1162. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 23/Prorocza czytanka

TOTUS TUUS

Ksiądz Mieczysław Mokrzycki zerwał się od stołu i szybko zbliżył się do papieża. Mocnym ruchem uderzył go w plecy - nie pomogło. Jan Paweł II nadal się krztusił. Jeszcze raz. Bez skutku.
 - Trzeba do szpitala - niemal krzyknął.
Takie sytuacje zdarzały się w przeszłości. Uderzenie w plecy zazwyczaj pomagało, tym razem jednak sytuacja wyglądała groźnie. Początek 2005 roku przyniósł dalsze pogorszenie zdrowia Ojca Świętego. Właściwie nie mógł się samodzielnie poruszać. Jego żywa i tak pełna wyrazu twarz w znaczącej części stała się nieruchoma, tylko oczy świeciły wciąż tym samym blaskiem. Powstrzymywana przez lekarstwa, lecz nieuleczalna choroba Parkinsona czyniła coraz większe spustoszenie. Papież, niegdyś wspaniały mówca, z trudem wydobywał z siebie głos. Tylko zaczynał i kończył homilie, które czytał za niego jeden z arcybiskupów.
Nie zrezygnował jednak z wystąpień publicznych, choć jego widok nie należał do przyjemnych. Zdarzało się, że z ust mimowolnie wypływała mu ślina, którą musiał wycierać chusteczką. Niektórzy twierdzili, że nie powinien się pokazywać. 

 - Nie jest dobrze, gdy wszyscy widzą słabość szefa tak potężnej struktury jaką jest Kościół - mówili. - To obniża autorytet tej organizacji.
Wróciły głosy, które pojawiały się kilka lat wcześniej, kiedy słabość Jana Pawła II zaczęła być widoczna. - Papież zrobił już bardzo dużo, powinien zrezygnować i odpocząć - twierdzili życzliwi i nieżyczliwi. Tym pierwszym zależało na zdrowiu Ojca Świętego i na tym, by jak najdłużej był z tymi, którzy go kochają. Ci drudzy po prostu mieli go dość.

Od Anioła Stróża: Już dziesięć lat wcześniej Karol zastanawiał się, czy nie powinien zrezygnować. Przecież choroba mogła zahamować lub przynajmniej utrudnić rządzenie Kościołem. Co prawda umysł miał jasny, tylko ciało było coraz mniej sprawne.

 - Na szczęście starzejemy się od nóg, a nie od głowy - powiedział jednemu ze swoich przyjaciół, biskupowi Adamowi Dyczkowskiemu. Ale o odejściu myślał, szczególnie w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy po upadku w łazience doznał urazu kości biodrowej. Wiedział też o postępującej chorobie, która mogła go doprowadzić do całkowitego niedołęstwa. Pewnego dnia w czasie wakacji w górach powiedział o tym swojemu uczniowi i przyjacielowi, księdzu Tadeuszowi Styczniowi. Ksiądz odparł, że odejść z tego powodu może szef firmy lub przywódca państwa. Ale papież jest ojcem, zaś ojcem jest się do końca. 

Przed laty, po wyborze na Stolicę Piotrową, musiał zrezygnować z dotychczasowej wolności: z kajaków, nart, częstych spotkań z przyjaciółmi. Teraz wolność zewnętrznego działania odbierała mu choroba. Nie mógł chodzić, mówić, podróżować. Czasem nie mógł także przełykać, jak owego wieczora, gdy zabrano go do Polikliniki Gemelli. 

Werdykt lekarzy był jednoznaczny: potrzebna jest tracheotomia. Pod tym skomplikowanym słowem ukrywał się prosty, jak twierdzili, zabieg polegający na rozcięciu tchawicy i umieszczeniu w niej rurki umożliwiający dopływ powietrza do płuc, z pominięciem chorego odcinka dróg oddechowych. "Nie, narkoza nie będzie potrzebna, zrobi się znieczulenie miejscowe".
Zabieg trwał pół godziny. Gdy znieczulenie minęło chciał coś powiedzieć, ale nie mógł. Nawet jednego słowa! Dał znać, że chce napisać. "Co ze mną zrobiliście? Ale Totus Tuus".

