53. Przeprogramowanie

Przez ostatnie pięć lat moje życie toczyło się dość monotonnym rytmem - od poniedziałku do piątku zajęcia na uczelni, połączone z wolontariatem i treningami sportowymi. Dojazdy do Katowic trwały niecałą godzinę, same zajęcia różnie trwały, ale też można było jakoś się dostosować. Po tygodniu następowały dwa dni regeneracji. W soboty próba scholi parafialnej, a potem zajęcia z dzieciakami w Oratorium, w niedzielę Msza święta i chwila dla siebie. Łatwo się żyło, przyjemnie. Istna sielenka. Ale czy życie polega na samych przyjemnościach? Chyba nie. Po w sumie bardzo dobrym zdaniu egzaminu licencjackiego z zarządzania postanowiłam iść dalej. Od początku celowałam w Kraków, moi rodzice byli jednak sceptycznie do tego nastawieni. Tym bardziej, że i tak pojawiła się perspektywa samodzielnego mieszkania, co w przypadku osób niepełnosprawnych nie jest taką oczywistością. Tutaj pragnę podziękować rodzicom za zaufanie, jakim mnie obdarzyli. Siłą rzeczy złożyłam papiery na AWF w Katowicach. Życie jednak potoczyło mi się jak się potoczyło. A że Lolek nie lubi nic nie robić, postanowił zapisać się na trzy kierunki - dwa w szkole policealnej, jeden na studiach dziennych. Oznacza to mniej więcej tyle, że nie mam czasu na nudę i robienie głupot. A przy okazji musiałam całkiem przeorganizować mój plan tygodnia. I to w każdym tego słowa znaczeniu - od zmiany pór kładzenia się do łóżka i wstawania z niego, po kombinowanie na którą niedzielną Mszę świętą pójść, żeby było najlepiej. W środy i piątki zrywam się z łóżka już o 4:30, aby niecałą godzinę później iść na przystanek do centrum, skąd odjeżdża bus do Krakowa. Jeden na godzinę, muszę więc być punktualnie, bo inaczej spóźnię się na zajęcia. Musiałam zrezygnować z pewnych rzeczy i przyjemności kosztem czegoś innego. Ale mnie to nie przeszkadza. Nie warto bowiem zbytnio przywiązywać się do jednostajnego trybu dnia, bo szybko wpadnie się w monotonię i znużenie. Jestem czasami zmęczona, ale za razem szczęśliwa.

Korzystając z luźniejszych piątków - mam dzisiaj zajęcia tylko z architektury i sztuki sakralnej i kończę je już o 9:30 - poświęcam je na porządki. Kurze z grubsza ścieram każdego dnia, jednak z powodu mojej alergii to nie wystarcza. Pranie przez te 7 dni też potrafi urosnąć do monumentalnych rozmiarów. No i gotowanie. W piątek zazwyczaj gotuję sobie jedzenie na najbliższych 2 - 3 dni. Nie jest to nic specjalnego, ani wykwintnego - jakaś zapiekanka, pierogi, kopytka, czasami gołąbki bez kapusty, kotlety z tuńczyka, od wielkiego dzwonu schabowe. Inna sprawa, że moje menu jest dosyć ograniczone z powodu mojej alergii pokarmowej. Szaleć więc zbytnio nie mogę. Potem jem jakieś proste i szybkie potrawy typu makaron z serem, jajko sadzone, naleśniki. W Krakowie odkryłam dosyć tanią knajpkę z smacznymi plackami ziemniaczanymi. Akurat to jest jedna z moich ulubionych potraw i w dodatku nic mi po niej nie jest. Kiedy nie mam czasu czekać na placki (zwykle od złożenia zamówienia do jego realizacji mija około 10 minut), a zmierzam już na dworzec autobusowy, wstępuję do baru szybkiej obsługi, gdzie serwuje się dania z ryb. Kolejna zmiana w moim życiu, bo jeszcze niedawno nie można mnie było namówić na tego typu jedzenie. Co prawda w dalszym ciągu hamburgery są dla mnie passe, ale na dorsza już dam się skusić. Inną sprawą jest fakt, że rybki to ja zawsze kochałam jeść, a te w tamtym sklepie nie są zbytnio wysmażone (mam chorą nerkę, której nie chcę obciążać). Czasami mam na coś ochotę, ale zdaję sobie sprawę, że z wielu powodów nie mogę czegoś zjeść. A tak mi się marzy omlet z wiśniami... Albo zapiekanka z bułki... Tosty... Chociaż myślę, czy sobie jutro z rana nie wrzucić kromek do opiekacza. Jak wstanę o 6 to zdążę. Gorzej jak nie zdążę... Bo jutro mam 12 godzin rachunkowości finansowej. Uf... to kolejny etap mojego przeprogramowania. A pojutrze siedem godzin rachunkowości i pięć działalności gospodarczej w branży ekonomicznej. Tak więc nie mam czasu ani na nudę, ani na porządne wyspanie się. Nie przeszkadza mi to jednak. No cóż, może po prostu dojrzałam do pewnych rzeczy...

52. W raju języków obcych

Od kilku dni odczuwam typowe chroniczne zmęczenie organizmu. Chyba narzuciłam sobie zbyt duże tempo zapisując się na trzy uczelnie, w tym jednej w oddalonym o blisko 80 kilometrów Krakowie, a do tego działaniem w wolontariatach. Na uczelniach zaczynają się powoli kolokwia i sprawdziany, staram się być na bieżąco ze wszystkim co się dzieje na zajęciach. Chociaż wczoraj odpuściłam sobie zajęcia z geografii, kosztem przygotowania do dzisiejszego kolokwium z języka niemieckiego. Na szczęście geografia to mój konik, wszak zdawałam ją na poziomie rozszerzonym na maturze. Egzaminu z tego przedmiotu więc się nie boję. 

Większą obawę miałam co do niemieckiego. Pytania mnie zaskoczyły. Nie to że były trudne, ale trochę inne niż przez całą moją dotychczasową edukację. Mam jednak nadzieję, że udało mi się uzbierać te 50% wymagane na zaliczenie. Zupełnie inne zaskoczenie spotkało mnie od strony wykładowcy, który w pełni zrozumiał moją specyficzną sytuację (czyli to, że nie jestem w stanie pisać kolokwium ręcznie) i sam zadbał o to, abym na tych kilkudziesięciu minutach mogła napisać wszystko na uczelnianym laptopie, tak, abym nie musiała z moim gonić przez rynek główny na uczelnię. 

Doskonały dowód na to jak wiele w naszym wykształceniu zależy od podejścia nauczyciela prowadzącego do niepełnosprawnych uczniów. I to nie tylko na studiach, ale przede wszystkim na niższych etapach kształcenia. Poza tym dowiedziałam się, że u tej wykładowczyni można bez problemu poprawiać niezaliczone kolokwia. Na poprzednich studiach na języku angielskim (który był obowiązkowy) u mojego wykładowcy pisało się kolokwium z danej partii materiały tylko raz bez możliwości poprawy oceny niedostatecznej, nie ważne czy do zaliczenia zabrakło studentowi 10, czy też 1 punktu. Trochę nie fair, ale są wykładowcy i pseudowykładowcy. Szczerze powiedziawszy, to po przygodzie na AWFie, gdzie wykładowca języka obcego unieważniał mi prace, tylko dlatego, że przypadkowo nacisnęłam klawisz wywołujący menu start (swoją drogą ciekawe czy jej się to nie zdarza, ale pewnie myślała, że mam gdzieś ściągę), czuję się, jakbym trafiła do językowego raju, gdzie rozumieją, co do nich szprecham. 

Pani K., moja aktualna nauczycielka niemieckiego, to anioł w ludzkiej skórze. Zawsze pyta się, czy nadążam z notowaniem na komputerze w sali komputerowej, podsyła mi różne materiały, żartuje z nami. To ten tym nauczyciela, na którego zajęcia chce się chodzić, toteż frekwencja jest bardzo wysoka. A jednocześnie naprawdę uczy i pomaga w zdobywaniu wiedzy. Takiej wykładowczyni życzę każdemu studentowi!

