1449. WUF11 - stworzyliśmy piękną historię, cz. 4 oraz przeprosiny

Powoli będę już zmierzać do końca opisywania mojej przygody z wolontariatem podczas WUF11.
Jednak zanim to się stanie czuję, że winna Wam jestem przeprosiny, że w ostatnim czasie tak rzadko bywałam na Waszych blogach. Nie ukrywam, że lubię Was odwiedzać i komentować Wasze posty, jednak ostatnio jakoś mniej miałam na to czasu. Zwykle staram się być na bieżąco. Jednak ostatnio bardzo dużo się działo, zarówno dobrego, jak i złego. Przez ostatnie dwa, trzy tygodnie przychodziłam do domu tak zmęczona, że nie byłam w stanie buszować po Waszych stronach. Ja wiem, że niektórym może się to wydać dziwne, ale ja naprawdę nie chcę czytać Waszych wpisów po łebkach i zostawiać byle jakich komentarzy - stawiam też na ich jakość. Pisanie każdego komentarza też jest dla mnie czasochłonne. Z drugiej strony nie chcę, abyście się poczuli zlekceważeni, pominięci, czy też odczuli brak szacunku wobec swojej osoby. Wiem jak dużo radości i satysfakcji dają komentarze, chociaż sama jakoś specjalnie nie mam na nie parcia. Dlatego jeszcze raz wszystkich Was razem i każdego z osobna przepraszam za moje milczenie u Was. Teraz powoli nadrabiam swoje zaległości(łącznie z czytaniem wpisów, które pominęłam) i widzę, jak dużo mnie ominęło.

Poszczególne dni wolontariatu podczas Światowego Forum Miejskiego mijały w szaleńczym tempie. Długie, czerwcowe dni sprawiały, że człowiekowi chciało się wstać przed godziną 6 rano, a i po powrocie około godziny 20 miał jeszcze ochotę wyjść na spacer, czy też porobić coś w domu(nawet jeżeli to "coś" w większości przypadków ograniczało się do powtarzania materiału na egzamin z języka niemieckiego). 
W podróży do i z Katowic towarzyszyła mi lektura "Upadłego Anioła" Javiera Sierry. Co prawda na lubimyczytać.pl przeczytałam wiele krytycznych opinii na jej temat, jednak to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora i trudno mi powiedzieć, czy to jego najgorsza książka. Nie chcę też go porównywać z innymi pisarzami, bo przecież każdy z nich ma swój oryginalny styl pisarski. Uczucia mam różne - z jednej strony fabuła nie najgorsza, ale i jakoś specjalnie mnie nie porwała. No nic, trzeba wypożyczyć inne książki autora i skonfrontować ich treść z "Upadłym Aniołem".

Z Ziutkiem, najstarszym wolontariuszem WUF11

Wolontariat był okazją do poznania wielu ciekawych i inspirujących osób, w szczególności wolontariuszy, bo to z nimi spędziłam najwięcej czasu. Oczywiście, to też ponowne spotkanie z tymi wolontariuszami, z którymi miałam okazję już działać podczas innych imprez. Takimi stałymi miejscami naszych spotkań (oczywiście poza stanowiskami naszej posługi) było Centrum Wolontariatu na ulicy Młyńskiej oraz strefa gastronomiczna(wraz z Strefą Wolontariusza) usytuowana w katowickim Spodku. W pierwszym przypadku jako cała pierwsza zmiana spotykaliśmy się na porannej kawie(no dobrze, w moim przypadku herbacie😀) i pierwszym/drugim śniadaniu. Po posileniu przeplatanym rozmowami w różnych językach wraz z koordynatorami udawaliśmy się do naszych zadań. W drugim przypadku(strefa gastronomiczna) spotykaliśmy się w godzinach wczesnego popołudnia. Tak jak pisałam, w większości dni byłam na dwóch zmianach, jednak przysługiwała mi godzinna przerwa obiadowa. Zazwyczaj jechałam więc z pierwszą zmianą na obiad ok. godziny 14. Po drodze musieliśmy jeszcze zahaczyć o Strefę Wolontariusza aby pobrać talony na posiłek. Na takich wydarzeniach serwują kuchnię międzynarodową, można więc spróbować potraw różnych kuchni. Ja jednego dnia skusiłam się na amerykańskie toffu, którego jeszcze nigdy nie jadłam. Całkiem niezłe, chociaż kolega z wolontariatu stwierdził, że tak naprawdę jego smak powinien przypominać kurczaka. No fakt, smakowo do drobiu to mu było daleko.

Mimo wszystko było bardzo smaczne

Podobno kto późno przychodzi sam 
sobie szkodzi - jednak nie tym razem

Kulminacyjnym punktem naszej działalności było spotkanie prezydenta ONZ z całym sztabem wolontariackim zaplanowane na czwartkowy wieczór w znajdującym się tuż przy Spodku Centrum Kongresowym(nomen omen budowanym przez mojego tatę). Ponownie na myśl przyszły mi Światowe Dni Młodzieży w Krakowie, których zwieńczeniem było spotkanie papieża Franciszka z wolontariuszami, na które niestety nie udało mi się dotrzeć. Teoretycznie teraz powinno być podobnie, wszak zmiana kończyła się o 19:00, a spotkanie przewidziane było na godzinę 18:30(o 18:15 wolontariusze mieli spotkać się w Strefie Wolontariusza). A jeszcze trzeba było dojechać na miejsce. Niby można było też tam dotrzeć na nogach(Iwanna potwierdzi, że to stosunkowo blisko), jednak po co tracić cenny czas? Na szczęście nasz koordynator obiecał, że choćby się waliło i paliło, a na naszym punkcie był istny Armagedon, to on i tak nas zwolni na to spotkanie.

