581. I tym sposobem średnia moich czytań na Mszach świętych wynosi od dzisiaj 0,6

W niedzielę po Mszy zatrzymała mnie osoba prowadząca scholę. Spodziewałam się bury za moje zachowanie, kiedy na niespodziewanej próbie po Mszy, robiłam wszystko, ale tylko nie to, co inni. A im głośniej stukałam butem o podłogę, tym bardziej krzywo patrzyła na mnie. Z drugiej strony nie po to chodzę w soboty na próby, żeby potem zostawać po Mszy na kolejnej. Już, już szykowałam się na ale pod moim adresem, kiedy ni z gruszki ni z pietruszki dobiegło do moich uszów:

 - Jesteś w środę, prawda.

Dzisiaj bowiem cotygodniową nowennę do Maryi Panny obstawiała schola. Skinęłam niepewnie głową.

 - Super, w takim razie przeczytasz cztery ostatnie wezwania Modlitwy Wiernych - dodała wręczając mi kartkę z wypisaną modlitwą. Trochę niepewnie na nią spojrzałam, a jednocześnie zaczęłam się zastanawiać, gdzie w tym wszystkim jest przysłowiowy haczyk. Ostatni raz coś czytałam na Mszy św. w lipcu zeszłego roku podczas ŚDM w parafii. Potem było jeszcze jedno rozważanie podczas różańca świętego, a potem wolano o mnie zapomnieć. I nagle po czternastu miesiącach bach, przypomniano sobie, że jest taki Lolek, co może niezbyt wyraźnie mówi, ale w ostateczności może coś wydukać do mikrofonu. Mogłabym pomyśleć, że to taki prezent z okazji urodzin. Ale oni przecież nie wiedzieli, że wczoraj miałam urodziny. Moja nieufność w powtarzanie się pewnych sytuacji spowodowała jednak, że zdecydowałam się podjąć tego zadania.

 - No to super. Jakby coś się działo i nie mogłabyś jednak przyjść, to po prostu zadzwoń.

Yhm, jej niedoczekanie. Nawet jakbym była na łożu śmierci, to zebrałabym ostatnie siły i przywlekłabym się na tą całą nowennę. 

Nie wiem jak to się stało, ale po powrocie do domu z wrażenia zgubiłam gdzieś tą kartkę(zakład, że jutro się znajdzie). Poszłam więc dzisiaj z czytaniem na żywca, wszak nie wiedziałam co mam czytać. Widok zasmarkanego księdza Oskara przy ołtarzu jakoś mnie nie uspokoił(ciekawe czy księża mogą iść na L4). No dobra, robiłam dobrą minę do złej gry, chociaż kiedy schodziłam z chóru do ambonki, miałam ochotę uciec ze strachu. Nie wiem czy bardziej bałam się babki prowadzącej scholę, czy księży, czy może wiernych na kościele. Chociaż ci ostatni jakoś nigdy głupio nie komentowali moich występów, ba, nawet zdarzało się, że po jakimś zaczepiali moich rodziców z komentarzem, że moje czytanie było najbardziej przejmujące. Ksiądz Oskar jakoś dziwnie na mnie spojrzał, no ale w tej roli jeszcze nie miał okazji mnie widzieć, więc mu wybaczam. A może myślał, że po prostu ma jakieś halucynacje, albo musi zmienić okulary...

Dobrze, osoba przede mną przeczytała swoje trzy wezwania - pora na mnie. Weszłam na ambonkę, zaczęłam czytać. Mikrofon wyłapywał wypowiadane przeze mnie słowa. W sumie był dla mnie za wysoko. No, ale dla mnie mikrofon to świętość, której lepiej nie ruszać. Jeszcze się popsuje... Co prawda słyszę szept księdza: Daj sobie niżej ten mikrofon, strach jest jednak silniejszy. Niech jest jak jest. Czytam powoli, spokojnie, dłuższe wyrazy dzieląc na sylaby. Na każde wezwanie wszyscy odpowiedzieli mi zgodnie: Wysłuchaj nas Panie. Cztery wezwania minęły mi szybciej niżbym myślała. Potem powoli zeszłam z ołtarza i udałam się z powrotem na chór. Po drodze tylko wzrok mój się spotkał z moją "ulubioną" mamusią jednej ze scholanek wyraźnie niezadowoloną z tego, że to ja czytałam, a nie jej córeczka, czy wręcz ona sama(pominę fakt, że dziewczę czyta coś praktycznie w każdą niedzielę i przez większość nowenn). No cóż, jakoś mnie to nie zraziło. Po ostatnich miesiącach postanowiłam po prostu robić swoje, bez względu na innych. Dla równowagi inna pani podniosła kciuk w górę, więc chyba było nieźle... Aha, i babka ze scholi głupio tego nie skomentowała, chyba nawet się nie kapnęła, że czytam to po raz pierwszy.

I tym sposobem średnia przeczytanych przeze mnie rzeczy podczas Mszy świętej wzrosła z jednego razu na dwa lata do 0,6... na rok. Kto wie, może kiedyś ta średnia dobije do 1 na rok... Czas pokarze.

Aaa, jeszcze zadano mi dziwne pytanie dlaczego Oratorium nie angażuje się w przygotowanie nowenn. A bo to ja wiem? Niech lepiej zadadzą je księdzu Oskarowi. Oczywiście wtedy, kiedy się wykuruje, chociaż czarno to widzę...