Nie wiem czy kojarzycie z youtuba polski kanał z podcastami kryminalnymi zatytułowany "Niebezpieczna sieć". Jego autorka, Monika Prześlakowska, niemal każdy odcinek zaczyna od słów "Dzień dobry, dobry wieczór, w zależności od tego, kiedy się spotykamy". W swoich podcastach Monika porusza sprawy przestępstw, ale tych, które zostały popełnione w sieci, albo za jej pośrednictwem. Nie będę ukrywała, ale wielokrotnie inspirowałam się jej przykładami, kiedy przygotowywałam prelekcje na temat cyberprzemocy dla moich podopiecznych. Pozwalałam sobie jednak tylko na łagodniejsze przykłady, bo niektóre przyprawiają o ciarki na plecach i nie tylko.
O tym, że wyszła książka z niektórymi przywołanymi przez nią historiami, dowiedziałam się z jednego z podcastów. Gdzieś tam z tyłu głowy zaświtało mi, że może dobrze by było ją przeczytać. Choć z drugiej strony nie czułam specjalnie palącej potrzeby jej posiadania. A jednak, zbiegiem okoliczności, jeden jej egzemplarz trafił na moją półkę, i to na wsi, czym w cale nie pogardziłam, a nawet przeczytałam ją przy okazji ostatniego pobytu na niej.
Tytuł: "Niebezpieczna sieć. True crime. Zbrodnie, które zaczęły się w Internecie"
Autor: Monika Prześlakowska
Wydawnictwo: Znak Horyzont
Liczba stron: 336
O tym, że w sieci internetowej czają się różne niebezpieczeństwa czyhające na jej użytkowników wiadomo nie od dzisiaj. Tak samo, jak o tym, jak mało się o nich mówi i informuje o nich i innych i samych siebie. Tymczasem kolejni oszuści internetowi przemierzają globalną przestrzeń w poszukiwaniu kolejnych swoich ofiar.
Książka Moniki Prześlakowskiej zatytułowana "Niebezpieczna sieć. True crime. Zbrodnie, które zaczęły się w Internecie" jest zbiorem reportaży opisujących niektóre niebezpieczeństwa, które zostały już popełnione. Jest ona oparta na autentycznych historiach, co może wywoływał dodatkowy szok u czytelnika. Autorka opisała w nich morderstwa, oszustwa, wyłudzenia, szantaż, dręczenie, podszywanie się pod kogoś innego w celu osiągnięcia różnych korzyści materialnych i majątkowych. Większość opisanych przestępstw popełnili dorośli, ale sprawcami kilku z nich są dosłownie dzieci, a nawet... sztuczna inteligencja.
Pozycja ta powinna nam uświadomić, jak wielkim ograniczonym zaufaniem powinniśmy darzyć tych, z którymi kontaktujemy się za pomocą Internetu. Bo Internet to wspaniały wynalazek pozwalający na rozwijanie pasji i zainteresowań oraz zdobywaniu nowych znajomych, także z zagranicy. Jednak niewłaściwie użytkowany może nam przynieść więcej szkody niż pożytku...
Jakub Szamałek napisał trylogię o cyberprzestępstwach. Byłam wstrząśnięta. Czujemy się bezpieczni, bo {naszym zdaniem) dobrze się zabezpieczamy. Otóż nie
OdpowiedzUsuńWszyscy powinni tę książkę przeczytać ku przestrodze!
OdpowiedzUsuńOstatni akapit to apel i ostrzeżenie dla nas wszystkich!
OdpowiedzUsuńCo jakiś czas na pierwszych stronach czołowych gazet północnoamerykańskich pojawiają się artykuły, dokładnie opisujące tego rodzaju historie, opisujące dokładne działania takich przekrętów, jak też tragiczne sytuacje ludzkie, gdy ludzi stracili miliony dolarów!
OdpowiedzUsuńNiektóre z takich oszustw są tak wyrafinowane, że nabierają się na nie nawet bardzo sprytne, inteligentne i uważne osoby (włącznie z adwokatami i pracownikami policji—którzy potem milczą, bo im się wstyd przyznać). Ale istnieje wiele dość naiwnych, dających się oszukać na naprawdę naiwne telefony (np. że niby dzwoni policja czy sąd i jeżeli osoba nie zapłaci rzekomo zaległej kary w ciągu godziny, to zostanie aresztowana) i ciągle na to ludzie się nabierają. Ja otrzymałem dziesiątki, jeżeli nie setki telefonów, że będę aresztowany, że ktoś użył moją kartę kredytową, że jestem winny Urzędowi Fiskalnemu tysiące dolarów, że jestem poszukiwany przez policję, itp. A od paru lat otrzymuję m.in. wiadomości, że ktoś przejął mój komputer i nagrał mnie, bez mojej wiedzy, w różnych kompromitujących sytuacjach i jeżeli nie wpłacę pewnej sumy w „bitcoin”, to te filmy poślą do moich znajomych. Ciekawe—bo używam komputera „desktop”, który NIE posiada w ogóle żadnej kamery!
Sądzę, że najbardziej są na to podatni ludzie chciwi i zachłanni na pieniądze. Znałem kilku takich, co potracili po kilka tysięcy, bo myśleli, że uda się im zarobić w ciągu krótkiego czasu sporo forsy (ba, nawet przedtem się chełpili, że niedługo zarobią kilkadziesiąt tysięcy dolarów!)
Ponad 25 lat temu, jeszcze długo przed tego rodzaju przekrętami, przyszedł do mnie klient po poradę—dostał list, że niby wygrał samochód za 50 tysięcy dolarów i ‘tylko’ musi zapłacić parę tysięcy ‘podatku’, a następnie udać się do granicznego miasta w USA, aby go odebrać. Oczywiście, od razu powiedziałem mu, że to na 100% nieprawda. Facet był nie tylko niepocieszony, ale kontynuował zadawanie mi pytań — „a może jednak ten samochód wygrałem?” Cierpliwie zobrazowałem mu podobne oszustwa—zresztą sam otrzymywałem tego rodzaju listy—ale on nadal był niezmiernie sceptyczny, mocno wierząc, że jednak wygrał samochód.
Następnego dnia do mnie zadzwonił, dalej świdrując ten temat. Gdy po 2 dniach powtórnie otrzymałem od niego telefon w tej samej sprawie („że kontaktował się z kolegami i mu powiedzieli, że to prawda”), nie wytrzymałem i powiedziałem, żeby absolutnie te pieniądze wysłał, bo tacy durnie jak on w 100% zasługują na tego rodzaju straty finansowe.
Znam ten podcast, czasem słucham. Wszyscy musimy być czujni.
OdpowiedzUsuń