Graliśmy z dzieciakami na świetlicy środowiskowej w gry planszowe i towarzyskie. Nie żadne tam komputerowe z ogłupiającą, deliryczną muzyczką, ale takie, którym towarzyszyły autentyczne krzyki to radości, to zawodu. Wiecie, stare poczciwe "kalambury", bierki, "Piotruś", "statki", "Super Farmer", "Pełny kurnik", "Wirus", czy też "Daję słowo". Na początku myślałam, że to nie przejdzie, że dzieciaki wychowane już w XXI wieku będą się nudzić. Bo nie ma muzyki, bo nie ma automatycznej interakcji. Czyli czegoś, co jednak przyciąga młodego człowieka i naładowywuje jego endorfiny. Jest za to współpraca i czekanie, albo na porażkę, albo na zwycięstwo.
W takim "Piotrusiu" nie decyduje strategia, ale szczęście do wylosowanej karty. Albo będziemy mieć parę, albo nie. Jednak "Super Farmer", "Pełny kurnik" i "Wirus" w dużej części opierają się i na jednym, i na drugim. Czasami już, już czujemy się zwycięzcami, wystarczy jednak jeden niesprzyjający rzut lub jedna nieprzychylna karta i już musimy zaczynać od nowa. Z kolei w kalambury, "Statki", "kółko i krzyżyk", czy też bierki możemy grać nie posiadając żadnych specjalnych atrybutów. Moje pierwsze bierki to były zapałki, z czego niektóre były złamane w połowie, bądź miały ułamane główki. A zabawy i śmiechu dawały nie mniej, niż gry na konsole.
Bardzo ciepłe wspomnienie z dzieciństwa mam w stosunku do gry "Super Farmer". W czwartej klasie szkoły podstawowej uczyła mnie bardzo mądra matematyczka. Jej mądrość nie wynikała jednak ze posiadanej wiedzy, ale ze sposobu zaangażowania ucznia w myślenie matematyczne. Pamiętam, że to był ostatni dzień przed zimową przerwą świąteczną, tzw. wigilia szkolna wraz z jasełkami. Chociaż matematyka była na pierwszych dwóch lekcjach, to pani Basia nie kazała nam otwierać książek i zeszytów, ani nie pisała na tablicy żadnych rachunków. Wyjęła z torebki dwie gry: "Memory" oraz "Super Farmer" i podzieliła nas na dwie grupy: pierwsza to byli czwartoklasiści, a druga piątoklasiści. Przez jedną godzinę graliśmy w "Memory", ćwicząc swoją pamięć, a przez drugą w "Super Farmera", ćwicząc strategię i logiczne myślenie. A pani matematyczka chodziła pomiędzy jednym stolikiem a drugim i pomagała nam w naszych zmaganiach. Niby taka mała zmiana, a zapadła mi w pamięć. Bardzo bym chciała, aby moje dzieciaki też miały takie piękne wspomnienia.
To świetnie, że pokazałaś dzieciakom alternatywę dla tych współczesnych gier, pozdrawiam Ania
OdpowiedzUsuńMój wnuk uwielbia gry planszowe, a ja najbardziej lubię takie z prostymi zasadami, bo niektóre maja instrukcję grubości książki...
OdpowiedzUsuńOch, grywało sie kiedyś w planszówki, kart, bierki, domino :-)
jotka
Niektóre dzieciaki i obecnie uwielbiają grać w planszowki to kwestie zaangażowania dorosłych ją w poprzedni weekend klocki układałam. Świat gier u mnie dopiero do odkrycia Farmera nie znam 😀 pozdrawiam
OdpowiedzUsuńKarolino, ten tekst niezwykle ciepło i autentycznie przypomina o tym, co w dzieciństwie liczy się najbardziej, czyli o prawdziwej obecności i wspólnie przeżywanych emocjach. W świecie pełnym cyfrowych bodźców potrafiłaś pokazać młodemu pokoleniu, że zwykłe bierki z zapałek czy partyjka „Super Farmera” potrafią dać znacznie więcej radości i bliskości niż najbardziej zaawansowane ekrany. Wspomnienie o pani Basi jest doskonałym dowodem na to, jak mądre i uważne podejście dorosłego zostaje w człowieku na całe życie, a Ty właśnie tworzysz dla tych dzieciaków dokładnie takie same, bezcenne chwile.
OdpowiedzUsuńCieszy fakt że dzieciaki chcą grać planszowkami .Ja aktualnie z dwoma w bierki a od świąt będą scrable , pozdrawiam cieplutko.
OdpowiedzUsuńWbrew pozorom, powraca moda na planszówki i inne normalne, niekomputerowe gry.
OdpowiedzUsuńCzasem właśnie takie lekcje zostają z nami na całe życie. A teraz dzieciaki ze świetlicy mają szansę zabrać ze sobą podobne wspomnienia: wspólny śmiech, emocje przy grze i radość z bycia razem. Nawet połamane zapałki potrafią stać się początkiem świetnej zabawy!
OdpowiedzUsuń