2077. Gypsy - ofiara czy zbrodniarka?

Przesłuchałam sobie podcastu dotyczącego historii Gypsy Blanchard i jej mamy, Dee Dee Blanchard. Wcześniej na ćwiczeniach z Przemocy domowej oglądaliśmy film dokumentalny opowiadający o tej w zasadzie smutnych wydarzeniach z przeniesionym zespołem Munchhausena w tle. Trochę też sobie poczytałam na ten temat w internecie, bo nawet na polskich stronach można znaleźć sporo informacji na ten temat. I z jednej strony trochę jestem przerażona tym schorzeniem, ale z drugiej daje do myślenia.

Gypsy Blanchard urodziła się w 1991 roku. Jej rodzicami byli 24-letnia Clauddine Pitre oraz 17-letni Rod Blanchard. Małżonkowie rozstali się tuż przed narodzeniem dziewczynki. Kobieta zabrała swoją nowo narodzoną córeczkę i zamieszkała z rodziną. Same narodziny dziewczynki mogły być nieco przedwcześnie, co mogło wpłynąć na rozwój jej mózgu. Poza tym nie miała problemów zdrowotnych. Mimo to kiedy miała 3 miesiące jej matka była pewna, że dziewczynka ma bezdech senny, przez co zaczęła zabierać ją do szpitala. Jednak powtarzające się testy nie potwierdziły tych podejrzeń. Mimo to matka Gypsy była przekonana, że mała cierpi na szeroki wachlarz problemów zdrowotnych, przypisywanych nieokreślonej aberracji chromosomowej.

Kiedy Gypsy miała 7, 8 lat, jechała motocyklem dziadka. To wtedy wydarzył się drobny wypadek, wskutek którego skaleczyła się w kolano. Claudine uznała, że to widoczny objaw urazów wymagających kilku operacji. Od tej chwili Gypsy poruszała się na wózku inwalidzkim. Co ciekawe, sama czuła się na tyle dobrze, aby chodził o własnych siłach, kiedy miała ku temu okazję. Dziewczynka często jeździła na wydarzenia związane z Olimpiadami Specjalnymi. W 2001 roku, kiedy matka twierdziła, że jej córka ma 8 lat (chociaż miała 10), dziewczynka została uznana za honorową królową parady dla dzieci, która odbyła się w Nowym Orleanie.

Dziewczynka prawdopodobnie przestała uczęszczać do szkoły na poziomie drugiej klasy. Po tym czasie mama miała ją uczyć w domu z powodu rzekomych jej chorób. Gypsy samodzielnie nauczyła się czytać, dzięki serii książek o Harrym Potterze.

Kiedy Rod (ojciec Gypsy) ponownie zawarł związek małżeński, Clauddine pozostawała samotna. Wraz z Gypsy przeniosła się do domu swojego ojca i macochy. Macocha oskarżyła ją później o podtruwanie jej substancją zawierającą Glifosat. W tym czasie Clauddine oskarżono o kilka drobnych przestępstw (wystawianie czeków bez pokrycia). Kiedy rodzina zaczęła konfrontować kobietę z jej zachowaniem względem Gypsy i zaczęła wyrażać podejrzenia dotyczące zdrowia macochy, zmieniła imię i wyjechała z córką do Slidell. Jej rodzina nie miała o tym pojęcia, ale zdrowie macochy kobiety wróciło do normy wkrótce po ich wyjeździe.

W Slidell Dee Dee, bo na takie imię zmieniła się Clauddine, zamieszkała wraz z Gypsy w lokalu socjalnym. Rachunki opłacali z pieniędzy, jakie Dee Dee otrzymywała z opieki społecznej ze względu na zły stan zdrowia Gypsy oraz z alimentów od Roda. Większość czasu spędzała z córką u różnych specjalistów, szukając sposobów na wyleczenie chorób, które w tym okresie zaczęły dotykać wzroku i słuchu dziewczynki. W czasie biopsji mięśnia nie znaleziono dowodów na dystrofię mięśniową, na którą rzekomo cierpiała nastolatka, nie udało się też ustalić leczenia na inne domniemane problemy jej córki. Po tym, jak Dee Dee oznajmiła lekarzom, że jej córka ma regularne napady co kilka miesięcy, lekarze przepisali jej leki przeciwpadaczkowe. W tym czasie dziewczynka przeszła też kilka operacji, a mama regularnie zabierała ją na pogotowie w związku z drobnymi dolegliwościami.

Po tym jak w 2005 roku huragan Katrina zniszczył zamieszkiwany przez kobiety teren, dostały zastępcze lokum w Covington. Dee Dee uznała, że cała dokumentacja medyczna jej córki została zniszczona w czasie powodzi. Wobec tego lekarz zaproponował, aby przeniosły się do rodzinnego Missouri. Początkowo mieszkały w wynajętym domu w Aurora. W tym czasie Gypsy została uhonorowana tytułem dziecka roku 2007. Rok później wybudowano dla nich niewielki dom z rampą dla wózków i jacuzzi. Było to częścią większego projektu w północnej części Springfield. Historia samotnej matki wychowującej ciężko upośledzoną córkę i która została zmuszona do emigracji przez huragan Katrina cieszyła się dość dużym zainteresowaniem mediów, a społeczność chętnie pomagała kobiecie, znanej jako Dee Dee. Wsparcie finansowe obejmowało wiele datków charytatywnych. W Luizjanie korzystały z okazjonalnych pobytów w domach Ronalda McDonalda w trakcie wizyt lekarskich. W Missouri otrzymywały bezpłatne loty, aby odwiedzać lekarzy w Kansas City. Otrzymywały bezpłatne wyjazdy do Walt Disney World, a także wstępy za kulisy koncertów Mirandy Lambert. Ojciec Gypsy wciąż płacił comiesięczne alimenty na córkę w wysokości 1200 dolarów, wysyłał jej prezenty oraz czasami rozmawiał z nią przez telefon. Kiedy zadzwonił do Gypsy w jej osiemnaste urodziny, była żona prosiła go, aby nie mówił córce ile ma lat, ponieważ ona myśli, że ma 14 lat. Rod i jego druga żona chcieli regularnie odwiedzać córkę, ale z różnych powodów Dee Dee zawsze zmieniała plany. Sąsiadom zaś oznajmiła, że mężczyzna był narkomanem i alkoholikiem, który nigdy nie pogodził się z problemami ze zdrowiem córki i nigdy nie wysłał żadnych pieniędzy.

Wiele osób, które spotkały Gypsy było nią oczarowanych. Miała 150 cm wzrostu, bezzębne usta, duże okulary oraz wysoki, dziecięcy głos - wszystko to sugerowało, że dziewczynka jest naprawdę bardzo chora. Nastolatka nosiła peruki lub czapki przykrywające łysinę - Dee Dee regularnie goliła jej włosy, aby wyglądem przypominała osobę po chemioterapii. Kiedy opuszczały dom, kobieta często brała butlę tlenową oraz rurkę do karmienia. Dee Dee leczyła też ślinianki Gypsy jadem kiełbasianym, a następnie wycięła je, w ten sposób kontrolując jej ślinienie się. Dziewczyna twierdziła później, że matka wywoływała je za pomocą znieczulenia miejscowego, aby jej dziąsła drętwiały przed wizytami lekarskimi. Dodatkowo wszczepiono jej do ucha rury, aby zapobiec ciągłym jego zapaleniom.

Matka używała przemocy fizycznej do kontrolowania córki. W obecności innych ciągle trzymała jej rękę. Gdy Gypsy mówiła coś, co według matki mogło sugerować, że nie jest naprawdę chora lub wydawała się być rozwinięta psychicznie bardziej, niż sugerowała to Dee Dee, ta ściskała bardzo mocno jej dłoń. Kiedy były same, Gypsy była bita dłońmi lub wieszakiem na ubrania. 

Co ciekawe, neurolog dziecięcy Bernardo Flasterstein z Spingfield, nabrał podejrzeń co do poprawności diagnozy dystrofii mięśniowej. Wykonał on MRI i badania krwi, nie wykazały one jednak żadnych nieprawidłowości. Lekarz zauważył też, że matka dziewczyny nie potrafi w miarę logicznie opowiedzieć historii choroby swojej córki. Po skontaktowaniu się z lekarzami Gypsy z Nowego Orleanu dowiedział się, że oryginalna biopsja mięśnia pacjentki wyszła negatywnie. Lekarz zaczął u matki podejrzewać zastępczy zespół Muchhausena. Kobiecie udało się jednak zdobyć dostęp do jego notatek, a następnie przestała przyprowadzać do niego Gypsy. Sam lekarz nie zareagował i nie zgłosił sprawy opiece społecznej. W 2009 roku ktoś zadzwonił na policję i powiadomił o stosowaniu przez Dee Dee różnych imion i dat urodzenia dla siebie córkę i zasugerował, że Gypsy jest zdrowsza, niż twierdzi jej matka. Sprawdzający ten donos funkcjonariusze zaakceptowali wyjaśnienia kobiety, że stosowała dezinformację, aby utrudnić byłemu mężowi odnalezienie ich. Sprawa została zamknięta.

