727. "Tobie, synku, nie sutanna, tylko mogiła..."

Powyższe słowa miał usłyszeć przyszły Prymas Tysiąclecia, ksiądz Stefan Wyszyński na chwilę przed przyjęciem swoich święceń kapłańskich. On sam, zmagający się z chorobą płuc, prosił Boga o to, aby mógł odprawić chociaż jedną Mszę w swoim życiu. Tych Mszy miało być jednak znacznie więcej. Same święcenia kapłańskie otrzymał w dniu swoich 23 urodzin - 3 sierpnia 1924 roku z rąk biskupa Wojciecha Owczarka. Urodził się w Zuzeli jako drugie dziecko w rodzinie. Matkę stracił jeszcze przed przyjęciem Pierwszej Komunii Świętej. Kształcił się w jednoklasowej szkole elementarnej, następnie w warszawskim Gimnazjum Wojciecha Górskiego z carskim systemem nauczania, jednak w języku polskim. Podczas I wojny światowej został przeniesiony do Prywatnej Siedmioklasowej Szkoły Handlowej Męskiej w Łomży. Następnie uczęszczał do włocławskiego liceum im. Piusa X, które było zarazem Niższym Seminarium Duchowym, aż wreszcie kształcił się w Wyższym Seminarium Duchownym w tym samym mieście i na samym KULu. Podczas II wojny światowej cudem uniknął najpierw deportacji do obozu w niemieckim Dachau, a następnie złapania podczas pobytu w Zakopanym. W tym okresie opiekował się ociemniałymi z podwarszawskich Lasek. Rok po zakończeniu wojny został wyświęcony przez prymasa Augusta Hlonda na biskupa diecezjalnego diecezji lubelskiej. Za motto obrał sobie zawołanie "Soli Deo", zaś zważając na ojcowskie umiłowanie do Matki Boskiej Częstochowskiej umieścił jej wizerunek w swoim herbie. Jednak jego Matka Boska z Dzieciątkiem nie miały koron, bo, jak tłumaczył, Polska jest za biedna na takie korony. Po śmierci prymasa Hlonda, to on przejął jego urząd. Przebywając w latach 1953-1956 w odosobnieniu napisał na nowo Śluby Jasnogórskie Narodu Polskiego oraz nakreślił program Wielkiej Nowenny, 10-letniego duchowego przygotowania Polaków do 1000-lecia państwa Polskiego. Z powodu braku wyrażenia przez PRL zgody na przyjazd na uroczystości milenijne ówczesnego papieża Pawła VI, sam musiał przewodniczyć uroczystością na Jasnej Górze. Jako jeden z nielicznych z Polski brał udział w sesjach Soboru Watykańskiego II. Kiedy podczas konklawe po śmierci Jana Pawła I coraz bardziej realny był wybór papieża - Polaka, w przerwie pomiędzy kolejnymi głosowaniami podszedł do Karola Wojtyły i szepnął mu: "Gdy Cię wybiorą musisz przyjąć dla Polski". A kiedy już spełniła się ta piękna wizja zapowiedział nowemu papieżowi: "Musisz wprowadzić świat w III tysiąclecie". Sam zmarł dwa i pół roku później, wyniszczony przez chorobę. Jego pogrzeb zgromadził na Placu Piłsudskiego rzesze wiernych. Zresztą mówi się, że gdyby nie to, że papież sam leżał w szpitalu po zamachu na swoje życie, to prawdopodobnie sam przyleciałby do Polski aby poprowadzić Mszę pogrzebową.

Tak w skrócie można przedstawić biografię Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Ostatni mój tydzień zdecydowanie do niego należał. Przeczytałam kilka książek na jego temat, poczytałam sobie też o czasach, w których żył. Wbrew pozorom sporo to daje, ponieważ pozwala zrozumieć takie czy inne zachowania ludzkie. Obejrzałam też dwa filmy na jego temat.

A wczoraj, wczoraj zasiadłam do arkusza sprawdzającego moją wiedzę z życiorysu Prymasa Tysiąclecia podczas diecezjalnego konkursu wiedzy o Słudze Bożym Stefanie kardynale Wyszyńskim.

W zasadzie wszystkie arkusze egzaminacyjne miałam zawsze takie same jak inni, nigdy nie chciałabym mieć nawet forów w tej kwestii. Tak było i tym razem. Trochę mnie tylko zdziwiło, że zamiast testu, tak jak to było napisane w regulaminie, dostaliśmy pytania otwarte, na szczęście było ich tylko cztery i w zasadzie dosyć łatwe. Pierwsze dotyczyło miejsc i dat internowania Prymasa, w drugim mieliśmy krótko opisać Jego "okres lubelski", w trzecim wyjaśnić co to było "non possumus", a w czwartym opisać herb prymasowski. I w sumie to czwarte przysporzyło mi najwięcej problemów, bo i ręka już bolała, a i do końca nie wiedziałam jak nazwać niektóre rzeczy.

Na konkurs pojechałam z zamiarem dobrej zabawy i może niejakiego pokazania, że niepełnosprawni też mogą w miarę aktywnie żyć i realizować swoje pasje i zainteresowania. Dlatego pierwsze miejsce (ex aequo z klerykiem, który też zdecydował się zmierzyć z tematem) przyjęłam z zaskoczeniem, a zarazem myślę, że nie do końca mi się ono należy. Ale jest i bardzo cieszy posiadacza. Motywuje też do dalszej pracy wraz z poszerzaniem horyzontów posiadacza. A przy okazji otrzymałam pięć książek od organizatora konkursu, więc będzie co czytać w wakacje :)

Zdjęcia pochodzą ze strony: http://diecezja.sosnowiec.pl/