To, że nie angażuję się aktualnie w życie mojej parafii, nie oznacza, że nie interesuje mnie to, co się w niej dzieje. Regularnie sprawdzam aktualne ogłoszenia parafialne, aby zorientować się, co proboszcz wymyślił. W zasadzie - co tydzień właściwie jest to samo - ogłoszenia o zagranicznych wycieczkach (jakby w Polsce było mało sanktuariów do zwiedzania), zagranicznych wakacjach (i pomyśleć, że na nasze półkolonie zawsze był popyt), jakiś "godnych polecenia" artykułach prasowych, wymienienie zmarłych... No standard. Chociaż czasami jestem zaskoczona (niestety najczęściej negatywnie) jego innowacjami.
Od wielu lat jeździliśmy do Grodu Kraka na spektakle Męki Pańskiej, o których wielokrotnie Wam tutaj pisałam. Rok temu chyba nie było takiego wyjazdu. W tym roku jadą do Cieszyna. Ja rozumem, inflacja, ale jak zobaczyłam cenę, to pomyślałam, że to żart. Dwa lata temu niewiele bym dorzuciła i mogłabym zabrać ze sobą drugą osobę. Dobra, nie czepiam się, bo powiecie mi, żem uprzedzona do niego osobą jest. Inna sprawa - rekolekcje wielkopostne. Takie tradycyjne, kilkudniowe. Wszędzie dookoła są one prowadzone. My za to mamy dwudniowe skupienie wielkopostne, które poprowadzi salezjanin z miasta obok. Mam nadzieję, że to tylko preludium do właściwych rekolekcji. Bo szczerze powiedziawszy, to jakoś nie wyobrażam sobie braku rekolekcji przed Wielkanocą. No nie, trzymajmy się zasad! Chyba, że mnie jeszcze czymś zaskoczy (tym razem pozytywnie) i np. zrobi rekolekcje przed peregrynacją kopii obrazu ikony Matki Bożej Częstochowskiej, tak jak wielu innych kapłanów w swoich parafiach.
A może on po prostu boi się z niewiadomego powodu gościć innych na plebanii. Myślałam, że ma awersje tylko do naszego Oratorium, bądź co bądź dzieła prowadzonego przez salezjanów, ale coraz częściej mam wrażenie, że to po prostu jego nieprzystępny dla większości osób sposób życia. Ech, jeszcze kilka miesięcy i powinna wygasnąć mu kadencja proboszcza naszej parafii z urzędu. Nie chcę robić bilansu zysku i strat. Wystarczy, że były organista niemal za każdym razem jak mnie widzi pyta mnie, co się porobiło z tą całą scholą...
Dobra, może będzie trzeba ściągnąć koronę, pochylić pokornie głowę i między jednymi zawodami, a drugimi, między balansowaniem między jedną aktywnością a drugą, znaleźć czas, aby wstąpić do tej mojej rodzinnej parafii, wziąć udział w uroczystej peregrynacji, a potem zrobić wpis do parafialnej kroniki, bo podobno nikt tego nie robi. Nawet proboszcz. Ale może już na spokojnie wtedy, gdy jego już nie będzie...
Smutno się czyta o takich zmianach w miejscu, które jest Ci bliskie, bo widać, że los tej wspólnoty wciąż nie jest Ci obojętny. Rozumiem Twoje podejście do tradycyjnych rekolekcji i szkoda, że akurat w rodzinnej parafii wygląda to teraz inaczej, ale pomysł z wpisem do kroniki wydaje się dobrym sposobem na zachowanie ciągłości mimo trudniejszego czasu.
OdpowiedzUsuńMyślę, że Tobie ani spowiedź, ani rekolekcje nie są potrzebne, sama mogłabyś innych nauczać i dawać świadectwo.
OdpowiedzUsuńWłaśnie polskie miejsca są tak często niedoceniane, ludzie wolą jechać poza granice..
OdpowiedzUsuńMyślę, że kościół ze strony administracyjnej działa podobnie, jak inne organizacje i bardzo dużo zależy od osoby nimi kierującej. Dlatego dobry i rzutki ksiądz potrafi wyjść z wieloma ciekawymi pomysłami i inicjatywami, jak też odpowiednio dobrać parafian do pomocy.
OdpowiedzUsuńZresztą w wielu parafiach, gdzie ksiądz jedynie dojeżdża, sami parafianie muszą organizować wszystkie imprezy i inne uroczystości, a rola księdza sprowadza się głównie do spraw duchowych.
A wiesz że w mojej parafii rzadko są rekolekcje wielkopostne, mieliśmy od iluś lat rekolekcje adwentowe.Na naukach stanowych kilka osób ale na Gorzkich Żalach w niedzielę bardzo dużo osób, przed Gorzkimi Żalami jest jeszcze kazanie pasyjne .Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńO dziwo u nas też są prawie co niedziela te same ogłoszenia a na rekolekcje Wielkopostna po prostu zapomniałam pójść , moja wina, ale nie jestem tak bardzo wierząca jak Ty. A wycieczki są w tym roku aż dwie w tym jedna polska i jedna zagraniczna i na obydwu jest już komplet, w końcu autobus też ma swoją pojemność.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Czasem trzeba poczekać i pozwolić, żeby wszystko poukładało się samo. Może za kilka miesięcy sytuacja sama się rozstrzygnie. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńCzasem wystarczy na jakiś czas zmienić miejsce ( kościół ) lub po prostu dać sobie czas i odpocząć, odpuścić. Rekolekcji jest mnóstwo w internecie. Ja korzystam obecnie z aplikacji Pogłębiarka i tam uczestniczę w kursie wielkopostnym, który trwa przez cały post. Pozdrawiam :))
OdpowiedzUsuńWitaj Karolinko.
OdpowiedzUsuńCzasem życie samo pisze nam scenariusze. Nie wszystko układa się tak, jak planujemy, nawet w tak ważnym czasie jak Wielki Post. Myślę jednak, że najważniejsze jest to, co nosimy w sercu, a chwila ciszy, refleksji czy modlitwy może przyjść w każdym miejscu i czasie. Życzę Ci spokoju, nadziei i dobrych myśli na kolejne dni. Zdrowia przede wszystkim