W 2010 roku Gypsy zaczęła testować, jak wiele może sobie pozwolić przy matce. Pewnego dnia dziewczyna zapukała do drzwi sąsiadki i poprosiła o podwiezienie do miejskiego szpitala, gdzie miała spotkać się z mężczyzną, wzbudzającym jej romantyczne zainteresowanie Mężczyzna został upomniany przez grupkę osób znających historię Gypsy i podejrzewających, że chce on wykorzystać niepełnosprawną umysłowo, nieletnią dziewczynę . W szpitalu udało jej się zdobyć swój akt urodzenia, dzięki czemu dowiedziała się, że jest pełnoletnia. Kiedy Dee Dee się o tym dowiedziała, pojechała do szpitala. Tam poinformowała, że dokument jest nieprawdziwą wersją wydaną po huraganie, udowadniając to posiadaniem nowszej wersji z prawdziwą, późniejszą datą urodzenia. Po tym wszystkim Gypsy miała przeprosić za zamieszanie.

Od 2001 roku dziewczyna uczęszczała na konwenty science ficton i fantasy. Czasami zakładała na nie kostiumy, aby wmieszać się w tłum mimo wózka inwalidzkiego. W czasie jednej z takich imprez po raz kolejny próbowała uciec, ale matka znalazła ją razem z poznanym w internecie mężczyzną w pokoju hotelowym. Dee Dee znowu sfałszowała akt urodzenia, jeszcze bardziej odmładzając córkę i zagroziła, że o wszystkim poinformuje policję. Gypsy wspominała, że potem mama rozbiła komputer młotkiem i groziła, że to samo zrobi z jej palcami, jeżeli spróbuje uciec. Dodatkowo przez dwa tygodnie dziewczyna była trzymana na smyczy i przypinana kajdankami do łóżka. Po pewnym czasie Dee Dee złożyła na policji dokumenty świadczące, że jej córka była upośledzona umysłowo. Gypsy myślała, że gdyby chciała zwrócić się o pomoc do policji, to nikt by jej nie uwierzył.

Około 2012 r. Gypsy skontaktowała się z Nicholasem Godejohnem, jej równolatkiem z Big Bend w Wisconsin. Miała na jego trafić na internetowej grupie chrześcijańskiej dla singli. Nicholas był jednak osobą z problemami - miał kryminalną przeszłość oraz zaburzenie dysocjacyjne tożsamości lub autyzm.

Dwa lata później Gypsy zwierzyła się swojej sąsiadce, Aleah Woodmansee, że wraz z Nicholasem planowali wspólną ucieczkę, a nawet wybrali nazwiska dla swoich dzieci. Kobieta miała pięć różnych kont na Facebooku, a flirtując ze swoim chłopakiem używała elementów BDSM, którymi jednak bardziej zainteresowany był jej ukochany. Woodmansee chciała wybić jej ten pomysł z głowy myśląc, że nastolatka (bo tak postrzegała Gypsy) trafiła na seksualnego przestępcę. Pomimo tego, że Dee Dee ponownie zniszczyła laptopa i telefon córki, ta utrzymywała kontakt z chłopakiem właśnie przez wspomnianą sąsiadkę.

W 2015 roku Gypsy zaaranżowała spotkanie matki z Nicholasem i zapłaciła mu, gdy przybył do Springfield. Wedle planu miał wpaść na nią, kiedy wraz z matką były w kostiumach w kinie. W ten sposób mieli nawiązać kontakt, a Gypsy miała przedstawić chłopaka matce. Godejohn powiedział wtedy, że podczas pierwszego spotkania dziewczyna zaprowadziła go do łazienki, gdzie doszło między nimi do zbliżenia seksualnego. Ich znajomość była kontynuowana w Internecie, a dodatkowo zaczęli opracowywać plan zabicia Dee Dee. W związku z tym Nicholas wrócił do Springfield w czerwcu 2015 roku, kiedy jego dziewczyna wraz z matką były umówione na spotkanie lekarskie. Po powrocie do domu Dee Dee poszła spać, a jej córka dała znać mężczyźnie, aby przyszedł do ich domu. Wpuściła go i dała taśmę izolacyjną, rękawiczki i nóż ze świadomością, że chłopak wykorzysta je do zabicia matki. Sama kobieta schowała się w łazience, gdzie zatkała uszy aby nie wiedzieć, kiedy jej matka będzie umierać. 

