2082. Dla mnie to nie porażka, a normalna reakcja

Religia, jak wiadomo, nie jest przedmiotem obowiązkowym w polskim systemie szkolnictwa. Nawet nie wiem, czy w okresie po przemianach ustrojowych, kiedy ponownie została wprowadzona do polskiego systemu szkolnego taka była. Bo jak wielu z Was pamięta, przed 1990 rokiem, całkowicie usunięto ją ze szkół i umieszczono w przykościelnych punktach katechetycznych. Nie mnie oceniać, czy powrót religii do szkół był dobrym czy złym pomysłem. Ja nie znam innej formy nauczania. Ale jak ostatnio powiedział Ksiądz Niosący Światło: on jako dziecko był świadkiem powrotu religii do szkół, a aktualnie na jego oczach jest jej usuwanie z nich. A jako przykład podał to, że w wakacje w szkole w której uczy był remont i siłą rzeczy zdjęli wszystkie krzyże ze ścian, co jest oczywiste. Ale po wakacjach nie wróciły one jeszcze na swoje miejsce. I sam się zastanawiał, w jakim kierunku idziemy - czy chrześcijańskich korzeni naszego państwa, czy może jakichś nowych ideologii.

Wczoraj natomiast był taki jakiś nieswój. Było widać, że coś go gryzie, że coś nie daje mu spokoju. Nie naciskałam na niego, bo wiedziałam, że jak będzie chciał, to sam się wygada. I tak też się stało. Akurat po wieczornym spotkaniu Kręgu Biblijnego wszyscy pozostali uczestnicy poszli już do domu, ja zostałam właściwie tylko po to, aby pozbierać pojemniki, w których przyniosłam babeczki. Ku mojej uciesze smakowały wszystkim, a z drugiej strony było mi żal, że ksiądz nie mógł ich spróbować, jak inni. On próbował to odwrócić w żart, ale mało skutecznie. Nagle, ni stąd ni zowąd powiedział, że chyba doznał życiowej porażki - pierwszy raz od momentu, kiedy został księdzem, a zarazem katechetą (czyli od 20 lat) zmuszony został do wpisania uczniowi nieklasyfikowania z... religii. Tak źle nie było nawet w zawodówce, w której kiedyś uczył. Bo tam może i czasami go lekceważyli, ale przynajmniej widział ich na lekcjach. A tutaj z jednej strony rodzice zapisali chłopaka na religię, a z drugiej niemal co tydzień piszą mu zwolnienia z tego przedmiotu. Więc to dla księdza jest jakimś nieporozumieniem i zdecydował się na taki krok. Bo albo zapisuje się dziecko na coś i ono na to chodzi, albo nie i wtedy nie jest zobowiązane do uczestnictwa w czymś.

Przy okazji przypomniało mu się, jak kilka lat wstecz nie dopuścił innego chłopaka do bierzmowania. Mniej więcej dlatego, że nie wykazywał jakiejś dojrzałości chrześcijańskiej. A że Ksiądz Niosący Światło jest wyjątkowo cierpliwym i wyrozumiałym człowiekiem, to muszę przyznać, że owy chłopiec musiał nieźle go zdenerwować. Jednak babcia chłopca w innej parafii załatwiła mu sakrament - wystarczyło dać księdzu kopertę (proboszcza i Księdza Niosącego Światło też próbowała przekupić, ale się nie dali). Potem chłopak wiele razy zarzucił księdzu, że to on jest tym złym, bo nie dopuścił go do sakramentu. 

Ogólnie widać było, że ksiądz tą obecną sytuację bardzo przeżył. Nie jest raczej człowiekiem łatwo ulegającym uczuciom (chociaż podobno moje życzenia zawsze go poruszają), a teraz po prostu widać po nim było, że ma z tym problem, głównie w głębi swojego sumienia. To trochę sytuacja jak ta w sierpniu, tyle że teraz nie "oberwałam rykoszetem". I widać było, że ma wątpliwości co do tego, jak postąpił. Ale nie zgodzę się z tym, aby postrzegać to w kategorii porażki. Rodzice nie musieli zapisywać syna na religię, nic by się nie stało, gdyby tego nie zrobili. Co najwyżej chłopiec miałby mniejszą wiedzę na tematy teologiczne, czy też niższą średnią. Ale skoro zapisali go na zajęcia, to wypadałoby, aby czasami się na nich pojawił. Bo na żadnym innym przedmiocie nie przeszłyby wieczne zwolnienia pisane przez rodziców. To dlaczego w przypadku religii ma być inaczej. Czy ksiądz, który przecież też jest przygotowany do pracy pedagogicznej, ma inne, niższe kompetencje? Raczej nie. Dlatego to nie jest jego porażka, a raczej rodziców tego ucznia. To oni nie dopilnowali go, czy też zezwolili na tego typu proceder. A może nawet wielu zrozumie, że religia, chociaż nadobowiązkowa, jest przedmiotem szkolnym, na którym obowiązują takie same zasady, jak na każdym innym. Z tą tylko różnicą, że z katechezy można się wypisać bez konsekwencji, a z innych przedmiotów już nie. I choćby nie wiem jak bardzo Księdza Niosącego Światło gryzło sumienie odnośnie podjętej przez niego decyzji, to osobiście uważam, że była ona słuszna. Bo albo się wszyscy szanujemy, albo nie i ponosimy tego konsekwencje.