753. Ostatni taki car, czyli jak upadł carat w Rosji cz. 4

W licznych opracowaniach dotyczących zabójstwa carskiej rodziny Romanowów właściwie bez przerwy pomijane są sylwetki czterech członków ich służby, tak jakby ich nie było. A przecież nie tylko zostali przy nich do końca, ale też podzielili tragiczny los cara. Kim tak właściwie byli ci cisi bohaterowie?

• Jewgienij Siergiejewicz Botkin urodził się 25 marca 1865 roku w Carskim Siole. Jego ojciec Siergiej Borkin był nadwornym lekarzem carów Aleksandra II i Aleksandra III oraz Anastazji Kryłowej. Jewgienij poszedł w ślady ojca i studiował medycynę na Uniwersytetach w Petersburgu, Berlinie i Heidelbergu. Pracował w petersburskim szpitalu. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej służył na froncie jako lekarz pociągu sanitarnego, który został wystawiony przez szpital. Ze swoją żoną Olgą miał piątkę dzieci. Para rozstała się w 1910 roku z powodu zaangażowania Jewgienija w pracę na carskim dworze, gdzie trafił dwa lata wcześniej i zaniedbywanie rodziny. Na dworze uchodził za przyjaciela cara. Często spędzał czas na rozmowach z carycą w jej rodzinnym niemieckim języku. Po tym jak w czasie I wojny światowej zginęła dwójka jego synów, popadł w dewocje. Po abdykacji cara zdecydował się pozostać przy jego rodzinie. Towarzyszył jej podczas więzienia przez bolszewików. Zginął wraz z całą rodziną której służył i innymi towarzyszącymi im osobami w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku w Jekaterynburgu. 6 lutego 2016 roku został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako cierpiętnik. Uroczystość odbyła się w cerkwi Wszystkich Świętych Ziemi Ruskiej znajdującej się na miejscu jego śmierci(dlatego inna nazwa świątyni to Cerkiew na Krwi).
• Ivan Michajłowicz Charintow - urodził się 14 czerwca 1870 roku w Jekaterynburgu. Był synem urzędnika dworskiego Michaiła Charitonowicza Charitonowa. W 1882 roku za radą ojca zaczął naukę sztuki kucharskiej. W 1888 roku, po odbyciu praktyki w Paryżu, został mianowany kucharskim czeladnikiem. W latach 1891 - 1895 został powołany do floty wojennej. Po zakończeniu służby powrócił na carski dwór, na którym otrzymał stanowisko starszego kucharza. Po rewolucji lutowej pozostał przy rodzinie cara. W czasie więzienia uczył córki cara tajniki kuchni. Zginął wraz z carską rodziną rozstrzelany w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. Zrehabilitowany w październiku 2009 roku przez Prokuraturę Generalną Federacji Rosyjskiej. Do dzisiaj nie został uznany przez cerkiew prawosławną za świętego. 
• Aleksiej Trupp - urodził się 8 kwietnia 1856 roku. Pochodził z terenów dzisiejszej Łotwy. Był katolikiem. Jako nadworny kamerdyner rodziny pozostał przy niej po abdykacji Mikołaja II pozostał przy rodzinie carskiej towarzysząc jej podczas więzienia. Tak jak inni zginął w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. W 1981 roku uznany przez świętego przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji pomimo tego, że nie wyznawał prawosławia.
• Anna Stiepanowna Diemidowa - urodziła się w 1878 roku jako córka kupca Stiepana Diemidowa z Czerepowca. Po ukończeniu Jarosławskiego Instytutu Pokojówek została w 1900 roku pokojówką carycy Aleksandry. Przez pewien czas była zaręczona z bratem innej pokojówki pracującej na dworze. Podkochiwała się też w nauczycielu języka angielskiego carskich dzieci. Po abdykacji cara pozostała przy rodzinie towarzysząc jej podczas więzienia. Wraz z innymi została zabita w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku w jekaterynburdzkim więzieniu. Prawdopodobnie nie zginęła od razu, dlatego dobito ją bagnetami. Razem z Aleksiejem Truppem została w 1981 roku uznana za świętą przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami.