Dlatego przynajmniej jedna przeczytana w nim książka w miarę możliwości powinna być o tematyce wojennej. Tak sobie pomyślałam na początku miesiąca i to akurat udało mi się zrealizować. Jedną z tegorocznych wrześniowych lektur była bowiem książka autorstwa Agaty Puścikowskiej zatytułowana "Wojenne siostry. Niezwykłe historie bohaterskich kobiet".
Kiedy w piątek wpadłam trzymając ją w ręku na plebanię, Ksiądz-Senior oraz pan Gienek zapewniali mnie, że na pewno mi się spodoba, bo znają tą autorkę i wedle ich słów, bardzo ciekawie pisze. No, to właściwie była moja pierwsza z nią styczność, więc nie miałam się jak do tych słów odnieść. Postanowiłam im jednak zaufać, bo co innego miałam zrobić. I wiecie co? Wcale się nie zawiodłam. A "Wojenne siostry" naprawdę poruszają trudną ale ważną tematykę roli zakonnic w ratowaniu ludzkiego życia i kościelnego mienia.
Autor: Agata Puścikowska
Wydawnictwo: Znak
Kraków 2019
Liczba stron: 336
II wojna światowa nie oszczędzała nikogo. Nie uchroniły się przed nią nawet żyjące pod osłonką klasztorów zakonnice, w większości słabe i niepozorne kobiety. A jednak niejedna z ich wykazała się nie mniejszą odwagą, niż walczący z bronią mężczyźni. Dzięki nim ocalało wiele istnień i dóbr kościelnych. Historię niektórych z nich przybliżyła Agata Puścikowska w książce "Wojenne siostry".
Autorka przedstawiła na kartach książki historie 19 sióstr z różnych zakonów, które w jakiś sposób starały się o ocalenie ludzi w czasie II wojny światowej, a nawet czegoś równie ważnego i cennego - Najświętszego Sakramentu i własną godność. Nie zważając na wszelkie przeciwności losu, chronią w klasztorach uciekinierów, zanoszą do potrzebujących konsekrowane komunikanty, wychowują powierzone im dzieci w ochronkach, walczą w bitwach, posługują w szpitalach. W końcu wiele z nich ginie, od Pomorza, po Wołyń. Inne przeżywają, opowiadając potem we wstrząsający sposób o tym, co przeżyły i co je spotkało. O zmarłych świadectwa głoszą świadkowie ich heroicznych czynów.
Książka "Wojenne siostry" jest wstrząsającą relacją tego, na jaki heroizm zdolny jest człowiek, w szczególności kobieta, w chwilach, kiedy życie drugiego człowieka jest zagrożone. Zdaję sobie sprawę z tego, że takich skromnych i cichych, a zarazem bohaterskich sióstr było więcej, że to tylko niewielki wycinek z całości. Nie o wszystkich upomniała się historia i na pewno nie upomni. Ich imiona zostały zapisane w pamięci ocalonych, a na pewno w Bożej Księdze. Mimo to myślę, że dobrze, że mówi się o takich osobach, chociażby na kartach tego typu książek.
Bardzo trafna refleksja nad wrześniową lekturą, bo historie tych cichych, a jednocześnie tak niezwykle odważnych kobiet zasługują na to, by pamięć o nich nie zagasła. Agata Puścikowska ma świetne wyczucie i potrafi pisać o trudnych sprawach w sposób niezwykle poruszający i autentyczny. Miło, że sugestia Księdza-Seniora i pana Gienka okazała się tak trafnym wyborem. Życie pisze najbardziej poruszające scenariusze, a ta książka to piękny hołd oddany siostrom, o których bohaterstwie zbyt rzadko się mówi.
OdpowiedzUsuńZ pewnością to musi być fascynująca książką, którą chętnie przeczytałbym.
OdpowiedzUsuńBardzo blisko mojego miejsca zamieszkania znajdował się dom generalny Zgromadzenia Franciszkanek Rodziny Maryi. Wiem, że były one zaangażowane w różnoraką pomoc w czasie wojny i ponad 80 z nich zginęło, a prawie 150 przeszło przez hitlerowskie oraz sowieckie obozy koncentracyjne, łagry i więzienia.
Wrzesień to tragiczny miesiąc.Karolinko w dniu urodzin wszystkiego najlepszego.
OdpowiedzUsuńKlik dobry:)
OdpowiedzUsuńCzytałam książkę "Wojenne siostry", ale zupełnie inną, choć też z czasów wojny, autorstwa Anny Rybakiewicz. (Jest lipiec 1941 roku. Bliźniaczki - nie siostry zakonne - przyjeżdżają do Łomży z Sensburga, każda w innym celu. Jedna, ślepo zapatrzona w ideologię nazistowską, pragnie poślubić niemieckiego oficera i zapewnić sobie stabilną przyszłość. Druga marzy o wolności i niezależności. Siostry, choć identyczne, różnią się od siebie niczym dzień i noc. Adolfina zatraca się w pragnieniu urodzenia dziecka, które ma dopełnić jej idealny obraz rodziny. Franciszka nie potrafi ignorować rozgrywającego się wokół dramatu niewinnych ludzi. Stopniowo angażuje się w pomoc Polakom).
Też warto przeczytać.
Pozdrawiam serdecznie.
Wyobrażam sobie, jak dramatyczne losy zawiera ta książka. Z jednej strony takie historie o bohaterskich kobietach wzruszają i wzbudzają podziw za odwagę, ale z drugiej... rodzi się gniew, że w ogóle do wojen dochodzi i że zawsze cierpią w nich niewinni.
OdpowiedzUsuń❤️ „Wojenne siostry” to rzeczywiście niezwykłe świadectwo odwagi, poświęcenia i cichego bohaterstwa kobiet, o których historia nie zawsze pamięta. Takie historie zdecydowanie warto przypominać, bo pokazują, że heroizm nie zawsze wygląda jak walka z bronią w ręku — czasem ma twarz skromnej zakonnicy, która po prostu robi to, co uważa za właściwe, mimo ogromnego zagrożenia. Dziękuję za tę recenzję — książkę dopisuję do swojej listy lektur. 📚❤️
OdpowiedzUsuńNic jeszcze tej autorki nie czytałam- propozycja nie łatwa ale trzeba poznawać takie historie . Pozdrawiam
OdpowiedzUsuń