1887. Czy potrafimy być wdzięczni?

Bądź wdzięczny

Dziękuj! Cokolwiek się wydarzy, dziękuj. Może znów przyklej sobie na telefonie lub w innym widocznym miejscu karteczkę z napisem "Bądź wdzięczny" i spróbuj od samego rana, w każdej sekundzie i minucie dnia, w każdym wydarzeniu i w każdej sytuacji dziękować.

Dzisiejszy zakręcony świat sprawia, że wielu z nas, szczególnie ludzi młodych i, niestety, niepełnosprawnych, ma problem z byciem wdzięcznym za najmniejsze nawet rzeczy. A może zwłaszcza za nie. Nie będę ukrywać, że nie jestem tutaj wyjątkiem i często zdarza mi się dziękować za to, co otrzymałam. Nawet tutaj, na blogu nie zawsze znajduję czas na to, aby odpowiedzieć na Wasze komentarze, a przecież każdy z nich bardzo mnie cieszy. No, może prawie każdy, bo niektóre z nich są negatywne, czy wręcz hejterowskie*, ale może i takie komentarze są potrzebne, aby człowiek nie popadł w pychę i samouwielbienie? Zwłaszcza negatywne, które jednak nikogo nie obrażają, bo te drugie to wiadomo co mają na celu. Chociaż ostatnio staram się nadrabiać to moje odpowiadanie na komentarze, niestety, z marnym skutkiem. Z drugiej strony, przyznam to szczerze, sama mało kiedy zwracam uwagę na to, co inni odpowiedzieli na mój komentarz pod ich wpisem. Ale to może dlatego, że kiedy zaczęłam swoją przygodę z blogowaniem w 2005 roku to właściwie nikt nie odpowiadał na komentarze pod nimi, a co najwyżej odnosił się do słów w nich zawartych na blogu jego autora? I też się żyło.

Czy więc potrafię być wdzięczna? Może nie w 100%, ale staram się dziękować za to co otrzymuję. Nie mam przeświadczenia, że wszystko mi się należy, bo jestem biedna, niepełnosprawna, albo wręcz przeciwnie - doskonała i rewelacyjna i dlatego wszyscy muszą mnie albo żałować, albo podziwiać. Nie! Jestem taka jak inna, z wadami i zaletami. Nic nie przyszło mi łatwo, a może nawet jeszcze trudniej niż zdrowym osobom, bo musiałam w to włożyć jeszcze więcej pracy. Ale w większości przypadków nic by mi się nie udało, gdyby nie pomoc innych. Nie wyręczanie, lecz pomoc w dążeniu do osiągania różnych celów. To uczy pokory (a podobno, według niektórych czytelników jej nie posiadam), ponieważ trzeba przyznać, przede wszystkim przed samym sobą, że jest się dalekim od doskonałości i potrzebuje się tego zewnętrznego wsparcia. I za każde takie wsparcie jestem innym bardzo wdzięczna. Tak samo jak za każdy przychylny gest, dobre słowo, radę, a nawet uśmiech. Może nie zawsze to okazuję, ale staram się tak często, jak tylko się da.

Dzisiaj natomiast zaproponowano nam modlitwę w intencji chorych i cierpiących.

Pomódl się w intencji chorych i cierpiących

Chorzy i cierpiący są skarbem Kościoła. Pomódl się dziś w ich intencji.

Nie będę tutaj odkrywcą, jeżeli stwierdzę, że w świecie, w którym liczy się kult zdrowia, piękna i młodości wszelkie osoby niewpisujące się w te ramy, sprowadzane są na margines, na bok. Tak, jakby wszyscy młodzi i piękni myśleli, że ich to nie dotyczy. A przecież każdy z nas z wiekiem się starzeje, jego muskuły wiotczeją, skórę pokrywają zmarszczki, szybciej się męczy. A nie daj Boże niech wcześniej dotknie go jakaś choroba. Wtedy znika wszystko to, co czyniło go atrakcyjnym w wcześniejszym okresie życia, pojawia się niemoc i rozgoryczenie. Bo wcześniej było się kimś, a teraz? No właśnie. Czy potrafimy myśleć o naszym życiu również pod tym kątem?

* podstawową różnicą pomiędzy jednym a drugim jest to, że komentarz hejterowski ma na celu specjalnie obrazić daną osobę, określając ją jakimś nieprzychylnym epitetem, negatywny komentarz komentuje bardziej neutralnie jej zachowanie.