1365. Całkiem zwyczajni święci

Dzień Wszystkich Świętych... Chociaż w polskiej tradycji utarło się, że tego dnia nawiedzamy groby naszych zmarłych krewnych i znajomych(głównie dlatego, że jest to dzień ustawowo wolny od pracy) i niejednokrotnie popadamy w swoistą zadumę nad naszą ludzką egzystencją, to wbrew pozorom jest to radosne święto. Wspominamy w nim wszystkich tych, którzy wyprzedzili nas w wędrówce do życia wiecznego. Zarówno tych znanych z imienia, nazwiska i dat urodzenia, jak i tych zwyczajnych, prostych, którzy właśnie takim niepozornym życiem zasłużyli na wieczną nagrodę. Mniej więcej o tym mówi jeden z moich wierszy, który napisałam w zeszłym roku.

Odeszli cichutko, bez zbędnych fanfar,
w spokojny, lecz wieczny sen.
Po drugiej stronie Bóg na nich czekał,
powstawał wciąż nowy tren.
Zbolałe serca, zbolałe dusze,
zostały na ziemi tej.
Gdzieś w górę zanoszę swoje modły,
wysłuchać je Boże chciej.
Tu zimny grób skrywa czyjeś ciało,
tam urna z prochami spoczywa.
Moja modlitwa, cicha i prosta,
do wysłuchania mnie wzywa.
Zmarli znani i ci - co nieznani,
w zakamarkach mojej pamięci.
Proszę ażeby zostali zbawieni,
i by zostali wnet święci.
Nie muszą od razu być Sługami Bożymi, 
ani kanonizowani.
Grunt, by nie byli w modlitwach pominięci.
ani wręcz nie zapomniani...

Wielokrotnie podnosiły się głosy, że nie starczy ołtarzy, aby pomieścić tych wszystkich, którzy są podnoszeni do godności beatyfikowanych i kanonizowanych... A co tu mówić o wspomnianych na początku anonimowych świętych? Jest to jednak błędne myślenie - ogłoszenie kogoś świętym/błogosławionym nie jest dla niego nagrodę. On ją dostał zaraz po śmierci, to nie jest tak, że niebo otwiera się dla niego wraz z wypowiedzeniem "magicznej regułki", niczym jakieś hokus-pokus. Oficjalne beatyfikowanie, czy też kanonizowanie go, ma być raczej zachętą i przykładem dla innych, jak należy żyć, aby osiągnąć Życie Wieczne.

Kiedyś takie pytanie o sposób na świętość miał zadać nastoletni Dominik Savio księdzu Janowi Bosko. Usłyszał od niego trzy rady:

• bycie radosnym, ale nie w takim sensie, że człowiek cały dzień chodzi z przyklejonym uśmiechem do ucha, ale czerpanie radości z każdego przeżytego dnia,
• rzetelne wypełnianie swoich obowiązków w szkole i w domu,
• trwanie przy innych, czy to w zabawie, czy to wtedy, gdy potrzebują naszej pomocy i wsparcia.

Trzy proste punkty, mogłoby się wydawać, a jednak dosyć ciężkie do codziennej realizacji. 

Mogłoby się więc wydawać, że świętość jest zarezerwowana dla męczenników, wielkich tego kościoła... Tymczasem jest ona zarezerwowana dla każdego z nas. Zauważmy, że w ostatnich latach dużą część osób wznoszonych na ołtarze jest spora część świeckich. Nawet w tym roku kilka takich papież Franciszek postanowił ogłosić błogosławionymi. Wśród nich znaleźli się m.in. pielęgniarki, zakonnica, lekarz, sędzia, a nawet... narzeczona.

