573. Dwadzieścia lat temu pierwszy raz usłyszałam szkolny dzwonek

Pierwszy września 1997 roku wypadł w poniedziałek. Tego dnia wraz z całą rzeszą dzieci urodzonych w 1990 roku rozpoczęłam swoją przygodę z edukacją. Chociaż miałam za sobą dwuletnie przygotowanie jako uczeń zerówki, to tak naprawdę dopiero w szkole miała się rozpocząć moja przygoda z nauką. No bo zerówka to jeszcze podlegała pod przedszkole. A do przedszkola chodzą "oślaki". Przechodząc do szkoły awansowaliśmy o krok dalej.

Dziwnie zaczęła się dla mnie ta przygoda. Pierwotnie byłam zapisana do szkoły, która miała ruszyć przy przedszkolu do którego uczęszczałam. No właśnie miała... Pierwszego września okazało się, że jednak nie ruszy, a ja tym samym zostałam bez szkoły. Pojawił się pomysł odroczenia mnie od obowiązku szkolnego i umieszczenie na rok w tymczasowej grupie edukacyjno - terapeutycznej. Może i jakieś to było rozwiązanie, ale nie dla mnie. Szkoda było dyrekcji tego roku, który bym straciła na uruchomienie placówki. No bo w miarę dobrze czytałam, a przynajmniej wiedziałam o czym czytam, rozwiązywałam zadania matematyczne ponad poziom klasy zerowej. Może pisanie nie do końca mi szło, ale ołówkiem coś tam pisałam. Dyrektorka osobiście zadzwoniła do podstawówki, pod którą formalnie podlegałam, i w skrócie wytłumaczyła moją sytuację. 

W ostatecznym rozrachunku edukację szkolną rozpoczęłam w rejonowej podstawówce. Zdążyłam jeszcze z mamą dotrzeć na uroczysty apel rozpoczynający rok szkolny 1997/1998. Ponieważ była to (jeszcze) ośmioklasowa podstawówka, w dodatku z wyżem demograficznym z lat 80, odbyło się ono na placu przed szkołą. A potem udałam się do klasy 1 "b", w której spędziłam pierwsze trzy lata mojej edukacji. Pewnie byłoby ich więcej, ale wizja nauczania indywidualnego w klasach 4-6(no bo wie pani, to już będzie nauka na poważnie i Karolina może sobie nie poradzić z pisaniem...) oraz perspektywa otwarcia klasy sportowej w szkole specjalnej, do której mieli iść prawie wszyscy moi niepełnosprawni koledzy przesądziły o przeniesieniu mnie do tejże placówki.

Zdjęcie z pasowania na ucznia - październik 1997 rok

 Dlatego z sentymentem wracam do tamtego dnia. Zresztą nie tylko tamtego, ale prawie każdego 1 września przez kolejnych 12 lat. Zawsze towarzyszyła temu dniu radość. Bo przecież nie było szansy, abym dogoniła  rówieśników w sferze sprawności fizycznej, ale umysłowo bez problemu tego dokonywam. Nawet w szkole specjalnej ciągnęłam program szkoły masowej, co nie było łatwe dla nauczycieli, kiedy każdy uczeń w klasie był na innym poziomie intelektualnym. Ale 1 wrześniu towarzyszyła też pewna niewiadoma - wszak nigdy nie było wiadomo kto dojdzie do zespołu klasowego, a czyje miejsce na zawsze pozostanie puste. Zawsze zastanawiano się kiedy jakie będą lekcje, w jakie dni treningi, a w jakie inne zajęcia dodatkowe. I jeszcze ten dreszczyk emocji podczas kompletowania wyprawki.

A dzisiaj. Dzisiaj z radością patrzyłam na dzieciaki zmierzające rano na rozpoczęcie nowego roku szkolnego. Jedne były szczęśliwe, inne trochę mniej. Ale obowiązek to obowiązek. Potem już będzie tylko gorzej. I tak na koniec chciałabym życzyć wszystkim uczniom, no i nauczycielom, owocnego roku szkolnego 2017/2018.