1366. Dlaczego wolimy pisać o tym co złe?

Współczesny świat jest tak dziwnie ułożony, że bardziej wolimy pisać czy też mówić o tym, co jest złe i niewłaściwe, niż dobre i piękne. Czasami wchodzę na czyjegoś bloga i wręcz bije mnie po oczach nagłówek rodem z tabloidów. Jeszcze ciekawiej się robi, kiedy ktoś prosi innych, aby byli dla siebie wzajemnie dobrzy, a sam pluje jadem na prawo i lewo. I to nie jest jakaś jednorazowa akcja, bo i mnie zdarza się od czasu do czasu ponarzekać na to i owo(ot taka to ludzka natura), ale systematyczne oczernianie Polaków i wszystkiego co z nimi związane, łącznie np. z papieżem Janem Pawłem II, czy też sytuacją polityczną. Nie zdziwiło by mnie to, gdyby osoba o której myślę mieszkała w Polsce. Ale ona wyemigrowała jakiś czas temu do Niemiec, zrzekła się polskiego obywatelstwa... No, ale podczas pobytu w kraju ojczystym chciałoby się głosować na to, czy tamto. A tu się nie da. I znowu wszystko naokoło jest be, a polskie prawo takie straszne, że nie daje obcokrajowcom prawa do głosu.

To nie jest tak, że popieram w 100% polskie prawo, polską politykę i wszystko to, co się wokół mnie dzieje, nie! Jednak chyba nigdy nie odważyłabym się wyzywać od najgorszych wszystkich, którzy robią i myślą inaczej niż ja. Gdzieś zatraca się nasze człowieczeństwo. Emocje? Tak można tłumaczyć jeden, dwa wpisy. Ale nie całą serię. Zresztą mnie też niejednokrotnie zdarzyło się napisać coś w emocjach. Mam jednak swoje zasady. I nigdy nie oczerniłabym kogoś tak bezceremonialnie, chyba tylko po to, aby nabić sobie komentarzy. Zresztą, nie lubię pisać o tym co złe. Bo przecież:

O dobrym tak rzadko się pisze...

Dlaczego tak często mówimy, piszemy,

o tym, co złe na całym świecie?

Że sąsiadka zbyt krnąbrna,

rząd - niewłaściwy,

religia - niemodna.

Mniejszości nam zawadzają,

bo są od nas różne - jak zwykle.

Chwytliwe nagłówki przyciągają oczy,

"klonów" powielających nasze myśli,

klaszczących jak marionetki w teatrze,

przytakujących, choć nie wiedzą czemu,

tak szerzy się współcześnie mowa nienawiści.

Wbić drugiemu szpilę - to łatwo.

Trudniej ranę żalu słowem zatamować.

To tylko chwilowo koi nasz ból,

niczym zastrzyk z morfiny,

podany drążonemu przez nowotwór ciału.

Nowotwór nienawiści -

nowa, cywilizacyjna choroba,

zastrzyk morfiny - siostro, proszę!

Nie dostrzegamy, że świat jest taki piękny,

kolorowy, różnorodny.

Ja wiem, o dobrym tak rzadko się pisze,

bo to co dobre i piękne jest niemodne.

Jak w pochmurny dzień znaleźć radość?

Jak w naszym "wrogu" zobaczyć człowieka?

Tak trudno pisać o dobrym w dzisiejszym świecie.

A przecież każdy z nas na to dobro czeka...

O złym już wiele napisano,

czas, bo złe z dobrym miejscem się zamieniło.

Kiedyś ktoś napisał mi w prywatnej wiadomości, że jak mało kto potrafię napisać o "złych rzeczach" w neutralny, a nawet pozytywny sposób(to było po moim tegorocznym pobycie w szpitalu). Bo mogłabym narzekać na wiele rzeczy. Tak samo, jak dzisiaj mogłabym napisać, jaki ten świat jest zły, bo przez remont Katowic najpierw spóźniłam się na zajęcia(jutro o 8:00 mam "wejściówkę" z biomedyki, chyba będę musiała jechać pociągiem), potem około godziny czekałam na autobus powrotny, nie doczekałam się, poszłam na pociąg, ten mi odjechał, na kolejny czekałam ponad 30 minut, zmarzłam jak nic, pociąg odjechał opóźniony, w DG zamiast o 16:45, byłam po 17, z powodu remontu szłam po nie wybojach, skutek tego był taki, że zamiast wrócić do domu ok. 16, wróciłam o 17:30. A jeszcze podczas otwierania drzwi rozwaliłam aparat fotograficzny. I jeszcze cały dzień nie mogłam się dodzwonić do przychodni, aby umówić wizytę u lekarza. Mogłabym to wszystko opisać ujmując w "kwieciste" słowa. Ale tego nie zrobię. Bo i po co? Może i by mi to dało chwilową satysfakcję, ale... No właśnie, chwilową. A co dalej? 

Dlatego, mimo wszystko, wolę napisać, że to był całkiem dobry dzień. W końcu to dzień moich imienin. Nawet mnie nie pytajcie, dlaczego obchodzę go na świętego Karola Boromeusza. Jednak cieszę się, że wybrano mi takiego patrona - podobno uchodził za wzór miłosierdzia względem bliźnich. Mam się więc od kogo uczyć. I chociaż nie dostałam mocy życzeń, i były w nim powyższe przeszkody, to był to dzień raczej udany. Zamieniłam kilka słów z Dominem, utrwaliłam wiadomości o genogramie, przeczytałam kilka kartek więcej podręcznika do biomedyki. A ułamana klapka od aparatu fotograficznego? Zaklei się taśmą klejącą i też będzie :).