783. "The Incredible Machine" - moje pierwsze(nieświadome) lekcje fizyki

Szkoła rozkręciła się na dobre. Plan działania z panem M. mam już ustalony, a do tego doszedł jeszcze czwartoklasista H. Trochę się zdziwiłam, kiedy H. podszedł do mnie wczoraj po Mszy świętej z zapytaniem czy może tak jak M. przychodzić do mnie na korepetycje z matematyki, wszak to bardzo mądre i inteligentne dziecko. Ale z drugiej strony czwarta klasa to nie trzy pierwsze, prawda? Z M. mam umówioną godzinkę w środę i w piątek. Trochę powtórzyłam sobie materiał z szóstej klasy, coby wiedzieć czego teraz uczą się dzieciaki w tej klasie. W sumie materiał przez te 16 lat niewiele się zmienił, więc tragedii nie ma. Gorzej będzie w przyszłym roku, ale to już temat na inną notatkę. Dodatkowo mam jeszcze w sobotnie popołudnia(hmmm, wczesne wieczory?) korepetycje z matematyki rozszerzonej i fizyki na poziomie drugiej klasy szkoły średniej, więc nudzić się raczej nie powinnam.

Boski Oski ostatnio na zebraniu animatorów pytał, czy jest ktoś chętny na korepetycje z fizyki na poziomie 7 klasy. W sumie liceum skończyłam z szóstką na świadectwie z tego przedmiotu, całkiem podobały mi się zagadnienia(w przeciwieństwie do chemii, która była dla mnie w liceum katorgą, ale 4 miałam, coby nie było) oraz to, że tak bardzo łączy się z moją ukochaną matematyką. No i jeszcze mam te całe korepetycje z K. Ale wśród animatorów są tacy, którzy są w ogólniaku na rozszerzonej fizyce, więc niech oni też się wykażą. Niestety, nie było chętnych(zastanawiam się, czy gdyby płacono im za te zajęcia to też byliby tacy niechętni), w każdym razie ja też nie chciałam brać sobie kolejnego dzieciaka do nauki na głowę. Trójka ananasów zdecydowanie mi wystarczy.

Chciałabym jeszcze wspomnieć o moich pierwszych lekcjach fizyki, zupełnie nieświadomych. Otóż w 1996 roku rodzice nabyli dla mnie komputer. Głównie chodziło im o to, abym do początku mojej szkolnej edukacji(akurat byłam w zerówce) opanowała sztukę pisania na klawiaturze. Była to czysta formalność, ponieważ już rok wcześniej opanowałam sztukę czytania, przez co znałam literki. Jedyne co było dla mnie zagadką, to napisanie ogonków, kreseczek i kropeczek przy niektórych literkach. Ale i to szybko opanowałam. Nie samą nauką jednak człowiek żyje. W skład oprogramowania wchodziły, oprócz tych podstawowych gierek, jeszcze dwie z rozbudowaną fabułą - "Moje pierwsze ABC" oraz tajemniczo brzmiące "tim"(dopiero przedwczoraj odkryłam, że pełna nazwa to "The incredible machine".)

Ciuchcia z gierki "Moje pierwsze ABC"

O ile ta pierwsza gierka trochę mnie nudziła, wszak znałam już literki, o tyle ta druga gierka przypadła mi do gustu, chociaż zupełnie nie wiedziałam o co w niej chodzi. To znaczy niby było napisane co trzeba zrobić, do czego dojść, ale litości, miałam dopiero sześć lat, podstawy języka angielskiego miałam poznać dopiero za jakiś czas. 

Nieznajomość języka nie przeszkodziło mi w dobrej zabawie. I tak zupełnie nieświadomie poznawałam sposób działania dźwigni, podstawowe prawa zastosowania różnych przekładni, prawa ciążenia i optyki, działania różnych trampolin. Nad każdą planszą trzeba było porządnie pogłówkować, przemyśleć co jak zadziała i dlaczego. Niestety, kiedy poszłam do szkoły potrzebna była drukarka i trzeba było odinstalować tę gierkę, aby zwolnić miejsce na dysku.

Tak jak pisałam w moim przypadku ta gra, oparta na systemie operacyjnym DOS, miała charakter zupełnie zabawowy. Nie znaczy to, że nic mi z niej potem nie zostało. Wręcz przeciwnie, do wielu omawianych na lekcjach fizyki sytuacji potrafiłam odszukać w zakamarkach pamięci sytuację z gry, która by pasowała do niej. Być może dlatego tak łatwo wchodziła mi ta nauka do głowy? A z drugiej strony, fizyka na poziomie podstawowym w ogólniaku jest całkiem spoko. Zwłaszcza, kiedy trafi się na nauczyciela, który nie wymaga podręczników(bo nic w nich i tak nie ma - według niego), a każda lekcja kręci się wokół jakiegoś doświadczenia.

Przez wiele lat szukałam tej gry na internecie. Ale przyznajmy to sobie szczerze - znałam tylko skrótową nazwę gry: tim. Kilka razy wpisywałam sobie tą frazę w wyszukiwarkę i nic, zero interesujących mnie wyników. W końcu dałam sobie z tym spokój. I nagle dwa dni temu zupełnie przez przypadek, trafiłam na fragment tej gry na youtube. Wpisałam w wyszukiwarkę pełny tytuł gry i, eureka, odnalazłam ją w wersji on-line. Tym bardziej już bardziej świadomie, wszak rozumiałam poszczególne zadania, przechodziłam kolejne plansze gry. Wspomnienia odżyły. Pomimo upływu czasu(toż to prawie 22 lata minęły), gra w dalszym ciągu mnie wciągnęła, i nie ukrywajmy, zmuszała do myślenia i kombinowania. A takie coś zawsze kochałam najbardziej. Niestety, takich "kombinatorek" w późniejszym czasie miałam zaledwie trzy, ale ileż było z nimi frajdy. No i logiczne myślenie nie próżnowało. Zresztą sami zobaczcie na czym to polega.

P.S. Tylko nie myślcie sobie, że byłam nieszczęśliwym dzieckiem, które od małego było maniakiem komputerowym. Tak jak pisałam komputer służył mi głównie do nauki, a w gierki grałam od wielkiego dzwonu. Dużo bardziej od komputera wolałam książki, spacery, kredki i klocki lego 😉