77. 2014 rok - jego blaski i cienie

Kolejny rok dobiegł końca. Jutro obudzimy się (albo i nie) już w kolejnym, 2015. Kolejny rok przybędzie w naszej metryczce. Przyznam się szczerze, że ten rok zleciał mi niesamowicie szybko. W ogóle mam wrażenie, że życie po przekroczeniu 18 roku życia biegnie jak szalone. Oby tylko nie roztrzaskało się o jakiś mur i nie zostało bezpowrotnie zatracone. A niestety, w codziennym pośpiechu bardzo często uciekają nam najistotniejsze rzeczy.

Często na koniec roku zastanawiam się, co można w nim zaliczyć co porażek, a co do sukcesów. Największą moją porażką zdecydowanie okazało się niezaliczenie języka angielskiego, a w konsekwencji nie dopuszczenie mnie do obrony pracy magisterskiej. Mh... Potem dowiedziałam się od koleżanki, że uczelnia całkowicie zlikwidowała Studium Języków Obcych, o czym dziekan "zapomniał" mnie poinformować we wrześniu. Na razie więc odkładam decyzję o zmianie tytułu lic. na mgr, tym bardziej, że coraz częściej odnoszę wrażenie, że kolejne tytuły sprzyjają popadaniu w przeświadczenie, że jesteśmy najlepsi na świecie. Rozstałam się też z K. z którym chodziłam od roku - kolejny raz utwierdził mnie w przekonaniu, że mężczyźni to w większości niedojrzałe gatunki ludzkie. W listopadzie do cieni mojego życia mogę dodać zmianę kursowania busów do Krakowa. Do tego dochodzą jeszcze kłótnie z kilkoma mniej lub bardziej ważnymi osobami...

Na szczęście sukcesów miałam o wiele więcej. Na pewno zaliczę do nich większe zaangażowanie w życie mojej parafii - czytanie modlitwy wiernych, niesienie darów w procesji, raz nawet miałam pierwsze czytanie. W lutym debiutowałam jako główny wychowawca grupy na półkoloniach. Zaangażowałam się także w przygotowanie festynu rodzinnego. Bardzo się cieszę z kolejnego wyjazdu za granicę. Tym razem celem naszej grupy był Wiedeń, Kromeriż oraz Budapeszt. Taki wyjazd to nie tylko okazja do poznania nowych miejsc, ale i nawiązania znajomości.

Dzień po powrocie z zagranicy stanęłam na komisji rentowskiej i przyznali mi to świadczenie do 2019. Nie będę pisać jak ważny jest stały dochód dla osoby mieszkającej samotnie i samotnie opłacającej wszelkie świadczenia. Cieszę się, że ten rok obył się bez dłuższej hospitalizacji, że moje sfatygowane nerki jeszcze radzą sobie z oczyszczania krwi z toksyn. Zastawka w głowie też działa mi bez zarzutu, więc chyba jeszcze trochę pożyję. Zdecydowałam się na poszerzanie swoich kwalifikacji. Bez wahania złożyłam papiery do dwóch szkół policealnych w moim mieście. Jednak za największy sukces w tym roku uważam podjęcie studiów na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. 

Dlaczego? Podejrzewam, że nie każdemu chciałoby się codziennie dojeżdżać w jedną stronę na uczelnię. A mnie się chce. Często pytają mnie skąd ja biorę siły na to wszystko? Nie wiem. Może z wiary? A może ktoś tam na górze bardzo się za mną wstawia? W każdym razie póki mam zapał i energię, póty będę kontynuować moją edukację.

Było też jedno wydarzenie w roku, które nadało mu szczególny wymiar i napełniło mnie nadzieją - to kanonizacja dwóch papieży: Jana XXIII oraz Jana Pawła II w Niedzielę Miłosierdzia Bożego. I chociaż sama nie brałam udziału w obchodach tego wydarzenia w Watykanie, to jednak z zapartym tchem śledziłam wszystko na szklanym ekranie telewizora.

Co przyniesie rok 2015 pozostaje dla mnie zagadką. Ja tylko bym chciała dokończyć w końcu moje studia magisterskie, tylko nie koniecznie w Katowicach. I żeby moje zdrowie utrzymało się na obecnym poziomie.

Na koniec pragnę podziękować wszystkim, którzy czytają moje wypociny. W ciągu pół roku licznik odnotował prawie 5 500 odwiedzin (stan na godzinę 14:40). Sporo, zważając na to, że szczególnie nie rozreklamowałam mojej stronki. Dziękuje wszystkim komentującym to co piszę, a szczególnie Ani, cyni, mamie braci Petelczyc, Innej Mamie, Chachulce1990 oraz Ewie (co prawda dałaś mi tylko jeden komentarz, ale jakże podnoszący na duchu). Mam nadzieję, że w przyszłym roku spotkamy się w tym samym gronie.

76. Co można zrobić dzięki innym ludziom?

Bardzo dużo rzeczy:
- zagrać w "Eurobiznes"
- pierwszy raz w życiu spróbować kartaczy, po których nic mi nie jest
- wypić herbatę w dobrym towarzystwie
- obejrzeć zdjęcia z pięknych czasów gimnazjalnych i powspominać je sobie trochę
- wzruszyć się oglądając na VOD odcinek "Ojca Mateusza" pt. "Święta rodzina"
- odwiedzić kilku znajomych na facebooku(którego zresztą się nie posiada)
- wygłaskać cudzego psa i kota
- a także poplotkować, poplotkować i jeszcze raz poplotkować

Bo przecież to takie normalne dla dwudziestokilkulatek, prawda?

A poniżej wrzucam mój ukochany motyw z "Ojca Mateusza". Nie da się nie wzruszyć.

