1337. Przed-szkolnie i dzisiaj jest nasz dzień...

Ostatni dzień sierpnia nie napawa optymizmem. Za oknem deszczowo, wietrznie, zimno i nieprzyjemnie. Czyżby aura za oknem jednoczyła się mentalnie z tymi, którzy od jutra ruszą na bój w zdobywaniu kolejnych pokładów wiedzy? Od kilku dni dostaję od Kropki informacje, że boi się przed rozpoczęciem nauki w liceum. Niejako rozumiem jej obawy - wszak dostała się do Staszica w Sosnowcu, jednej z najlepszych szkół w rejonie, z klasami akademickimi. To jeden z namacalnych przykładów na to, że nawet wychowując się w ciężkich warunkach, można mieć ambitne plany i dążyć do ich realizacji. A Kropka jest ambitna - dostała się do klasy matematyczno-biologiczno-chemicznej(z dodatkowym rozszerzeniem z j. angielskiego, ale tutaj jeszcze można było sobie wybrać język niemiecki), a potem mierzy w farmację. Trzymam kciuki za to, aby jej się udało. Z tym, że już od początku będzie musiała wziąć się za naukę. Pozytywne jest jednak to, że pomimo młodszego rocznika(poszła do szkoły o rok wcześniej) trafiła do jednej klasy z córką znajomych(ona zaś mierzy w wydział lekarski), z którą zresztą już się zapoznała na tegorocznej Pieszej Pielgrzymce do Częstochowy.

Zupełnie inną postawę przedstawia Maxym. Na zupełnym luzie podszedł do faktu, że dostał się do technikum w "Sztygarce" na profil technik spedytor(podobno też bardzo ciężki). Od razu przyjął postawę, że w razie czego to on przeniesie się do zawodówki działającej przy tej samej szkole. Na pytanie co zrobi, jak mu się nie spodoba w zawodówce wzruszył ramionami twierdząc, że najwyżej jakoś przemęczy się do tego 18 roku życia, a potem jakoś się zobaczy. 

Tak ogólnie to namawiam Kropkę na prowadzenie jakiś zapisków swojej codzienności. Ma dziewczyna dryg do pisania(w szkole przez trzy lata była kronikarzem, a ponadto udzielała się w gazetce szkolnej), ciekawe przemyślenia, szkoda aby szło to gdzieś w eter. Nie, nie musi od razu prowadzić bloga. Ja sama na początku prowadziłam pamiętnik w "Notatniku", a były to czasy, kiedy o Internecie jeszcze się marzyło, zaś o blogach słyszeli tylko nieliczni. Można więc powiedzieć, że to był mój pierwszy, prywatny, dziennik. Co ciekawe, mam go do dzisiaj(na pendrivie) i czasami do niego wracam, aby zobaczyć, jaką byłam "postrzeloną" nastolatką. Nie, nie robiłam nie wiadomo jakich głupot, raczej starałam się brać z życia pełnymi garściami mimo wszystko.

Dzisiaj funkcje pamiętnika przejmują blogi. Lubię tutaj być, ponieważ daje mi on nie tylko dużo radości, ale i możliwość wyrażenia swojego zdania. Bo w realnym życiu nie zawsze jest to możliwe. Co prawda jestem dosyć towarzyską osobą, jednak czasami nie mogę dojść do głosu podczas rozmów. Tutaj jest inaczej. Mogę dzielić się z Wami moimi przeżyciami, spostrzeżeniami, zdaniem na dany temat. Na blogu nikt mi nie przerwie w środku wypowiedzi twierdząc, że nie da się mnie słuchać. Co najwyżej możecie przestać czytać posty w połowie, jeżeli są dla Was "za ciężkie". W blogosferze "spotkałam" też wiele fantastycznych i wartościowych osób, prowadzących niesamowite blogi. To dzięki Wam mogę zobaczyć wirtualnie ciekawe miejsca, podziwiać wypielęgnowane ogrody, zachwycać się Waszym rękodziełem, "pożerać wzrokiem" potrawy, których nigdy nie spróbuję przez moją dietę, zaznaczać tytuły ciekawych filmów do obejrzenia i książek do przeczytania, podglądać trendy w modzie i wystroju domu. Mogę poznać wiele osób, których nigdy pewnie nie spotkałabym w realnym życiu. Może minęlibyśmy się na ulicy i nie zwrócilibyśmy na siebie uwagi. A przecież każdy z nas na nią zasługuje. Wiem, że może w porównaniu do innych nie mam tak dużo komentarzy, czy też obserwatorów, ale nigdy nie stawiałam na ilość, ale na jakość. Kiedyś zastanawiałam się, czy jest sens aby ktoś taki jak ja zakładał bloga. Czy będę miała czytelników? Czy dam radę "utrzymać się na powierzchni"? Czy uda mi się nie robić z siebie ofiary, a jeszcze bardziej - bohatera? Wszak ani jednym, ani drugim nie jestem. 

Kochani współbloggerzy. Z okazji dzisiejszego Dnia Blogów dziękuję Wam wszystkim po prostu, że jesteście, że dzielicie się z innymi swoimi talentami i przemyśleniami. Dziękuję, że zaglądacie, chociaż nie ma u mnie ani wspaniałych zdjęć, ani wykwintnych dań, ani prześlicznych kartek, obrazów itp.(no chyba, że coś dostanę od innych), nawet mało jest mojego ogródka, który dopiero podnosi się do góry. Jest za to moje życie, przemyślenia, rocznice, święta. Okazji do pisania jest wiele. Dlatego życzę Wam, aby nigdy nie brakło Wam weny i pomysłów na nowy wpis, zaś wśród komentatorów były same życzliwe Wam osoby. Żeby pisanie było dla Was przyjemnością, a nie udręką czy też przymusem. Może też to, abyście umieli wyśrodkować czas pomiędzy życiem realnym, a wirtualnym. Pisanie, publikowanie, czytanie czyiś postów i ich komentowanie jest ciekawe, znajdźmy jednak czas na spacer, spotkanie ze znajomymi, rozmowę z najbliższymi. Przepraszam też, jeżeli ktoś poczuł się urażony tym, że nie otrzymuje odpowiedzi na swoje komentarze. Wybaczcie, ale czasami jestem w gorszej kondycji i po prostu "jestem wypompowana" po napisaniu posta i skomentowaniu Waszych blogów, a co za tym idzie, nie mam już siły(dosłownie) na pisanie jeszcze tutaj. Mam nadzieję, że to zrozumiecie.

Trzymajcie się ciepło.