51. Uczymy się słówek niemieckich, czyli niecodzienne wykorzystanie PowerPointa

Jutro mam pierwsze kolokwium z języka niemieckiego. Słówka + gramatyka + odmiana czasowników. Gramatyka - spoczko, wystarczy zapamiętać, że w stopniu wyższym przymiotników dodajemy końcówkę "er", a w najwyższym "ste". Nie licząc oczywiście stopniowania nieregularnego, ale to też się da wyuczyć na pamięć. Gorzej z odmianą czasowników, których jest 90. Wiele osób robi tak, że pisze sobie podstawową formę, a potem dopisuje drugą i trzecią (czyli czas przeszły). Ale co zrobić, kiedy pisanie nie wchodzi w rachubę? Myślałam, myślałam i wymyślałam :). Znalazłam w sumie banalne rozwiązanie, ale jakże pomocne dla osób mających kłopot z pisaniem. 

Każdy z nas zna program PowerPoint służący do tworzenia prezentacji multimedialnych, wiele z nas już nie raz go używało. Dlaczego nie miałby być pomocny w nauce słówek z języka obcego? 

Mój pomysł obróciłam w czyn. Najpierw wyjęłam kartkę z zapisanymi słówkami. Potem zaczęłam kolejno wpisywać je do poszczególnych slajdów w myśl zasady jeden slajd - jedna odmiana czasownika. Wybrałam sobie rozmieszczenie "Slajd tytułowy" i w tytule wpisałam formę podstawową każdego czasownika, a w podtytule jego tłumaczenie, drugą oraz trzecią formę. Na koniec musiałam tylko odpowiednio ustawić przejścia slajdów, czyli to co mam w podtytule pojawia się dopiero po kliknięciu myszką, albo naciśnięciu klawisza w klawiaturze. Tym sposobem po zobaczeniu podstawowej formy danego czasownika mogę najpierw powiedzieć jego tłumaczenie i dwie pozostałe, a następnie sprawdzić poprawną odpowiedź. 

Co do sukcesu wypowiem się jutro, ale mi osobiście słówka weszły do głowy o wiele szybciej, niżbym miała je sobie powtarzać na sucho z kartki.

50. "To już jest koniec..."

Z małym żalem obejrzałam dzisiaj ostatni odcinek serialu "Czas honoru" opowiadającego o losach czwórki przyjaciół w czasach II wojny światowej. Janek, Władek, Michał oraz Bronek zostali wyszkoleni w Anglii na grupę cichociemnych, której zadaniem jest walka z wrogiem. Na początku historii towarzyszył im jeszcze ojciec Michała i Władka, major Czesław Konarski. Po jego śmierci cała czwórka musiała sobie radzić już sama. Nakręcono 7 serii serialu, które puszczano w okresie od września do listopada bądź grudnia, w latach 2008 - 2014. Pierwsze cztery sezony toczyły się w okresie II wojny światowej, sezon 5 i 6 opowiadał o losach bohaterów bezpośrednio po jej zakończeniu, zaś w sezonie ostatnim, 7, cofnęliśmy się do czasów II wojny światowej, a konkretniej do Powstania Warszawskiego. Zresztą została ona nakręcona z powodu okrągłej rocznicy jego wybuchu, a więc znalazły się pieniądze na jej emisję. Jeżeli miałabym wybrać najlepszy sezon, nie potrafiłabym wskazać tego jednego ulubionego. Każdy miał w sobie to coś, każdy miał sceny, które wbijały się widzom w pamięć. Czym ujmował ten w sumie niełatwy serial? Może tym, że oprócz walk Polskiego Ruchu Oporu pokazywał również codzienne życie narodu w tamtych chwilach. Przewijały się na nim i obrazy z getta warszawskiego, i z Pawiaka, byliśmy świadkami narodzin, ślubów, śmierci, łapanek. Przeżywaliśmy zauroczenia bohaterów oraz rozczarowania. Serial traktowałam jako uzupełnienie tego, czego się nauczyłam na lekcjach historii. Akurat tak się złożyło, że emisja pierwszego sezonu przypadła na pierwszy semestr klasy trzeciej liceum, czyli czas, kiedy omawia się materiał związany z wybuchem II wojny światowej. Bardzo podobały mi się też motywy muzyczne z serialu:

Kocham te kawałki po prostu.

