1331. Bohater dzisiejszego dnia jest jeden

A nie może być nim kto inny jak święty Maksymilian Maria Kolbe, który dokładnie 80 lat temu zmarł w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, dobity zastrzykiem z fenolu. Do ostatnich dni pełnił posługę jako kapłan, spowiadając umierających z głodu współwięźniów oraz dodając im otuchy. W ten oto sposób wypełniła się zapowiedź wytrwania w w czystości oraz męczeństwa przedstawiona młodemu Rajmundowi Kolbe przez samą Maryję w postaci dwóch koron - białej i czerwonej. Wedle tradycji była to jej odpowiedź na prośbę chłopca o wskazanie mu drogi życiowej. Mógł wybrać jedną, mógł nie wybrać żadnej, zdecydował się na obie.

źródło zdjęcia

W ostatnim czasie udało mi się wypożyczyć z Biblioteki Śląskiej książkę autorstwa, jak dla mnie mistrza powieści opartych na tematyce religijnej, Jana Dobraczyńskiego - "Skąpiec Boży". Co prawda na mojej półce od co najmniej 9 lat znajduje się biografia świętego Maksymiliana Kolbego przeplatana z biografią komendanta obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu Rudolfa Hossa - "Czterdzieści siedem lat życia", która wyszła spod pióra ojca Władysława Kluza(możecie o niej przeczytać w >>TEJ<< notatce), ja jednak chciałam zobaczyć jak do tematu podszedł Dobraczyński.

Tytuł: "Skąpiec Boży"

Autor: Jan Dobraczyński

Wydawnictwo: Wydawnictwo Ojców Franciszkanów

Niepokalanów 2004

Liczba stron: 104

Ojciec Maksymilian Maria Kolbe był pierwszą polską ofiarą II wojny światowej, która została oficjalnie najpierw beatyfikowana, a następnie kanonizowana. Jednak jego osobowość fascynowała ludzi dużo wcześniej. Trudno się dziwić - ten Boży Szaleniec postanowił zaszczepić w całym świecie miłość do Niepokalanej. Założył Niepokalanów nie tylko w Polsce, ale i w dalekiej Japonii. Zafascynowany był postępem techniki, mówi się, że gdyby nie wybuch II wojny światowej, to telewizja pojawiłaby się w naszym kraju dużo wcześniej, głównie za jego przyczyną. Aż w końcu bez wahania zdecydował się oddać życie za współwięźnia, który został skazany na śmierć głodową.

Jan Dobraczyński był pierwszą osobą w Polsce, która opisała dzieje tego mizernego ciałem(od młodości zmagał się z gruźlicą - usunięto mu jedno płuco, drugie pracowało nie w pełni wydolnie), ale wielkiego duchem zakonnika. Jej pierwsza wersja powstała tuż po wojnie, pełna, blisko 30 lat później, już po jego beatyfikacji. Dobraczyński specjalnie pojechał w tym celu do Niepokalanowa, gdzie nie tylko studiował różne dokumenty, ale i rozmawiał z osobami, które go znały.

W ten sposób nakreślona została sylwetka przyszłego świętego. Najpierw chłopca, z jednej strony niesamowicie pobożnego i bogobojnego, a z drugiej mającego dryg do rachunków. Rodzice liczyli, że przejmie po nich sklep, on jednak miał inny plan na życie. Wraz z bratem wyjechał do Lwowa do seminarium duchowego. Następnie przyjął święcenia kapłańskie, studiował w Rzymie, aż w końcu wrócił do wolnej już Polski, skąd postanowił podbić świat dla Maryi. Założył Niepokalanów, najpierw w kraju, a potem w Japonii. Wydawał czasopismo, rozdawał medaliki. Aż w końcu wybuchła wojna, brat Maksymilian dwa razy został aresztowany. Za drugim razem trafił do Auschwitz. Nigdy stamtąd nie wrócił. Maksymilian umarł na ziemi, ale narodził się dla Nieba, czego wyrazem była opisana beatyfikacja.

Mogłoby się wydawać, że 104 strony zawierają niewiele informacji, jednak znalazło się ich na nich całkiem sporo. Jan Dobraczyński  jak zwykle podszedł do sprawy bardzo profesjonalnie, zamieszczając w książce te informacje, jakie na tamten czas były znane. Całość czytało się bardzo przyjemnie i szybko, dzięki przystępnemu językowi książeczki.

Jako uzupełnienie książki obejrzałam film Michała Kandrata - "Dwie Korony". Wspomnienia na temat świętego Maksymiliana Kolbe zostały w nim przeplecione scenkami, które je odzwierciedlone. Chociaż do samej fabuły mam wiele zastrzeżeń, bo sam pomysł na film niezbyt mi się podobał, to jednak trzeba przyznać, że gra niektórych aktorów nadrabiała wiele. 

Warto tutaj zwrócić uwagę na nastoletniego Mateusza Pawłowskiego, znanego głównie z roli Kacperka w serialu "Rodzinka.pl", który wcielił się w postać młodego Rajmunda. To, w jaki sposób odegrał rozmowę z księdzem Włodzimierzem Jakowskim z lwowskiego Niższego Seminarium Duchowego na temat podziału owieczek między braci, na długo zapada w pamięć widza. W filmie uwagę przykuwa też odtwórca głównej roli dorosłego Maksymiliana Marii Kolbe, Adam Woronowicz. Zresztą, jak dla mnie, Woronowicz większość ról odgrywa w niesamowity sposób. Widać, że się w nie wczuwa i przygotowuje do nich. Czy łatwo jest się wcielić w taką postać, jaką był główny bohater filmu? Czy łatwo jest "udawać" udzielania nauk innym współbraciom, rozmowy z przełożonymi np. o finansach, aż w końcu sceny w samym Oświęcimiu? Nie wiem. W każdym razie Adamowi Woronowiczowi to się udało. 

Samego pomysłu reżysera na przeplatanie filmu wspomnieniami nie uważam jednak za złego, jednak czegoś mi tam zabrakło. Jednak nieco starsza produkcja Krzysztofa Zanussiego "Życie za życie. Maksymilian Maria Kolbe" trochę lepiej wyszła pod względem pomysłu przedstawienia historii, przynajmniej według mnie.

źródło zdjęcia

źródło zdjęcia