Nicholas kilka razy dźgnął śpiącą matkę Gypsy. Po tym wszystkim para ze sobą współżyła. Zabrali 4000 dolarów, które Dee Dee trzymała w domu i uciekli do motelu znajdującego się poza miastem. Tam planowali kolejne kroki. W tym czasie byli widziani na kamerach w kilku lokalnych sklepach. Para wysłała narzędzie zbrodni do domu Nicholasa w Wisconsin, chcąc w ten sposób uniknąć złapania, a następnie wsiedli do autobusu. Kilku świadków widziało ich po drodze do stacji Greyhound. Ku ich zdziwieniu Gypsy miała na głowie bordową perukę i chodziła bez pomocy innych.

14 czerwca po południu Nicholas użył swojego telefonu do opublikowania dwóch aktualizacji na Facebooku, aby ludzie mogli odkryć ciało Dee Dee. Pierwsza wiadomość brzmiała: "Ta suka nie żyje", druga sugerowała, że ktoś zabił matkę i zgwałcił córkę.

Znajomi Dee Dee szybko zareagowali na te wpisy na Facebooku oraz na nietypowy dla właścicielki konta język. Niektórzy pytali wręcz, czy to reakcja na obejrzany film, albo sądzili, że profil został shakowany. Gdy Dee Dee nie odbierała telefonu, poszli do jej domu. Zauważono, że używany do transportu wózka Gypsy nissan stoi na podjeździe, dlatego założono, że wyprawa do lekarza jest mało prawdopodobna. Folia ochronna w oknach sprawiała, że trudno było zajrzeć do środka. Zadzwoniono więc pod numer alarmowy. Jeden z sąsiadów wspiął się na okno i odkrył, że wnętrze domu jest nienaruszony, a wózek inwalidzki Gypsy znajduje się w budynku. Kiedy policja weszła do domu, znalazła ciało matki. Założone zostało konto, aby pokryć koszty pogrzebu matki i ewentualnie jej córki. Wszyscy bowiem bali się jednego - nawet jeżeli Gypsy nic się nie stało, to nie będzie ona w stanie żyć bez wózka inwalidzkiego, lekarstw, butli z tlenem i rurki do karmienia.

Woodmansee powiedziała wtedy policji, że wie o Gypsy i jej internetowym chłopaku, a także pokazała im wydruki na którym było jego imię. Na tej podstawie policja poprosiła Facebook o prześledzenie adresu IP, z którego wysyłano posty na konto denatki. Odkryto, że znajduje się on w Wisconsin. Następnego dnia Nicholas i Gypsy zostali aresztowani pod zarzutem przestępstwa i zbrojnych działań przestępczych.

Wiadomość o odnalezieniu Gypsy przyjęto w Springfield z ulgę. Wkrótce media przekazały prawdę o życiu Blanchardów: że Gypsy nigdy nie była chora, a matka kazała jej udawać, że jest inaczej.

W wyniku procesu Gypsy została skazana za morderstwo drugiego stopnia na dziesięć lat więzienia, a jej chłopak za zabójstwo pierwszego stopnia na dożywocie.

Po latach wyszło na jaw, że Dee Dee prawdopodobnie cierpiała na przeniesiony Zespół Munchhausena. Jest to zaburzenie psychiczne, w którym najczęściej matka podtruwa swoje dziecko albo wmawia mu różne choroby. Wszystko po to, aby spełniać się w opiece nad nim. Takie postępowanie bardzo często prowadzi do prawdziwych spustoszeń w organizmie i psychice dzieci, a nawet do ich przedwczesnej śmierci. Zdarza się, że maluchy zmuszone są do przejścia często zupełnie niepotrzebnych zabiegów.