Jarosław Sokół, jeden z twórców scenariusza serialu, napisał nawet książki na podstawie poszczególnych serii. Na razie przeczytałam wszystkie trzy, jakie dotychczas wyszły i mam nadzieję, że na nich się nie skończy. Tym bardziej że zostały opisane dopiero cztery serie (1, 2, 3 i 7), więc jeszcze powinny wyjść co najmniej 3 :).

Czy jest mi żal, że serial się już skończył? Trochę tak, bo polubiłam fikcyjne postacie, które się w nim pojawiły. Ale z drugiej strony uważam, że bez sensu byłoby na siłę ciągnąć jego akcję do czasów współczesnych. No bo o czym mieliby opowiadać? O walce z komunizmem? Zresztą na koniec szóstej serii Władek, Michał i Bronek zostali uśmierceni w wyniku jednej z toczonych walk(Janek zginął serię wcześniej), więc i tak nie mieliby jak pociągnąć akcji.

49. Kto bardziej korzysta z dialogu - ja, czy moi znajomi

Ostatnio nastąpił pewien przełom w moim życiu. Jak dotąd miałam pewien kłopot z zawieraniem znajomości z osobami pełnosprawnymi. Owszem, zazwyczaj uczestniczyłam w rozmowach z innymi, ale częściej jako słuchacz, niż ich uczestnik. Coraz częściej jednak potrafię włączyć się do rozmowy wtrącając swoje trzy grosze, lub wyrazić swoje zdanie na dany temat. I to nie tylko podczas zajęć lekcyjnych, ale i w zwykłych pogadankach pomiędzy nimi. Wczoraj włączyłam się nawet do gry słownej z moimi koleżankami i nie miały większych problemów ze zrozumieniem tego, co mówię. Tak samo podczas wczorajszej prezentacji z form pielgrzymowania na temat Volto Santo. 25 minut gadania, w tym kilka pytań odnośnie co i jak. Niejeden z nas by się wściekł, że ktoś go nie rozumie. Ale ja się cieszę - bo to nie tylko znak, że mnie słuchają, ale i okazywanie równości wobec innych studentów. A przy okazji oni sami uczą się słuchania i rozumienia osób z wadą wymowy. Dzięki temu czuję się częścią wspólnoty uczelnianej, której bądź co bądź jestem. Bo czy w życiu osób niepełnosprawnych ruchowo chodzi o to, aby traktować ją ulgowo w każdej sytuacji? Nie! Osobiście głupio bym się czuła, gdybym odpowiadała z mniejszej partii materiału niż moi znajomi. Co ja mówię głupio - czułabym, że najzwyczajniej w świecie ich oszukuję. I tak samo jest z rozmową. Czy wada wymowy musi mnie w tym ograniczać? Niekoniecznie. Wystarczy dobra wola nie tylko moich znajomych, ale przede wszystkim moja! Co z tego, że będę wstydziła się mojej mowy? Tak przecież nie zjednam sobie osób. Oni muszą przecież patrzeć na mnie przez pryzmat tego co potrafię, a nie moich ograniczeń. Bo jednak jestem osoba stadna, która lubi przebywać w towarzystwie. Mam nadzieję, że nie popełnię już błędów z przeszłości i inni nie będą we mnie widzieć nietowarzyską osobę. Oczywiście nie ze wszystkimi jestem w super kontaktach, ale chyba nie można być w takich samych stosunkach ze wszystkimi. To by było za nudne.