Ostatnie błogosławieństwo Jana Pawła II z okien apartamentu
(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Karol miał bardzo silną wolę. Tym trudniej było mu pogodzić się z tym, że stał się niemy. Pamiętał jednak o modlitwie naszego Pana, który w Ogrójcu mówił do Ojca: "Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie". Pamiętał też o naszej Matce stojącej pod krzyżem umierającego Syna. Słowa "Totus Tuus - Cały Twój" towarzyszyły mu przez całe życie i pomagały uczyć się posłuszeństwa Panu. 

Zbliżał się Wielki Tydzień, Triduum Męki Pańskiej. Chciał wrócić ze szpitala do domu i nauczyć się mówić od nowa. Z pomocą logopedy zaczął ćwiczyć artykułowanie słów. Dawny aktor, mistrz słowa, pragnął, choć krótko, przemówić do wiernych w Niedzielę Zmartwychwstania i udzielić im specjalnego papieskiego błogosławieństwa "Urbi et Orbi", czyli Miastu i Światu. W tym nikt nie może go zastąpić. W Wielkanoc, 27 marca, stanął w oknie swej biblioteki.

Z potężnych megafonów dochodził tylko chrapliwy, nieregularny oddech. Jan Paweł II miał mikrofon blisko ust, aby można było zrozumieć cicho wypowiadane słowa. Lecz żadne nie padło. Oddech stał się szybszy i głośniejszy.

Papież śledził wzrokiem tekst przemówienia. Milczał. Emocje go zdradziły. Na widok stojących ludzi na placu wzruszenie ścisnęło mu gardło. Nie mógł wydobyć z siebie głosu. Gdy doszedł do słów "Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący", podniósł rękę i nakreślił znak krzyża.

 - Może lepiej żebym umarł, jeśli nie mogę spełniać powierzonej mi misji - powie później arcybiskupowi Dziwiszowi i zaraz doda: "Niech się spełni wola Twoja. Totus Tuus".
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mija drugi miesiąc przymusowej izolacji, podczas której człowiek musiał przestawić się na inne tory funkcjonowania. Chociaż na początku trochę się temu "buntowałam", to w końcu przyzwyczaiłam się do przymusowej codzienności.
Pierwsze dwa tygodnie traktowałam jako odpoczynek od tego co było dotychczas. Potem blisko trzy tygodnie chorowania. Od połowy kwietnia zaś wszystko wróciło do normy. No prawie, bo to co dotychczas robiło się twarzą w twarz trzeba było przenieść do wirtualnej rzeczywistości.
Zabawne w tym wszystkim jest to, że dwadzieścia lat temu w podręczniku do języka polskiego dla klasy III była czytanka(ach, jakie to były urocze czytanki, niektóre z nich do dzisiaj pamiętam), w której bohaterowie żyli na tak skażonej planecie, że poza domem musieli poruszać się w skafandrach na wzór astronautów i oddychać powietrzem z butli tlenowej, po powrocie musieli się dezynfekować, zaś dzieci uczyły się przez internet. Wtedy było to nie do wyobrażenia. Ale minęły dwie dekady i to co wtedy wydawało się fantazją autora, stało się rzeczywistością. No, może poza chodzeniem w skafandrach. Nikt się tego nie spodziewał. A już na pewno nie ja.
Skoro już wracamy do cudownych lat dziecięcych, to "pochwalę się" jednym rysunkiem z tamtych czasów, na 90% zainspirowanym tamtym opowiadaniem. Nawet nie wiem jak on się dochować do współczesności.

Trochę przygnębiający, ale widać na twarzach ludzkich maski(a może i aparaty tlenowe na plecach) oraz okulary przeciwsłoneczne(chociaż nie ma słońca) na oczach. Nie wiem o co chodzi z tym helikopterem. Za to jestem niemal pewna, że to, co widać w głębi to fabryka. Czy tak w wieku 9-11 lat(w późniejszych latach rysowałam zazwyczaj z zachowaniem perspektywy, czego tutaj nie widać) wyobrażałam sobie świat za dwie dekady? Nie mam pojęcia, jednak wydaje mi się, że jest to obraz nieco zbliżony do zaistniałej sytuacji.