Jak obiecał, tak zrobił, chociaż faktycznie, przy punkcie zaczynało być gorąco. Jednak nasza piątka mogła spokojnie opuścić swoje stanowisko. Chociaż tak naprawdę to rzuciliśmy się pędem w stronę dolnej platformy dworca PKP, skąd odjeżdżały autobusy. Udało nam się zdążyć, chociaż z drugiej strony linia WUF2 miała dłuższą trasę niż WUF1. Z drżącymi sercami spoglądaliśmy na zegarki, na których czas bez litości posuwał się na przód, a przez co trasa wydawała się jeszcze dłuższa niż w rzeczywistości. 

W końcu znaleźliśmy się pod głównym pawilonem, z którego większość ludzi wychodziła niż wchodziła. Jeszcze tylko musieliśmy przejść przez bramki niczym na lotnisku(po fakcie zorientowałam się, że nie zdeklarowałam smartfonu, który miałam gdzieś na dnie plecaka, ale to tylko dlatego, że nie był mi potrzebny tego dnia) i mogliśmy iść w stronę Strefy. Wcześniej jednak udało nam się namówić sympatyczną panią z ochrony na wspólne zdjęcie(a podobno innym odmawiała, może na koniec zmieniła zdanie) oraz odebrać jeszcze jeden pakiet, tym razem identyczny jak ten, który mieli uczestnicy wykładów.

Bidon na wodę + notes + długopis + magnes(w lewym dolnym rogu magnesu), a to wszystko zapakowane w eko-torbę

Następnie przeszliśmy przez jeszcze jedną kontrolę(tym razem sprawdzali nas po identyfikatorach) i mogliśmy spokojnie zmierzać do naszej Strefy Wolontariatu, gdzie miano nam rozdać nasze certyfikaty. Na miejscu jednak tylko dwoje z nas je dostało, reszta, w tym ja, miała je dostać ciut później. Wzruszyliśmy tylko ramionami - widać jeszcze nas nie wypisali.

Po chwili wszyscy razem udaliśmy się do budynku Centrum Kongresowego, gdzie miało się odbyć spotkanie. Na miejscu przywitaliśmy się z innymi wolontariuszami i z niecierpliwością czekaliśmy na moment, kiedy nas wpuszczą do sali. Ale i to nastąpiło dosyć szybko. Wraz z ekipą zajęliśmy miejsca w ostatnim rzędzie, oczekując tego, co będzie dalej. Wkrótce na podest weszli: główny koordynator wolontariatu, prezydent ONZ-u, ktoś z działu promocji miasta oraz prezydent Katowic.

Przemówienie pani prezydent ONZ-u(nawet widać mój łebek)

Podkreślano nasz profesjonalizm, zaangażowanie, otwartość. To, że można było na nas liczyć w każdej sytuacji. Że ludzie byli witani i żegnani z serdecznością i uśmiechem. Siedziałam na krześle i myślałam z niedowierzaniem - "kurcze, przecież to też o mnie". Przy okazji była też mała niespodzianka tłumacząca, dlaczego 10 osób nie dostało od razu swojego certyfikatu, które już dawno były wypisane...
Miłym akcentem było też wspólne zdjęcie wolontariuszy z organizatorami na schodach wewnątrz centrum oraz wyjście wolontariuszy do pabu, gdzie każdy z nas otrzymał kawałek pysznego tortu.

Pamiątkowe zdjęcie wszystkich obecnych na zakończeniu wolontariuszy wraz z organizatorami

Tort będący dla nas niespodzianką :)

Trochę żałowałam, że musiałam się zbierać do domu przed 23, bo atmosfera tego dnia była magiczna. Ale musiałam jeszcze wrócić jakoś do domu. A przecież i na drugi dzień mieliśmy dyżur na dworcu. Ostatni, bo ostatni, ale nie mogłam dać plamy.

I taka końcowa konkluzja: jeszcze dziesięć lat temu płakałam po kątach, ponieważ kolejny raz pominięto mnie podczas rozdawania zadań przy organizowaniu parafialnego festiwalu piosenki maryjnej. Ja wiem, że nie grzeszę urodą, ani nie robię wszystkiego na hop-siup, ale było mi najzwyczajniej w świecie przykro, że inni, znacznie ode mnie młodsi, mogą, a ja nie. Bo nie wierzę, że przy odrobinie dobrej woli organizatorów nic by się dla mnie nie znalazło. Gdyby jednak wtedy ktoś mi powiedział, że w przeciągu najbliższej dekady będę wolontariuszem na tak dużych, międzynarodowych wydarzeniach, jak Światowe Dni Młodzieży w Krakowie w 2016 roku, czy też tegoroczne Światowe Forum Miejskie w Katowicach, popukałabym się w głowę z niedowierzenia. Teraz też polały się łzy z moich oczów - o ile tamte były gorzkie, o tyle te miały już smak szczęścia i radości. Szczęścia, bo ktoś uwierzył, że się da. Radości - bo okazało się to prawdą. Tak łatwo bowiem założyć, że osoba z niezbyt skoordynowanymi ruchami i niewyraźną wymową nie nadaje się do pomocy i odsunąć ją na bok. A gdyby tak zaryzykować i pozwolić jej coś zrobić, korzyść może być obustronna. Owszem, są dziedziny, w których nie dam sobie rady, dlatego warto szukać aktywności, w których się sprawdzę. Zresztą przy współczesnym rozwoju techniki(np. translatorowi na smartfonie taty) coraz więcej rzeczy jest osiągalnych, nie tylko dla osób z niepełnosprawnością, ale dla wszystkich. Ja zaś jestem wdzięczna wszystkim tym, którzy we mnie i takich jak ja uwierzyli.