717. Plany, plany, plany i to, co już było...

W planach na najbliższy czas mam notki o współczesnych Komuniach Świętych i tych, które były zaraz po wojnie oraz historię naszej miejskiej bazyliki, która już za dwa tygodnie będzie przeżywała jubileusz 50-lecia koronacji tutejszej figury Matki Bożej Anielskiej patronki Zagłębia. Jeżeli się uda, to w najbliższą sobotę pojawi się relacja z święceń diakonatu salezjanów w Krakowie(jutro mamy ustalać na spotkaniu oratoryjnym czy jedziemy), a w niedzielę z procesji św. Stanisława na Skałkę. Ale to są dosyć niepewne plany i zobaczymy co z nich wyjdzie. 

Trochę mniej mnie ostatnio w sieci. Trochę winna temu jest moja alergia, trochę życie prywatne. Ale spokojnie, nic strasznego się nie dzieje. Po prostu ostatnio doszłam do wniosku, że czasami niepotrzebnie marnuję czas na komputer(co nie oznacza, że mam Wasz wszystkich gdzieś), skoro mogę go poświęcić na coś innego, dużo dla mnie pożyteczniejszego. Na początku myślałam, że w majówkę nadgonię trochę czytanie, załzawione oczy i boląca głowa zrobiły jednak swoje i niewiele naczytałam. To znaczy nie tyle, ile bym chciała. Za to w mojej czterosegregatorowej(chyba wymyśliłam nowe słowo) historii naszego kraju przeszłam przez II wojnę światową i znalazłam się w czasach Polski Ludowej, co bardzo mnie cieszy. Jeżeli przebrnę przez ten okres do 28 maja to będę się jeszcze bardziej cieszyć. Jest to związane z pewną rocznicą przypadającą tego dnia i wydarzeniem z nią związanym w naszej diecezji. Na razie nic nie mówię, bo nie wiem co z tego wyjdzie, ale rocznicy można się po trochu domyśleć...
Jak maj, to i matury. W tym roku maturzyści mieli nieco skrócony weekend majowy, ponieważ do języka polskiego zasiedli już w piątek, 4 maja, o 9:00 rano. Potem niektórzy, w tym moja dobra znajoma, o której wspomniałam już kiedyś, pisali maturę z języka ojczystego na poziomie rozszerzonym. Dzisiaj zaś podeszli do obowiązkowej matematyki. Jeszcze w sobotę siedziałam z M. nad zadaniami z tego przedmiotu, chociaż nie najgorzej mu szło. A ja zdałam sobie sprawę z upływu czasu - jeszcze parę lat temu Cimek, bo tak na niego mówiliśmy, biegał w przysłowiowych krótkich spodenkach i z swoim dziecięcym zaangażowaniem uczestniczył w życiu Oratorium, a dwa tygodnie temu odebrał swoje ostatnie świadectwo szkolne i to z czerwonym paskiem. Bo wiecie, opiekunowie Oratorium mogą się zmieniać, mogą się zmieniać animatorzy, ale pewne wartości wpojone przez poprzednich opiekunów zostaną człowiekowi na lata. Kilka lat temu, kiedy technika nie była jeszcze tak zaawansowana i nie każdy posiadał w telefonie internet, to podczas pomocy dzieciakom w nauce, musieliśmy polegać na naszej własnej wiedzy. Dlatego każdy z nas się po prostu uczył. I nie powinno nikogo dziwić to, że większość z nas kończyła szkoły z wysokimi średnimi. A teraz, kiedy prawie każdy ma telefon z dostępem do internetu, wiedza spadła gdzieś niżej...

Pomimo złego samopoczucia poszłam wczoraj na oratoryjnego grilla na działkę kolegi. Czasami trzeba się uspołecznić. I chociaż wyglądałam jakbym ciągle płakała, to w sumie było całkiem znośnie. A wiecie co było w tym wszystkim najlepsze? Chociaż byłam jedyną osobą pełnoletnią w całym towarzystwie, to tylko ja nie piłam alkoholu. W sumie trochę wydaje mi się to dziwne - 16 latki pijące alkohol, ale wiecie jak to jest - jak zwrócę im uwagę, to mnie zjadą, że się czepiam. Mam nadzieję, że i Wy spędziliście w miarę aktywnie tych kilka dni.

Wróciłam też do biegania. Tak, kiedyś byłam w klasie sportowej, potem trenowałam w klubie sportowym, ale przez studia w Krakowie nie umiałam tego wszystkiego pogodzić. Teraz jednak postanowiłam wrócić do tego, co tak bardzo kocham. Nawet mam pewną motywację - 17 czerwca w mojej diecezji organizowana jest sztafeta niepodległościowa. Pewnie już domyślacie się, że się na nią zapisałam. Do tego dnia najgorsze nasilenie alergii już powinno mi przejść(przynajmniej zawsze tak było). A teraz trenuję rankami na stadionie przy miejskiej szkole sportowej. Najlepiej trenuje mi się o tej porze dnia, chyba nie ma wtedy takiego stężenia pyłków. Na początku było ciężko, bo organizm już się trochę odzwyczaił od wysiłku, ale z każdym treningiem jest coraz lepiej. Może jakoś mi pójdzie ten bieg. Spokojnie, nie marzę o 1 miejscu, bo to nie realne, dla mnie sukcesem będzie samo dobiegnięcie na metę. A trasa liczy 3,5 km, więc będzie ciekawie...