2461. Przeklęty obraz...

Jedną z moich wakacyjnych lektur był "Mały przyjaciel" autorstwa Donny Tartt. Jak pisałam w poście, który jej poświęciłam, była dla mnie męczarnią. Do dzisiaj nie wiem o co w niej chodziło i kto ostatecznie pozbawił życia małego Robina. Według innych recenzji to właśnie w tej treści o tym chodzi. O zachowanie otoczki tajemniczości wokół całej tragedii i pozostawienie domyślenia się końca czytelnikowi. Nie wiem, jak inni czytelnicy, ale ja tego się nie domyśliłam. Może jestem za głupia na tego typu rodzaj literatury?

Tymczasem na mojej półce z książkami na wsi od roku stoi książka tej samej autorki zatytułowana "Szczygieł". 850 stron, 100 pierwszych przeczytałama już podczas kilkudniowego pobytu w te wakacje. Treść od początku była dla mnie raczej zrozumiała, jednak po drodze trafił mi się owy "Mały przyjaciel" i trochę się zjeżyłam do niej. Ale tylko troszeczkę, bo podczas wyjazdu na Wszystkich Świętych ponownie do niej sięgnęłam. I wiecie, że jej akcja tak mnie wciągnęła, że przebrnęłam przez całą resztę stron. Sama się sobie dziwię. W dodatku coś z niej wyniosłam.

Tytuł: "Szczygieł"

Autor: Donny Tartt

Wydawnictwo: Znak Litera Nova

Kraków 2024

Ilość stron: 844

Czy kradzież z galerii sztuki małego niepozornego obrazu może sprowadzić na złodzieja fatum? Czytając "Szczygła" odnosi się wrażenie, że tak. Gruba książka napisana przez Donny Tartt zabiera czytelnika w świat pełen wypadków i zdarzeń, których nikt nie chciałby przeżyć, a także w wewnętrzny świat przeżyć nastoletniego, a potem już dorosłego, Theo.

Głównym bohaterem powieści jest Theo, którego poznajemy, gdy ten ma trzynaście lat. Chłopiec mieszka z matką, ojciec, który jest alkoholikiem, wyprowadził się z domu i znalazł sobie nową rodzinę. Pewnego dnia matka chłopaka zostaje wezwana do szkoły w związku z bójką, w jaką wdał się jej syn. Chcąc potem z nim porozmawiać, zabiera go do galerii sztuki, gdzie zwraca uwagę na mały obraz zatytułowany "Szczygieł", który wisi w jednej z sal. Niemal w tej samej chwili wybucha bomba, a Theo jest jedną z niewielu osób, które uchodzą z życiem. Na liście ofiar jest też jego mama. Nastolatek trafia do domu swojego szkolnego kolegi Andy'ego u którego czuje się jak w rodzinie. Chłopak skrywa jednak pewną tajemnicę - przed opuszczeniem ruin galerii ściągnął ze ściany ulubiony obraz mamy i zabrał ze sobą. Wkrótce ojciec chłopca zgłasza się po niego i Theo zmuszony jest opuścić gościnny dom. W nowym miejscu zamieszkania poznaje Borisa, który wprowadza go w świat alkoholu i narkotyków. Kilka lat później ginie także ojciec Thea. Osierocony chłopak wraca do Londynu, gdzie sam sobie radzi z dorastaniem, demonami przeszłości oraz niegościnnym światem.

"Szczygieł" Donny Tartt jest doskonałą opowieścią psychologiczną. Tak naprawdę główny motyw, tytułowy obraz, jest w niej na drugim planie. Na ten pierwszy wysuwa się Theo i jego dorastanie w świecie, który nie jest mu przyjazny. Najpierw śmierć mamy, potem ojca, ciągłe przeprowadzki z jednego miejsca w drugie, szemrane towarzystwo, w końcu zetchnięcie ze światem alkoholu, narkotyków i szemranych interesów. Tak naprawdę może to spotkać każdego z nas. Może niekoniecznie w takiej kumulacji, ale jednak. W pewnym momencie ma się wrażenie, że ukryty w walizce Thea obraz jest po prostu zapomniany. Tak jakby chciano zapomnieć o przeszłości, żyjąc tu i teraz. Ale to nie do końca jest możliwe, czego też możemy dowiedzieć się z książki.

Nagroda Pulitzera jak najbardziej zasłużona :)

No to teraz mogę sobie obejrzeć ekranizację tej powieści.