Zasłonięte krzyże w świątyniach bezlitośnie przypominają, że za dwa tygodnie będziemy świętowali Wielkanoc. Dwa tygodnie - czternaście dni. Dużo to i mało. Zależy z jakiej perspektywy patrzeć. Zresztą, coraz częściej i coraz dobitniej odczuwam zbyt szybko przemijający czas. Tak, jakby chciały się wypełnić słowa piosenki "Dzisiaj to już wczoraj, jutro się zamienia w dziś". Czuję też dziwną pustkę w życiu. Nie osamotnienie, bo przecież na co dzień spotykam się z innymi ludźmi, czy to w pracy, czy w życiu, ale pustkę. Nie wiem, może jest to związane z moimi ostatnimi wynikami krwi, które znowu poleciały na łeb na szyję? A może z tym, że co rusz ktoś komu ufam po prostu zawodzi w ważnych chwilach?
Ale w tych trudnych chwilach są też okruchy szczęścia, które błyszczą niczym promyczki słońca na kamienistej ścieżce. Jest ich wiele, tworząc piękny drogowskaz ku temu, co ważne, dobre, piękne. A jednak chciałabym jeszcze raz być szczęśliwa i radosna, bez tego całego bagażu doświadczeń, który dźwigam po drodze. Z tą swoją dawną ufnością, jaką żywiłam względem drugiego człowieka. Teraz, teraz wiele osób trzymam na dystans. Boję się im zaufać, bo boję się zawodu i odrzucenia. To takie powszechne w dzisiejszym świecie.
Od mojego byłego katechety dostałam zadanie napisanie krótkiego scenariusza akademii wielkanocnej, którą dzieciaki z szkoły podstawowej przylegającej do jego parafii mogłyby wystawić w DSS. Na takie coś zawsze będę chętna. Coś tam naskrobałam, jakieś pieśni wynalazłam, w tym tą poniżej.
Podkłady i nuty też znalazłam, podobno panie w szkole będą robić z dzieciakami próby. W sumie miałam chęć iść z moimi dzieciakami z czymś podobnym do "Wigoru", no ale u nas od jutra (właściwie to od dzisiaj) zaczynają się rekolekcje wielkopostne i za bardzo nie byłoby z kim robić tych prób.
Poruszyły mnie twoje słowa o poczuciu pustki i trudnościach z zaufaniem, które w obliczu słabszego zdrowia brzmią szczególnie dotkliwie. To cenne, że mimo własnego bagażu doświadczeń wciąż odnajdujesz w sobie siłę, by tworzyć coś wartościowego dla innych. Życzę ci, aby te "okruchy szczęścia" częściej stawały się twoją codziennością.
OdpowiedzUsuńPustka, brak wsparcia... słabe wyniki badania krwi.
OdpowiedzUsuńWielki Post dotknął Cię wyjątkowo mocno.
Życzę poprawy zdrowia i nastroju już przed Wielkanocą.
Czas biegnie, a świat się zmienia. Tyle pracy wkładamy, aby poukładać sobie życie, a ono jak rzeka tworzy własne meandry, gdzieś coś uniesie, gdzie indziej brzeg urywa. Ważne, żeby widziec swój cel. Dla mnie Dzień Zmartwychwstania to odrodzenie. Zawsze cieszyły mnie pierwsze znaki wiosny, budząca się do życia przyroda i powracające ptaki.
OdpowiedzUsuńPogody ducha na co dzień.🤗
A może z tym, że co rusz ktoś komu ufam po prostu zawodzi w ważnych chwilach? (…) Teraz, teraz wiele osób trzymam na dystans. Boję się im zaufać, bo boję się zawodu i odrzucenia
OdpowiedzUsuńNie wiem, czy to dobrze, czy źle — ale ja od zawsze raczej trzymałem większość ludzi na pewnym dystansie (może w dużej mierze z powodu mojej pracy). Nigdy nie opierałem na nich spraw naprawdę dla mnie ważnych ani nie przyjmowałem bezkrytycznie tego, co mówili czy obiecywali. Zaufanie przychodziło dopiero z czasem — stopniowo, wraz z poznawaniem drugiej osoby i sprawdzaniem, na ile faktycznie można na niej polegać. Być może właśnie dlatego mam dziś bardzo niewiele naprawdę bliskich osób — w zasadzie tylko dwie — ale są to relacje sprawdzone i pewne.
Z drugiej strony znałem bardzo bliską mi osobę, która niemal bezwarunkowo ufała innym — często zupełnie obcym ludziom. Wielokrotnie spotykała się z rozczarowaniem, a mimo to wciąż od nowa wierzyła kolejnym obietnicom… i znów się zawodziła. Nasze podejścia do ludzi były skrajnie różne i, niestety, nigdy nie udało się jej tego zmienić.