Pilar Gullon Yturriaga, Octavia Iglesias Blanco, Olga Perez-Monteserin Nunez(ogłoszone błogosławionymi 29 maja 2021 roku) - kobiety zgłosiły się na ochotniczki do pomagania innym, kiedy w Hiszpanii trwała wojna domowa. Gdy linia frontu przesuwała się niebezpiecznie w ich stronę, nie zawahały się ani trochę i nie zostawiły chorych. Ryzykując życiem pozostały na swoich stanowiskach. Wkrótce atakujący zdobyli miasto, rozstrzelali pacjentów, lekarzy oraz kapelana szpitalnego. Pilar, Octavia i Olga również zostały przez nich złapane. Znęcano się nad nimi, a na koniec - rozstrzelano. Pomimo tortur nie wyrzekły się swojej wiary. Przed egzekucją zdążyły zawołać: "Niech żyje Hiszpania! Niech żyje Chrystus Król!" Zginęły w październiku 1936 roku w miasteczku Somiedo w Asturi, mając odpowiednio 25, 41 i 23 lata. Wiadomość o ich męczeństwie szybko rozeszła się po okolicy. Świadkowie egzekucji kobiet mówili, że zginęły nie z powodów politycznych, ale nienawiści do wiary, jaką wyznawały. Miejscowy biskup miał powiedzieć: "Pilar, Octavia i Olga wybrały troskę o rannych w szpitalu w Somiedo, były wierne Jezusowi aż do końca. Nie używały żadnej broni, nawet unikały słów, którymi mogłyby kogokolwiek zaatakować. Chciały tylko pomagać".

Jose Gregorio Hernander(ogłoszony błogosławionym 30 kwietnia 2021 roku) - nazywano go lekarzem najbiedniejszych. Pochodził z Wenezueli. W młodości marzył o tym, aby został prawnikiem, mama jednak namówiła go na studiowanie medycyny. Szybko okazał się niezwykle oddanym lekarzem. Mieszkańcy Caracas poznali jego wielkie serce podczas epidemii hiszpanki. Hernandez często leczył najbiedniejszych za darmo i kupował im lekarstwa. Swoje życie po I wojnie światowej ofiarował w intencji pokoju na świecie(dzień przed swoją śmiercią miał powiedzieć: "Życie swoje bym dał, by zapanował pokój na świecie"). Zginął tragicznie 29 czerwca 1919 roku potrącony przez jeden z nielicznych samochodów jeżdżących wtedy po ulicach stolicy. Akurat wychodził z apteki z lekarstwami dla jednego ze swoich podopiecznych. Wenezuelczycy praktycznie od razu uznali go za świętego. Obrazy z jego podobizną i figurki można znaleźć niemal na każdym kroku w kraju.

Rosario Angelo Livatino(ogłoszony błogosławionym 9 maja 2021 roku) - nieustraszony stróż sprawiedliwości, wyjątkowo uczciwy człowiek oraz przykładny chrześcijanin. Jest pierwszym świeckim sędzią zaangażowanym w walce z mafią, który został ogłoszony błogosławionym i męczennikiem. Każdy swój dzień Rosario rozpoczynał adoracją Najświętszego Sakramentu, zaś na jego biurku leżała Biblia, którą codziennie czytał. Nie powinno więc dziwić, że taki sędzia nie za bardzo podobał się mafii kontrolującej Sycylię w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Tym bardziej, że nie uznawał kompromisu w walce z przestępczością, konfiskował majątki mafii oraz przyczynił się do wykrycia afery korupcyjnej na wyspie. Miał zdawać sobie sprawę z tego, że mafia ma go na celowniku i planuje na niego zamach, nie chciał jednak ochrony. Zginął zastrzelony przez członków mafii w drodze z Agrigento, gdzie pracował, do Caltanissetty, 21 września 1990 roku, w wieku 38 lat. Kiedy po śmierci Livatino zbierano świadectwa o nim, jeden z jego licealnych kolegów przyznał, że nie było osoby, która by źle o nim mówiła. Zaś w odnalezionych po jego śmierci zapiskach znajdowało się następujące zdanie: "Kiedy umrzemy, nikt nie będzie nas pytał, jak bardzo byliśmy wierzący, tylko czy byliśmy wiarygodni". 

