868. Dlaczego koty spadają na cztery łapy?

Dzisiaj dzień kota, więc i post musi być koci 😀.

Puśka jak widać doszła już do siebie po sierpniowych przeżyciach

Już ponad 3500 lat temu w dalekim Egipcie oswojono kota. Od tego momentu człowiek zwraca szczególną uwagę na jego niezwykłe cechy. Nad Nilem zwierze to było czczone jako wcielenie Bastet, bogini miłości i płodności oraz cenione jako łowca uporczywych myszy. Jednak już w średniowieczu chodzący swoimi ścieżkami mruczek był przeklinany jako wspólnik diabła i pomocnik czarownic. Zauważono też szczególną cechę kota, która odróżniała go od innych zwierząt: zrzucony z wieży kościoła najczęściej przeżywał upadek na ziemię. Dla pobożnych, zwykłych ludzi był to najlepszy dowód na to, że kot ma iście szatańską naturę. Trzeba było rozwoju nowoczesnej nauki, aby odkryć na czym tak naprawdę polega ta kocia tajemnica.

Ciało kota umożliwia prawdziwe cuda w dziedzinie akrobatyki. Działanie jego doskonałego zmysłu równowagi, którego narządy znajdują się w uchu wewnętrznym, wspomagane jest przez balansowanie giętkim ogonem, który składa się z 23 kręgów. Dzięki niemu kot może przenieść swój środek ciężkości. Dlatego koty mogą siedzieć sobie spokojnie i pewnie nawet na wąskich poręczach i obserwować otoczenie(pole ich widzenia to aż 220 stopni). Wszystko to sprawia, że raczej z nich nie spadną pod warunkiem, że nikt ich nie wystraszy.

W wieku ok. miesiąca koty opanowują sztukę spadania na cztery łapy. Trwający mniej niż pół sekundy obrót wokół własnej osi pozwala mu niemal zawsze wylądować na łapkach. Kości i stawy zwierzęcia są bardzo elastyczne. Umożliwia to niezwykle sprawne balansowanie. Przód i tył ciała kota mogą się w znacznym stopniu przemieszczać w przeciwnych kierunkach wzdłuż osi ciała co ułatwia błyskawiczne ustawienie się łapami w dół podczas spadania. Krótko przed wylądowaniem kot wyprostowuje łapy i wygina grzbiet w łuk, co zapewnia dodatkową amortyzację przy zderzeniu z ziemią.

Z jakiej maksymalnie wysokości może spaść kot i przeżyć. Na to pytanie odpowiada fizyka. W czasie swobodnego spadania źródłem przyspieszenia ciała jest przyciąganie ziemskie. Tej sile przeciwdziała opór powietrza, którego wartość rośnie wraz z prędkością spadania, aż do momentu, kiedy ciało osiągnie stałą prędkość końcową. W przypadku kota wynosi ona około 80 km/h, a dochodzi do niej po ok. 30 metrach spadania. Obserwacje wykazały, że koty spadające z większych wysokości rzadko doznają urazów, ponieważ podczas dłuższego spadania już nie przyspieszają i mają więcej czasu na przygotowanie się do zderzenia z ziemią. Mimo tych wszystkich niezwykłych zdolności upadków kotów z dużych wysokości nie zawsze kończą się szczęśliwie. Niebezpieczeństwo doznania ciężkich obrażeń jest poważne i dlatego też ich właściciele powinni zabezpieczać swoje balkony siatką. 
A ja zaś zastanawiam się co by było, gdyby Pusia wiedziała, że dzisiaj przypada dzień kota. Hmm... strach nawet wyobrażać to sobie...

W roli głównej wystąpiła dzisiaj Pusia.