1883. Na początku jest chrzest...

Ostatnio pisałam Wam o krótkiej i pobieżnej wizycie w podkrakowskich Staniątkach. Jednak to nie one były głównym punktem sobotniego wyjazdu, a obejrzenie Misterium Męki Pańskiej, które każdego roku wystawiane są na salezjańskiej scenie w Krakowie. 

Grafika reklamująca tegoroczne Misterium

O Misterium pisałam już tutaj nie raz, bowiem jak tylko jest okazja, to staram się na nie jechać, czy to razem z parafią, czy też indywidualnie, jak to miało miejsce kilka razy. Niestety, kilka Misteriów opuściłam, w tym zeszłoroczne. Ale tak to już jest, kiedy człowiek nie jest zmotoryzowany i musi sam sobie zorganizować transport. Dlatego ucieszyłam się, gdy w styczniu dotarła do mnie informacja, że prawdopodobnie organizowany będzie z naszej parafii wyjazd na tegoroczne Misterium, długo się nie zastanawiałam. Co prawda awaryjnie już wcześniej zarezerwowałam sobie indywidualnie bilety (już raz tak było, że mieliśmy jechać, a w ostatniej chwili wyjazd został odwołany), ale wiedziałam, że jeżeli wyjazd dojdzie do skutku, to odpadnie mi chociażby problem z dojazdem. Tym bardziej, że w styczniu jeszcze nie byłam świadoma tego, co w lutym. Wiecie, po tym wszystkim ode chciało mi się wszystkiego, łącznie z tym wyjazdem. Jeszcze w piątkowy wieczór zastanawiałam się, czego się najeść, aby dostać problemów żołądkowych i legalnie nie jechać. Ale z drugiej strony pomyślałam sobie, że tak postępują tchórze, którzy idą na łatwiznę. A ja nie jestem tchórzem. A przynajmniej nie chcę nim być. Postanowiłam, że zacisnę zęby, pojadę i nie będę zwracać zbytniej uwagi na niektórych ludzi. I nawet mi się to udało - przez cały dzień ograniczyłam się do dwóch słów skierowanych do proboszcza: Szczęść Boże na powitanie i dziękuję, kiedy podał mi bilet na spektakl. Myślę, że tyle na razie wystarczy.

Ktoś by powiedział - co to atrakcja jeździć co roku na Misterium Męki Pańskiej i każdorazowo oglądać tą samą historię? W zasadzie żaden. I z tym byłabym skora zgodzić, bo faktycznie - punktem kulminacyjnym wszystkich przedstawień jest męka, śmierć i zmartwychwstanie Pana Jezusa. Jednak to nie wszystko, bo zawsze jest jeszcze jakaś otoczka, za każdym razem inna. 

W tym roku ową otoczką był temat sakramentu, który niejako wprowadza nas w świat katolicyzmu, czyli chrztu. Bezpośrednim nawiązaniem do niego było przypomnienie słów, które kapłan wypowiada podczas tego obrzędu oraz tych, które wydobywają się z ust rodziców i chrzestnych. Wydobywały się one z głośnika, kiedy na sali teatralnej panowała całkowita cisza. Po chwili reflektor oświetlał scenę, na której odgrywane były sceny znane z kart Ewangelii. Co ciekawe, analizując Ewangelię z ostatnich dwóch dni (opowiadającą o nocnym spotkaniu Jezusa z Nikodemem oraz o uzdrowieniu syna człowieka z Kafarnaum, po czym cała jego rodzina uwierzyła, że Jezus jest Synem Bożym) zauważam, że te dwie sceny również pojawiły się w przedstawieniu. 

Jan Chrzciciel udziela chrztu swojemu kuzynowi - Jezusowi

Pierwszy raz wyraźnie została zaakcentowana postać Jana Chrzciciele - według reżysera po śmierci rodziców mieszkał on z Maryją i Jezusem w Nazarecie, dopiero kiedy zostali oni zaproszeni na wesele w Kanie Galilejskiej oznajmia im, że udaje się na pustynię, aby tam głosić prawdę o Bogu. Według Ewangelii Jan najpierw ochrzcił Jezusa, potem zginął, a na końcu Jezus rozpoczął swoją działalność. Szczególny wymiar miało symboliczne ukazanie śmierci kuzyna Jezusa - oczywiście nikt nie nosił na tacy niczyjej głowy, a jednak sama scena napełniała widza lękiem (Salome zachowywała się jakby była niespełna rozumu), a zarazem złością. 

Salome i Herod 

Z takich charakterystycznych postaci można wymienić także Markusa - młody rzymski żołnierz obecny podczas egzekucji Jezusa. Wydarzenie to całkowicie odmieniło jego życie, a takim namacalnym znakiem tej przemiany było "otępienie" po powrocie w rodzinne strony po trzech latach nieobecności.

Markus

Inną charakterystyczną postacią był, a jakżeby inaczej, Judasz Iskaliota. Przebiegły i cwany, a jednocześnie tchórzliwy. W przedstawieniu niejako porównany do szczura, którego ciało na końcu ściskał w worku z juty. Ciekawa rzecz - wyglądało to tak, jakby bardziej przejął się śmiercią tego gryzonia niż swojego Mistrza. A może podświadomie utożsamiał się z tym zwierzęciem jakby czuł, że też nikt się nie spostrzeże, że nie ma go już na tym świecie. Moja uwaga - już raz ten motyw był zastosowany na którymś z poprzednich Misteriów, co odkryłam dosyć szybko.

Święty Piotr i Judasz Iskariota

Wracając do tematu przewodniego przedstawienia, czyli chrztu świętego, to na uwagę zasługuje ostatnia scena, podczas której Pan Jezus, już zmartwychwstały, osobiście udziela chrztu przybyłym do Jerozolimy Marcusowi, jego bratu oraz ich czarnoskóremu słudze. Była to jakby klamra spinająca wydarzenia ukazane w trwającym niecałe 2 godziny spektaklu.

Jak każde Misterium, także i tegoroczne zrobiło na mnie oszałamiające wrażenie. Wydaje mi się nawet, że pierwszy raz przeżyłam je w miarę świadomie, bo po powrocie do domu sięgnęłam po Pismo Święte, aby przeanalizować zapamiętane sceny. Tak jak pisałam, dwie z nich w ostatnim czasie można było usłyszeć podczas Mszy świętej. Do domu wracałam też z podstawowym pytaniem: czy potrafię docenić ten dar, który otrzymałam na chrzcie świętym? Pewnie nie zawsze. Ale teraz chyba będę już inaczej na to wszystko patrzeć. I gdzieś tam w głębi serca próbować cieszyć się z tego.