1293. Rozważania o św. Józefie, w poświęconym mu roku

Zawsze ilekroć byłam na wakacjach u mojej babci, wzruszał mnie obraz św. Józefa z maleńkim Jezusem, wiszący w "pokoju z Aniołkiem", jak nazywaliśmy jej sypialnię. Za to w pokoju z telewizorem wisiał obraz Matki Boskiej, która też trzymała Synka na rękach. To musiał być komplet, ponieważ małe Dzieciątko ubrane było w taką samą szatkę. Z czasem obraz św. Józefa zmienił położenie z ściany, pod którą stało łóżko blisko 100-letniej babusi Antosi(tej samej, która podczas wojny ratowała Żydów zbiegłych z wadowickiego getta), na ścianę, przy której stało łóżko moich kuzynów. Pamiętam taką sytuację, kiedy rano po przebudzeniu dostrzegliśmy, że obraz spełzł się z takiego gwoździa, na którym przytrzymywana była jego dolna rama.
 - Ojej, musiałem kopnąć go w nocy - powiedział z winą w głosie Paluszek, po czym pogłaskał ramkę i pocałował w szybkę opiekuna Syna Bożego. Pamiętam, chociaż miałam zaledwie 14 lat, jak bardzo wzruszył mnie ten gest. Dziwne, aby ośmiolatek obwiniał się za to, na co nie miał wpływu. A zarazem niezwykłe, że tak się tym przejął. Pomimo upływu lat stary obraz w dalszym ciągu wisi na honorowym miejscu w izbie. 
W mojej macierzystej parafii, jeszcze w czasach kiedy stary magazyn został zaadaptowany na potrzebę utworzenia kaplicy, po obu stronach ołtarza, stały figurki Maryi i Józefa, trzymających na rękach małego Jezusa. Nie mogę sobie przypomnieć, czy został on przeniesiony do nowej już świątyni, w każdym razie zniknął mi z pola widzenia na wiele lat. Trochę mi było żal, bo tak bardzo przypominały mi one postacie z obrazów z babcinej chatki. Dlatego nawet nie wiecie, jak bardzo się ucieszyłam, kiedy z okazji ogłoszenia Roku Św. Józefa, owa figurka ponownie została wystawiona na widok. Znowu z lubością wpatruję się w tą iście anielską twarz i wyobrażam sobie, jak święty Józef bierze stawiającego pierwsze kroczki Jezusa za rączki, aby pewniej szedł przed siebie na nóżkach. Albo jak opowiada mu bajki, albo jakieś żydowskie legendy i podania. Albo jak rozmawiali sobie o tym i owym. Ot, zwyczajne męskie rozmowy.
Chociaż Pismo Święte poświęca mu niewiele miejsca, a cała jego postać owiana jest aurą tajemnicy, niewątpliwie odegrał znaczącą rolę w wychowaniu małego Jezusa. Być może z powodu tego jakby "przemilczenia" jego osoby tak bardzo bliska jest mi znakomita książka Jana Dobraczyńskiego, "Cień Ojca", do której często wracam? Zresztą, myślę że jest to idealna lektura na trwający właśnie Rok Świętego Józefa. Co ciekawe, papież Franciszek w Liście napisanym z tej okazji, nawiązał do tej niezwykłej książki. Czy została ona przetłumaczona na język hiszpański, dzięki czemu miał okazję ją przeczytać? Mam nadzieję, że tak.
Wiadomo, że był cieślą. Swój fach wykonywał z oddaniem, dzięki czemu mógł zarobić na utrzymanie swojej rodziny, zarówno w Ziemi Świętej, jak i w Egipcie oraz w wędrówkach pomiędzy tymi dwoma miejscami. Być może z tego powodu stał się patronem dzisiejszego Dnia Pracy, nomen omen typowo komunistycznego święta. Ale z drugiej strony, czy znaleziono by lepszego jej patrona? 
Czy dzisiaj, po blisko 2 tysiącach, współczesny człowiek może coś czerpać z życia zwykłego cieśli z nieznanego Nazaretu? Z pewnością. Święty Józef jest przecież postacią ponadczasową i uniwersalną. Myślę, że można uczyć się od nie tylko pełnego zaufania Bogu i właściwego odczytania Jego woli, ale też oddaniu się pracy, jaką się wykonuje. Praca, która jest wykonywana z oddaniem, nawet najprostsza i na pierwszy rzut oka zupełnie beznadziejna(wiecie, przysłowiowa "łopata"), potrafi być piękna, bo jest komuś użyteczna. Nie ważne, czy jest to wysoko postawiony naukowiec, czy mężczyzna sklejający koperty. Na myśl przychodzi mi tutaj fragment "Promethidiona" Cypriana Kamila Norwida: "Bo nie jest światło, by pod korcem stało, / Ani sól ziemi do przypraw kuchennych, / Bo piękno na to jest, by zachwycało / Do pracy - praca, by się zmartwychwstało". Dlatego staram się do każdego odnosić z szacunkiem, bez podziału na tytuły, profesje, stanowiska. Wszak praca cichego cieśli była przez każdego szanowana, dlaczego więc współcześni np. rolnicy, mieliby nie otrzymać tego szacunku? Zwłaszcza kiedy są spełnieni w tym, co robią.

Spełnieni w pracy

Jedni są nauczycielami,
inni inżynierami,
a jeszcze inni jak święty Józef
- prostymi, zwykłymi cieślami.
Do pracy chodzić z uśmiechem,
to dziś prawdziwa jest sztuka.
Niejeden młody z zapałem.
swojego powołania wciąż szuka.
By w ślad za norwidowskim "Promethidionem",
odkryć tą najprostszą z odwiecznych prawd:
że "Bo nie jest światło, by pod korcem stało,
Ani sól ziemi do przypraw kuchennych,
Bo piękno na to jest, by zachwycało
Do pracy - praca, by się zmartwychwstało"
Motto powyższe jak mantrę,
powtarzam w ciszy sumienia.
W zabawie, nauce z innymi,
znajduję okruchy spełnienia.
Nie ma niepotrzebnej pracy,
każda coś niesie za sobą.
Bo nawet jako sprzątaczka,
można być spełnioną osobą.

Ostatni tydzień był dla mnie pracowity. Napisanie jednej pracy dyplomowej jest wyzwaniem, a co tu mówić o sytuacji, kiedy do napisania są 2 takie prace? I to jednym palcem. Ale dałam radę, najgorsze jest już za mną. Co ważne, samo pisanie sprawiło mi prawdziwą przyjemność, chociaż w powodu zaistniałej sytuacji, zdobycie materiałów było nieco utrudnione, jednak nie tak utrudnione jak rok temu. Wtedy wyszłam ze wszystkiego obronną ręką(chociaż Teams odmówił mi współpracy w ostatnim momencie - dziś się z tego śmieję). Teraz nie może być inaczej. Czy można to nazwać pracą na wzór św. Józefa? Mam nadzieję, że tak. 

Pozdrawiam serdecznie