Myślę też, że wielu ludzi ma ogromny problem z mówieniem „nie”. Gdy ktoś prosi ich o przysługę, czują się skrępowani odmową albo zwyczajnie boją się kogoś urazić. W efekcie mówią „tak”, mimo że już wtedy wiedzą, że najprawdopodobniej nie będą w stanie tej obietnicy spełnić. A to prowadzi do jeszcze większego zawodu — bo niespełniona obietnica boli bardziej niż szczera odmowa. Ja bardzo lubię powiedzieć "tak" i komuś pomóc, jak tylko mogę, jednakże nauczyłem się mówić „nie” już dawno temu — czasem wprost i bez ogródek, czasem w bardziej dyplomatyczny sposób, ale zawsze tak, by druga strona jasno wiedziała, na czym stoi.
Powiedzenie, że aby poznać prawdziwego przyjaciela, trzeba z kimś zjeść beczkę soli, jest — moim zdaniem — absolutnie trafne.
Mimo wszystko uważam, że nawet mając w pamięci wcześniejsze rozczarowania, warto próbować — wyciągać rękę do ludzi, ryzykować i stopniowo budować zaufanie. Trzeba jednak robić to z rozwagą i świadomością, że nie każda relacja przetrwa próbę czasu--i być przygotowanym na rozczarowania i porażki. Bo choć nadmierna ostrożność chroni przed zawodem, to jednocześnie może zamknąć nas na wartościowe relacje.
Pozdrawiam!
Przykre ale prawdziwe, masz racie
UsuńPodobno stan zdrowia ma wielki wpływ na psychikę, może stąd to poczucie pustki?
OdpowiedzUsuńżyczę poprawy nastroju, może wiosna przyniesie pogodniejsze chwile...
Chyba rozumiem tę pustkę, która Ci ciąży. Już dawno, bardzo dawno nie byłam szczęśliwa, ostatni raz 20 lat temu...
OdpowiedzUsuńKarolinko ściskam mocno i dużo zdrówka życzę 😀 i nie będę cię dołować ale to przysłowie prawdę niesie „ prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie „
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie
Karolinko!
OdpowiedzUsuńByć może to przesilenie wiosenne, może skutecznie obniżyć Twoje samopoczucie? Zawsze miałaś tak wiele energii, a teraz czujesz się tak wyczerpana. Doskonale Cię rozumiem, że teraz wiele osób trzymasz na dystans i boisz się odrzucenia. Mam wrażenie, ze otaczają nas sami toksyczni ludzie.
Życzę Ci zdrowia i poprawy nastroju:)
Pusta i brak zaufania... rozczarowania... Ktoś powiedział, że oczekiwanie czegokolwiek od innych ludzi to przepis na frustracje i rozczarowania. Może to skuteczna rada, ale jakże gorzka...
OdpowiedzUsuńDostałaś konkretne zadanie do przygotowania i, mam wrażenie że pustka uleciała. Są ludzie, którzy wierzą w to, że dajesz sobie radę z takimi zadaniami, no i najważniejsze, że jednak masz te malutkie szczęścia, które dostrzegasz.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię wiosennie.:))
Jest cel - jest działanie...;o) Życie nie jest galopem...;o) Zwolnij i uśmiechnij się do siebie...Fajna jesteś...;o) ♥
OdpowiedzUsuńParę dni temu rozmawiam z koleżanką i ona mówi, że idzie na zakupy świąteczne. A ja się pytam czemu tak wcześnie? Ona mówi że jutro są święta przecież. Okazało się, że babcia ją wkręciła. :)
OdpowiedzUsuńKiedyś też zrobiłem podobny dowcip i wszyscy uwierzyli-chociaż absolutnie nie spodziewałem się tego. Potem głupio się czuli, że tak naiwnie dali się nabrać!
UsuńCzas rzeczywiście leci nieubłaganie. A Tobie życzę zdrówka i żeby wyniki się poprawiły.
OdpowiedzUsuńCzas niestety do przodu...jeśli mamy cel, dokonamy tego i tego życzę...głowa do góry. Nie przypadkowo spotykamy ludzi na swojej drodze. Wtedy zaufaj...
OdpowiedzUsuńKarolinko
OdpowiedzUsuńŻyczę Ci dużo zdrowia. O nie zadbaj przede wszystkim. Doskonale rozumiem, jak to jest, bo i ja zmagam się z problemami zdrowotnymi.
Zmartwiło mnie to co piszesz o pustce braku zaufania... I to niestety rozumiem.
Życzę Ci też zaufania do życia, do ludzi, ale i do siebie ...
Niech ten pędzący czas przynosi Ci więcej ukojenia niż zmartwień
PS. Czy moje maile dochodzą do Ciebie?
Do tego, że ludzie zawodzą trzeba się przyzwyczaić. Tylko w utopijnym świecie wszystko jest idealne. Zmieniają się obowiązki, punkty widzenia, punkty odniesienia i dlatego tak bywa.
OdpowiedzUsuńDużo zdrowia !
Życzę Ci dużo zdrowia i lepszych ludzi wokół:) Pozdrawiam:)
OdpowiedzUsuń