Ponad dziesięć lat temu Wielką Brytanią wstrząsnęła historia Matthewa, chłopca, który do 7 roku życia miał za sobą 325 wizyt lekarskich i przeszedł dziesięć zupełnie niepotrzebnych operacji chirurgicznych. Przez ten czas jego matka twierdziła, że chłopiec choruje na cukrzycę, mukowiscydozę, zaburzenia metaboliczne, alergie pokarmowe, nietolerancje na światło słoneczne, zaburzenie neurologiczne i porażenie mózgowe, przez które musiał poruszać się na wózku. Przekonywała lekarzy, że malca trzeba karmić sondą, a do jego moczu dodawała glukozę, chcąc w ten sposób uwiarygodnić podejrzenie cukrzycy. Przez lata oszukiwała medyków, wymyślając kolejne objawy, a Matthew poddawany był kolejnym zabiegom w poszukiwaniu chorób. Lisa Hayden-Johnson opisywała Matthewa mianem "najbardziej chorego dziecka w Wielkiej Brytanii". Dbała o to, aby jej walka o zdrowie synka wywoływała wśród ludzi podziw i współczucie. Dzięki zasiłkom i rencie inwalidzkiej zgromadziła ok. 130 tys. funtów, uzyskiwała wsparcie od rozmaitych organizacji charytatywnych, które oferowały jej np. rejs na Teneryfę bądź nowy samochód. Gościła w telewizji śniadaniowej, a swoją historię sprzedała kolorowym magazynom. Spotykała się z rodziną królewską, razem z Matthewem odebrała z rąk ówczesnego premiera Tony'ego Blaira nagrodę Child of Courage Award. 

Kiedy wszystko wyszło na jaw, a dziecko okazało się zdrowe, Lisa została skazana na 3,5 roku więzienia za liczne oszustwa. Przez pierwsze sześć i pół roku życia Matthewa, czyli aż do interwencji policji i opieki społecznej, kobieta regularnie znęcała się nad synem na płaszczyźnie medycznej, fizjologicznej oraz psychologicznej. Chłopiec znosił te nieustanne tortury, chociaż ucierpiała każda strona jego młodego i bezbronnego życia.

Lisa również cierpiała na przeniesiony (zastępczy) zespół Munchausena (MSBP). Termin ten pierwszy raz został użyty w 1951 roku przez brytyjskiego lekarza Richarda Ashera. Nazwał w ten sposób zaburzenie psychiczne dorosłych osób, które celowo wywoływały objawy chorobowe lub udawały je, a także poddawały się w zasadzie niepotrzebnemu leczeniu - wszystko po to, by skupić na sobie uwagę personelu medycznego. Asher użył nazwiska żyjącego w XVIII w. niemieckiego barona Karla Friedricha Hieronymusa von Munchhausena, żołnierza i podróżnika, znanego z opowiadania wymyślonych przygód, w których rzekomo brał udział.

Z kolei termin "przeniesiony zespół Munchhausena" został wprowadzony w 1977 r. przez angielskiego pedriatrę, Roy'a Meadowa. Przez jakiś czas obserwował pod kątem zaburzeń psychicznych dwie matki - pierwsza wywoływała celowo objawy chorobowe u swojego dziecka, druga wręcz doprowadziła dziecko do śmierci z powodu ciężkich zaburzeń elektrolitowych - truła je dużymi dawkami soli doprowadzając tym samym do hipernatremii (nadmiaru sodu w organizmie).

Przeniesiony zespół Munchhausena może kojarzyć się z hipochondrią, jednak są to dwie różne rzeczy. W przypadku hipochondrii ma się do czynienia z obsesyjnym znajdowaniem u siebie symptomów chorób i chęcią ich wyleczenia. Z kolei przy MSBP objawy schorzeń wywołuje się sztucznie i stara się je jak najdłużej podtrzymać.

W 1999 r. Kathy Bush z Florydy została skazana na trzy lata więzienia za podtruwanie swojej córki Jennifer oraz zakażenie jej sond do karmienia, co skutkowało licznymi infekcjami. Jennifer miała jeszcze bogatszą kartotekę szpitalną niż syn Lisy Hayden-Johnson. Jednak w tym przypadku mamy do czynienia z prawdziwymi konsekwencjami. Dziewczynka od 2. do 9. roku życia przeszła 40 operacji, 1819 zabiegów niechirurgicznych, spędziła ponad 640 dni w szpitalach z powodu zaburzeń żołądkowo - jelitowych. Usunięto jej pęcherzyk żółciowy, wyrostek robaczkowy oraz część jelit. Nad Jennifer cały czas czuwała matka, która angażowała się w jej proces leczenia i była w stałym kontakcie z lekarzami. Podobnie jak w przypadku wspomnianej Brytyjki, postawa Kathy budziła powszechny podziw. Wrażenie zrobiła nawet na samej Hillary Clinton, która włączyła ją do kampanii dotyczącej reformy amerykańskiej służby zdrowia.

