561. Aby nauka nie poszła na marne...

Dostałam wczoraj telefon z szkoły policealnej, do której uczęszczałam równolegle z chodzeniem na studia. Prosili o przybycie i odebranie zaległych dokumentów. Trochę się zdziwiłam, ponieważ owszem zakończyłam studium, lecz brakowało mi odbytych praktyk... Nie czarujmy się - moi zdrowi koledzy mieli problem ze znalezieniem miejsca praktyki, a co dopiero ja... Bo człowiek chciałby ją odbyć, nawet bardzo, a tutaj ze wszystkich stron słyszy się krótkie "Nie". Pożegnałam się więc z perspektywą odebrania zaświadczenia o wynikach końcowego egzaminu państwowego, a nawet świadectwa ukończenia szkoły. Tym bardziej zaintrygował mnie ten telefon. Gdyby jeszcze w szkole było oryginalne świadectwo stwierdzające posiadanie przeze mnie wykształcenia średniego, ale przecież zostawiłam im tylko "zgodną z oryginałem" kopię... Zupełnie zdezorientowana umówiłam się na dzisiaj, musiałam jeszcze przemyśleć co chcę powiedzieć i jak się tłumaczyć z braku tych przeklętych praktyk!

Do szkoły szłam z sercem w gardle. Oczami wyobraźni widziałam już wojnę, jaka wybucha w sekretariacie. Tym czasem zaraz po otworzeniu drzwi sekretarka powitała mnie promiennym uśmiechem. Zza filaru wyjrzała też pani dyrektor:

 - No proszę! Kto to się u nas pojawił! Karolina!

Zrobiło mi się niesamowicie miło, że jeszcze mnie pamięta. Grzecznie się z nią przywitałam i usiadłam na krześle. Ku mojemu zaskoczeniu sekretarka wyciągnęła z segregatora moje świadectwo ukończenia technika administracji oraz zaświadczenie z okręgowej komisji egzaminacyjnej o zdaniu egzaminu potwierdzającego moje kwalifikacje.

Także Kochani od dzisiaj już na oficjalnie mogę się Wam przedstawić jako technik administracji. A wracając do świadectwa to wydaje mi się, że oceny mam w miarę przyzwoite:

 To potwierdzające kwalifikacje też niczego sobie(zwłaszcza 89% z praktycznej części egzaminu)

Pozwoliłam sobie ocenzurować pewne dane...

Szczęście mnie rozpiera, że pomimo natłoku obowiązków podołałam temu wyzwaniu.