła? Dotąd nie było ku temu warunków, ale aktualny proboszcz uprzątnął nieco teren parafii(m.in. wyburzył starą kaplicę, która dotąd zabierała tylko miejsce, nie była konsekrowana, więc nie było z tym kłopotów). Dożyjemy, zobaczymy. Pogoda nam się udała - pamiętam jak po Pierwszej Komunii Świętej miałam sypać kwiatki, lecz od rana tak padało, że proboszcz skończył wszystko przy pierwszym ołtarzu. Wyjątkowo nie było dzisiaj scholi(tzn. kto chciał ten był), ale czy schola jest w tym wszystkim najważniejsza? Najważniejszy jest Pan Bóg wychodzący tego dnia do swoich ludzi i przemierzający te same ulice co oni. Nie zapominajmy o tym!