Chociaż przypadek Jennifer może jeżyć włos na głowie, to historia USA zna bardziej przerażające przykłady zastępczego zespołu Munchhausena. 45 - letnia Marybeth Tinning została w 1987 roku skazana na 20 lat więzienia za uduszenie swojej 4-miesięcznej córki. Podejrzewana była też o przyczynienie się do śmierci poprzednich ośmiorga dzieci, na przestrzeni 14 lat zmarło bowiem jej pięciu synów oraz trzy córki. Chociaż ich sekcje niczego podejrzanego nie wykazały, to wśród przyczyn ich zgonu znalazło się m.in. zatrzymanie krążenia, zespół Reye'a, nagła śmierć łóżeczkowa, czy te zatrzymanie się akcji serca. Ostatecznie przyznała się do zabójstwa trzech z nich poprzez uduszenie poduszką.

Szacuje się, że 95% przypadków zastępczego zespołu Munchhausena dotyczy biologicznych matek ofiar. Bardzo trudno doszukać się opisanego przypadku spowodowanego przez ojca. Dlatego też przyjmuje się, że matki, które wywołują u swoich dzieci objawy chorobowe to osoby z poważnymi zaburzeniami narcystycznymi i psychopatycznymi. Nie są zdolne do postrzeganie własnych dzieci jako oddzielnych osób, ale jako elementy pełniące funkcję w ich wewnętrznym świecie.

Kobiety, które zmagają się z MSBP potrafią manipulować otoczeniem w doskonały sposób - nie tylko rodziną, ale też personelem medycznym. Ocenia się, że ok. 80% z nich pracowało jako pielęgniarki lub rejestratorki medyczne.

Ofiary to głównie noworodki, niemowlęta oraz małe dzieci. Według badań z 2003 r., 6% przypadków zespołu zastępczego Muchhausena u matki kończy się śmiercią dziecka, kolejne 7% - długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu. Według szacunków, w Polsce ofiarami zastępczego zespołu Munchhausena pada 3 na 100 tys. dzieci. Specjaliści zajmujący się tym zagadnieniem uważają jednak, że takich przypadków bywa znacznie więcej. O jednej z nich pisał "Dziennik" w 2009 r.

Pewnego dnia do Centrum Zdrowia Dziecka trafiła półtoraroczna Zosia w stanie poważnego niedożywienia. Pomimo założonej gastrostomii nie przybierała na wadze, a przeprowadzone przez lekarzy testy nie wykryły żadnej choroby. "Gdy Zosi robiło się bolesne i nieprzyjemne badania, matka była dziwnie podekscytowana. A gdy nie robiliśmy żadnych badań, stan dziewczynki nagle się pogarszał" - mówiła pielęgniarka z CZD. Zagadkowy stan dziewczynki wywołał u kierownika pediatrii podejrzenia, że za wszystkim może stać matka, która pracowała jako pielęgniarka w opiece społecznej. Postanowił to sprawdzić. W pewien piątek powiedział jej, że Zosia zostanie po weekendzie wypisana ze szpitala. Lekarz podejrzewał, że w weekend matka może coś jej zrobić i tak też się stało. Mała znowu poczuła się gorzej, a przeprowadzone badania wykazały, że matka podawała jej psychotropowe środki uspokajające. Jakiś czas później wyszło na jaw, że pierwsze dziecko kobiety zmarło w tajemniczych okolicznościach. Uznano, że przyczyną była śmierć łóżeczkowa. "Wszyscy uważali ją za wzór troskliwej matki, tak świetnie radziła sobie z nieszczęściami, jakie na nią spadają" - mówił wtedy zajmujący się sprawą policjant.

Toksyczną matkę, która podtruwa córkę, można oglądać w miniserialu "Ostre przedmioty", nakręconym na podstawie książki autorstwa Gillian Flynn. Także jedna z dziewczynek, którym pomaga Cole z "Szóstego zmysłu" jest ofiarą matki dotkniętej zastępczym zespołem Munchhausena. O chorobie wspomina też Eminem w utworze "Cleanin Out My Closet", narzekając, że matka w dzieciństwie wmawiała mu różne choroby.