Siostra Laura Mainetti(ogłoszona błogosławioną 6 czerwca 2021 r.) - siostra Laura należała do Zgromadzenia Służebnic Krzyża. Przez wiele lat pracowała z młodzieżą i pomagała nastoletnim dziewczętom przeżywającym różne trudności w maleńkim miasteczku Chiavenna na północy Włoch. Zawsze była blisko ludzi i Jezusa, młodym w dosłowny sposób oddała swoje życie. Był 6 czerwca 2000 roku, kiedy trzy dziewczęta: Ambra, Veronica i Milena wykorzystały dobroć zakonnicy. Najpierw zwabiły ją w pułapkę, udając potrzebującą pomocy nastolatkę, a następnie zamordowały z zimną krwią. Jedna z nich miała 16 lat, pozostałe były o rok starsze. Podczas zeznań przyznały jakim wstrząsem było dla nich to, że w chwili kiedy zadawały jej mordercze ciosy, siostra Laura nie prosiła o darowanie jej życia, ale modliła się za nie i szeptała słowa przebaczenia. Współsiostry z klasztoru zgodnie przyznały, że "Siostra Laura żyła jak święta, umarła jak męczennica". Zaś postulatorka jej procesu beatyfikacyjnego, Francesca Consolini przyznała: "Jestem przekonana, że gdyby przeżyła, to ze wszystkich sił próbowałaby pomóc swoim oprawczyniom, by zmieniły swoje życie i odnalazły Chrystusa". Zapewne siostra Laura im to wyprosiła w niebie, ponieważ dziewczyny wyszły na prostą i zrozumiały, że przegrały.

Sandra Sabattini(ogłoszona błogosławioną 24 października 2021 roku) - Sandra była zwyczajną dziewczyną, taką, która lubi lody o smaku truskawkowym oraz spacery nad brzegiem morza. Zresztą przyszła na świat w Riccone nad Adriatykiem. Nie przeszkadzało jej to jednak w wędrówkach po górach. W ogóle była bardzo aktywna - z bratem grała w piłkę, trenowała bieganie, kochała tańczyć i śpiewać. A ponad wszystko miała wielkie serce dla wszystkich, którzy potrzebowali pomocy. Ot, zwyczajna, wesoła nastolatka z typowym dla Włochów wielkim temperamentem, pełna pasji i planów, która znajdowała też czas, aby w ciszy poadorować ukrytego w monstrancji Jezusa. Nie było to niczym dziwnym, ponieważ wiara w domu Sabattinich była czymś zupełnie naturalnym. Sandra zawsze więc żyła blisko Boga - już jako dziecko zasypiała, trzymając w jednej ręce lalkę, a w drugiej... różaniec. Kiedy miała 12 lat, dzięki pewnemu księdzu, "poznała Jezusa naprawdę". Odtąd widziała Go w każdym napotkanym człowieku. Zaś we Wspólnocie Papieża Jana XXIII pomagała niepełnosprawnym i uzależnionym. Często zastanawiała się też, w jaki sposób ma w swoim życiu Bogu. Jako lekarz, zakonnica, a może na misjach w Afryce. Czy też jako żona i matka? Wraz z poznaniem Guida wydawało się, że już zna odpowiedź na to pytanie. Wszystko powoli zaczęło jej się układać. Szczęście i plany przekreślił wypadek - w wieku 23 lat Sandra została śmiertelnie potrącona przez samochód. Prowadziła na pozór proste życie, takie jak wiele jej rówieśniczek. Dlaczego więc została błogosławioną? Bo tak po prostu do końca pozostała wierna Panu Bogu. Bo była serdeczna i dobra dla ludzi, których dane jej było spotkać. Bo żyła z Bogiem wszędzie - podczas treningu, na spacerze i nawet podczas lekcji matematyki.