552. No i co ja na to poradzę, że mi się podoba hymn następnych ŚDM?

Znalazłam,
Odsłuchałam,
Zakochałam się w nim:

Tydzień temu cały świat poznał hymn, który będzie towarzyszył obchodom XXIV Światowych Dni Młodzieży w Panamie. Co prawda pora na naszej półkuli ziemskiej była dosyć abstrakcyjna(środek nocy z poniedziałku na wtorek), na szczęście już we wtorkowy poranek można było go odsłuchać na youtube. I chociaż nie mam zwyczaju z samego rana surfować po sieci internetowej, tego dnia jednak zrobiłam wyjątek. Szybko znalazłam interesujący mnie klip muzyczno - filmowy i zaniemówiłam z wrażenia. Po roku samodzielnej nauki języka hiszpańskiego(który jest oficjalnym językiem w Panamie) coś tam rozumiem(np. refrenem hymnu są słowa Maryi Panny, będące jednocześnie hasłem spotkania: ''Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego"(Łk. 1. 38), jednak najważniejszy dla mnie w tym wszystkim sam wydźwięk. A trzeba przyznać, że melodia ma w sobie to coś, co powoduje, że wpada w ucho. Zaś w połączeniu z tak "miękkim" językiem, jakim jest hiszpański, sprawia że mogę go słuchać i słuchać bez końca.

Wczoraj, podczas Mszy świętej kończące nasze doroczne parafialne letnie półkolonie, pożegnaliśmy pierwszego z naszych duszpasterzy - księdza Jacka. Chociaż prezes Akcji Katolickiej tradycyjnie pominął członków Oratorium w kwestii delegacji grup parafialnych(chociaż ksiądz był opiekunem głównie naszej grupy!), to wspólnie z dwoma dzieciakami na bezczelnego wpakowaliśmy się do procesji. Trochę to dla mnie dziwne(to ciągłe pomijanie nas), wszak prowadzenie Oratoriów jest jednym z głównych celów zakonu salezjanów, ale powinnam już się przyzwyczaić, że są równi, równiejsi i ci, którzy są długo, długo za nimi. I to w miejscu, w którym na pozór nie powinno być podziałów. Przecież w oczach Boga jesteśmy wszyscy równi sobie (przynajmniej z teologicznego punktu widzenia). I chociaż delegaci innych grup syczeli na nasz widok(nie licząc straży honorowej, która nawet przepuściła nas przodem), szłam z M.(tym samym, który miał kłopoty z matematyką) niosącym pudełko z czekoladkami oraz H. trzymającą pożegnalną karteczkę aż pod sam ołtarz. Nie wydaje mi się, abym popełniła grzech śmiertelny, a księdzu pewnie zrobiło się miło.

"Księża są jak kwiaty - trzeba je czasem przesadzić, aby kwitły..."
- bardzo mi się podoba ta myśl i dlatego znalazła się na każdej z
pożegnalnych kartek 😊

A teraz wracam do czytanej książki - "Stan podgorączkowy" Grażyny Bąkiewicz. Nie wymaga zbytniego myślenia, więc pomaga się odprężyć po ubiegłym tygodniu, który jednak był trochę stresujący, a za razem przed tym, co mnie czeka. Chociaż myślałam, że będzie ciut lepsza... A może wyrosłam już z "naiwnego" świata? Sama nie wiem...