1891. Na skróty?

Wykonaj gest jałmużny

Zamiast kupić sobie jakiś drobiazg lub coś słodkiego odłóż zaoszczędzone pieniądze do skarbonki i przeznacz na pomoc potrzebującym 

Dzisiejsze zadanie mogłabym sobie odpuścić. Nie miałam w planach ani kupna czegoś słodkiego ani żadnego drobiazgu. Ogólnie niezbyt dużo słodkich rzeczy mogę jeść z powodu alergii pokarmowych i refluksu żołądkowego. Więc jem je bardzo rzadko i najczęściej są to jakieś kisiele albo galaretki (nawet budynie odpadają, bo zawierają mleko). Drobiazgi... jakoś nie przywiązuję do nich większej wagi. Zdecydowanie daleko mi do gadżeciaża, i staram się posiadać te rzeczy, które są mi naprawdę potrzebne. Oczywiście posiadam komputer, laptopa, telewizor, telefon komórkowy, aparat fotograficzny, radiomagnetofon, odtwarzacz DVD itp., jak rozwalę jedne buty, to kupuję drugie, od czasu do czasu kupię też jakiś nowy ciuch, najczęściej wtedy, gdy jakiś inny się zużyje. Podobnie jest ze sprzętem elektronicznym - nowy kupuję na miejsce starego, już zużytego. Jakoś tak nie czuję potrzeby posiadania niezliczonej ilości rzeczy, czy też najnowszych osiągnięć techniki (co nie oznacza, że kupuję najgorszej jakości rzeczy, bo też nie chodzi o to, aby bez przerwy się psuły i wymieniać je trzeba było na nowe). To co mam w zupełności mi wystarcza. Jedyne do czego mam słabość to do książek. Staram się ograniczyć ich kupno i częściej je wypożyczam. Od czasu do czasu kupię sobie jakąś. Tak samo z płytami z muzyką. Ale wszystko z umiarem. Bo przecież nie zabiorę tych rzeczy ze sobą do grobu. Wydaje mi się, że jednak nie jestem religijnym ascetą - też potrafię się bawić i czerpać radość z życia, iść na dyskotekę, spotkać się ze znajomymi, obejrzeć ciekawy film, korzystać z osiągnięć techniki nie tylko w dziedzinie nauki, ale i rozrywki. Staram się, aby znaleźć w codzienności czas i na obowiązki, i na praktyki, i na odpoczynek, i na rekreację. Udaje mi się to raz lepiej, raz gorzej, ale staram się. Bo człowiekowi tak naprawdę niewiele wystarcza do życia. Myślę, że doskonale obrazuje to nowelka Lwa Tołstoja "Ile ziemi potrzebuje człowiek?". Jeżeli będziecie mieli okazję to zachęcam do przeczytania, bob na mnie zrobiła niesamowite wrażenie i przewartościowała mój świat. 

Więc w jaki sposób spełniłam dzisiejsze zadanie? Z racji tego, że po zakończonych zajęciach na uczelni najczęściej nie wracam do domu, tylko idę bardziej lub mniej prosto do pracy, kupuję sobie w międzyczasie coś w barze mlecznym. No wiecie, jakąś kaszę z masłem (uwielbiam), ziemniaki z masłem, pierogi, zupę - coś co jest niezbyt drogie, ale można się tym najeść. Dzisiaj jednak miałam w południe umówioną wizytę u lekarza więc nawet nie jechałam na uczelnię. Na obiad wystarczyła mi kupiona za grosze bułka, a zaoszczędzone pieniądze wylądowały w skarbonce jałmużniczej. 

Przypomina mi się taka sytuacja, może z czasów gimnazjalnych, może wcześniejszych. Trudno mi określić, ponieważ przez całą karierę w klasie sportowej religii uczył nas ten sam ksiądz. Pewnego razu zaproponował nam abyśmy na czas Wielkiego Postu spróbowali powstrzymać się od jedzenia słodyczy, przynajmniej w piątki. Jak już pisałam - i tak z powodu ograniczeń jem bardzo mało słodyczy, wręcz tygodniami potrafię żadnego nie wziąć do ust. Mogłabym znów powiedzieć, że mnie to nie dotyczy. A jednak już jako kilkunastolatka szukałam jakichś substytutów tej prośby. I znalazłam - nie słodziłam herbaty. A w tamtym okresie gorzka herbata wydawała mi się dosyć ohydna w smaku (za to dzisiaj nie wyobrażam sobie pić innej), więc to było dla mnie być może większe wyzwanie, niż dla innych niejedzenie słodyczy przez siedem piątków. 

Jakoś nigdy nie lubiłam chodzić na skróty tłumacząc sobie, że tego nie zrobię, bo mnie to nie dotyczy. A mogłam, chociażby z tymi słodyczami. Ale czy w naszym życiu chodzi o to, aby przebiegało ono bez żadnych wyboisk, doświadczeń, które by nas kształtowały w pewien sposób? Chyba nie. Dlatego raczej wolałam tak modyfikować wszystko, aby i mnie to dotyczyło.