1299. Nie wszyscy to rozumieją...

 - Ty znowu pójdziesz w niedzielę do kościoła he, he, he - szyderczy śmiech Ślązaka wypełnił pokój, który dzieliłam z Młodszą na czas zawodów w Bydgoszczy. Wzruszyłam ramionami i wróciłam do czytanej lektury. Do moich uszów dobiegł syk Młodszej:
 - Zamknij się, bo to nie twoja sprawa.
 - Daj spokój - westchnęłam - szkoda twoich nerwów.
Przełom maja i czerwca jest dla mnie dość intensywny, ze względu na Lekkoatletyczne Grand Prix Polski oraz Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce. Na razie mamy 3 weekendy startów pod rząd(za tydzień ostatni - w Szczecinie), potem chwila wytchnienia i na początku czerwca kolejna runda Grand Prix, tym razem w Krakowie. A potem spokój już do sierpnia, kiedy to na jego początek zaplanowany jest Finał Grand Prix w Sieradzu albo w Słupsku (są dwie wersje). Szczerze powiedziawszy to wyjątkowo wolałabym Sieradz, bo niedaleko jest Zduńska Wola, z której pochodził św. Maksymilian Kolbe. Rok temu mieliśmy hotel tuż obok muzeum poświęconego jego osobie. A skoro w tym roku mija 80 lat od Jego śmierci, można by było przy okazji je odwiedzić.
To jednak plany, które nie zawsze mogą mieć miejsce(wystarczy aby się okazało, że Finał jest jednak w Słupsku). Przeszłość to coś, co jest już pewne. I o tym można spokojnie już pisać.
Ostatnie cztery dni spędziłam na 49. Paralekkoatletycznych Mistrzostwach Polski, które miały miejsce na słynnym stadionie "Zawiszy" w Bydgoszczy. Hotel był dosłownie tuż obok niego(chociaż nie na samym terenie stadionu). Okna naszego(mojego i Młodszej) pokoju wychodziły na miejski cmentarz ewangelicki, a w oddali widać było wieże kościelną. Tak żeśmy się zastanawiały, czy to bardziej protestancka, czy też katolicka świątynia. Z pomocą przyszła nam aplikacja GoogleMaps, które twierdziły, że to jednak katolicki kościół.
Jak wiecie, raczej jestem praktykującą osobą, toteż ucieszyłam się, że istnieje szansa, że pójdę w niedzielę na Mszę świętą, skoro jest taka okazja. Szybko zobaczyłam o której jest poranna Msza - była o 8:00. Początkowo nawet Młodsza chciała ze mną iść, ale w ostateczności okazało się, że jej rzut oszczepem został przesunięty na 9:30, więc jej plany spełzły na niczym. Ja jednak, nie dość, że byłam wolna, to jeszcze na stadion miałam jechać dopiero po 10:00. Mogłam więc spokojnie iść na poranną Mszę świętą, a potem jeszcze na śniadanie. I tak też zrobiłam.
Rano wstałam już o 6:30 - musiałam jeszcze spakować moje rzeczy do torby, aby potem już na spokojnie zjeść coś. Z hotelu wyszłam niewiele ponad godzinę później. Według internetu trasa z niego do świątyni nie liczy nawet kilometra, jednak pierwszy raz szłam tą drogą, toteż wolałam wyjść wcześniej. Droga w sumie zajęła mi może 10 minut, po czym ukazała mi się sylwetka bydgoskiej parafii p.w. Świętego Krzyża, a z głośników wystawionych na zewnątrz wydobywały się tony śpiewanych godzinek.

W kalendarzu Kościoła Katolickiego wypadało właśnie Wniebowstąpienie Pańskie. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy obchodzono je w tygodniu, w czwartki. Wiąże się z tym pewna anegdotka. Przypadkowo tego dnia przyszłam do szkoły "lepiej ubrana". Pani woźna(tudzież świetliczanka - już nie pamiętam) zapytała się mnie co to za okazja. A ja, niepozorna ośmiolatka, ni stąd ni z owąd wypaliłam: "Przecież dziś Wniebowstąpienie". Mina tej kobiety bezcenna. Ale już nie zadawała dziwnych pytań.

Ołtarz główny w parafii

Wspomnienie Wniebowstąpienia Pańskiego napawa nas nadzieją, że po śmierci każdy z nas ma szansę doświadczyć tego samego cudu. Każdy, nawet niewierzący.

Ołtarze boczne

Msza trwała niecałą godzinę. Po jej zakończeniu zrobiłam jeszcze powyższe fotografie i niezbyt śpiesznym krokiem zmierzałam w stronę hotelu. Po drodze minęłam kościół protestancki wraz z okalającym go cmentarzem(nota bene wokół parafii Świętego Krzyża też był pokaźnych rozmiarów cmentarz) oraz cudownie kwitnące bzy. I chociaż wokoło mżył deszczyk, czułam jak wszystko dookoła budzi się do życia. 

Po powrocie do hotelu udałam się od razu na stołówkę. Zaraz po mnie przyszli na nią Gacioch z mamą. Widząc, że jestem w kurtce od razu się zaczęli pytać dlaczego. Wyjaśniłam im więc, że byłam na porannej Mszy świętej w tym kościele, co to go zza okien widać. Wiedziałam, że w ich przypadku nie będzie głupich komentarzy i tak też było. Nawet się pytali, czy dużo było ludzi. Na moje oko dosyć sporo. I kazanie było dosyć interesujące. Co ciekawe, w telewizorze na stołówce też szła Msza święta. No, ale ja jednak wolę osobisty udział. Dobrze, że niektórzy to rozumieją. A że inni nie, mówi się trudno, żyje się dalej.