75. Uciekający czas

Ostatnio mam wrażenie, że życie przecieka mi przez palce. Tłumaczę to sobie nadmiarem obowiązków. Ale czy to powinno być usprawiedliwieniem mojego lenistwa? Nie sądzę. Ostatnio najchętniej nie wychodziłabym z mieszkania. Dzisiaj musiałam jednak się zebrać, aby podjechać do biblioteki w Katowicach, bo system zaczął mi naliczać karę za nie zwrócenie książki w terminie. A swoją drogą byłam pewna, że przedłużyłam termin jej oddania. Pewnie znowu czegoś nie nacisnęłam, bo odbywało się to w systemie on-line. W każdym razie dwie cenne godziny zostały wyjęte z mojego dnia.

Wczorajszy dzień był do niczego - tak bolał mnie brzuch, że nie mogłam funkcjonować. Na Wigilii zbytnio nie szalałam z jedzeniem, ponieważ znam swoje ograniczenia w kwestiach żywieniowych. Zastanawiam się, czy brzuch może boleć z nerwów. Wszak poprzedni rok był raczej dla mnie stresujący - nieciekawa sytuacja rodzinna, skreślenie z listy studentów tydzień przed zakończeniem studiów (to chyba najbardziej się na mnie odbiło) od października ciągnięcie trzech kierunków studiów i kombinowanie jak je pogodzić. 

W dodatku od tej soboty zaczynają mi się egzaminy i zaliczenia. Muszę się sprężyć, aby jak najwięcej przedmiotów, a najlepiej wszystkie, zaliczyć w pierwszym terminie. Dzięki temu będę miała chociaż tydzień wolnego (w "Żaku" ostatni egzamin mam 7 lutego, natomiast na uczelnię w Krakowie wracam już 16 lutego, zresztą zajęcia w "Progresie" też zaczynam w lutym). Siedzę więc przed wydrukowanymi notatkami pod kocem w łóżku i przyswajam sobie materiał. Ale im dłużej się uczę, tym większe mam wrażenie, że tego materiału jest za dużo na moją biedną głowę i że nie zdążę ze wszystkim. I przeraża mnie to, że mam coraz mniej czasu. Tak bym chciała, aby ten tydzień już minął. Byłabym z dwoma przedmiotami do przodu. Tym bardziej, że materiał pomału zaczyna mi się mieszać. Zwłaszcza z przedmiotów prawniczych. Ale z drugiej strony mam motywację do nauki w postaci chęci pomocy w organizacji kolejnych półkolonii w naszej parafii. Pomagam od lata 2011 roku, a w zeszłym roku awansowałam na głównego wychowawcę grupy. Oczywiście wcześniej musiałam zaliczyć kurs wychowawcy, na którym znowu robiono mi kłopoty. Na szczęście w końcowym bilansie w kuratorium oświaty nie widziano problemów aby osobie takiej jak ja dać papierek potwierdzający kwalifikacje. Nie wiem tylko kto w tym roku organizuje stacjonarny wypoczynek dla najmłodszych. Ale może dadzą mi jakoś znak. 

A jutro znowu czeka mnie spotkanie z moimi koleżankami z gimnazjum. Przez to moje zabieganie i brak czasu nie mam nawet kiedy się z nimi spotkać. Ciekawe co u nich słychać.

74. Szachownica

Dwa tygodnie - dużo to i mało. Kiedy tydzień temu siedziałam na ostatnich zajęciach z rachunkowości w szkole policealnej zastanawiałam się jak mądrze wykorzystać ten czas. Już wtedy wiedziałam jedno - nie mogę zbytnio zarywać nocy. Zważając na mój skomplikowany tryb życia, a raczej tempo jakie sobie narzuciłam składając papiery na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, postanowiłam postawić przede wszystkim na wypoczynek. Od jakiś dwóch tygodni zmagam się z przeziębieniem połączonym z bólem brzucha, które muszę w końcu wyleczyć. A poza tym zaplanowałam sobie nie zarywanie nocy. To nie przelewki wstawać o godzinie 4, aby dotrzeć na tą 8 na miejsce. Na krakowskim dworcu autobusowym jestem co prawda godzinę wcześniej, ale muszę jeszcze dojść na uczelnię. Zachodzę w głowę jak to się stało, że z dworca na Franciszkańską nic nie jedzie. No nic. W każdym razie mój rekord na tej trasie: to 10 minut. Z laptopem na plecach. I zapierającym dech w piersiach kaszlem. Ale żeby nie było, że się lenię, to też pomału przygotowuję się do egzaminów zaliczeniowych w szkołach policealnych oraz zerówek na Uniwersytecie. Już za tydzień mam egzamin z podstaw prawa cywilnego oraz podstaw przedsiębiorczości. Materiału, szczególnie z tego pierwszego jest trochę. Ale dam sobie radę. Studia na poziomie licencjackim ukończyłam, w przyszłym roku ponownie będę startować na studiach magisterskich, tym razem na krakowskim AWFie. Do tego w Katowicach nie mam siły, poszedł zdecydowanie w ilość, a nie w jakość. Dojazdy są wykańczające, fakt, ale za to jaka będzie potem satysfakcja. A żebym wszystko sobie mogła pogodzić, pod choinką znalazłam organizatorek, o którym marzyłam od dawna. Czasami najpraktyczniejsze prezenty są najtańsze. A swoją drogą musiałam być w tym roku bardzo grzeczna, bo po raz pierwszy od kilku lat znalazłam coś pod choinką. Ale takie niespodziewane prezenty chyba najbardziej cieszą obdarowywanych. 

73. Kiedy raj zamienia się w piekło...

Każdy z nas marzy o wyjeździe w ciepłe kraje, poopalanie się na plaży, kąpiel w morzu. Ludzie, którzy zginęli dziesięć lat temu po przejściu potężnej fali tsunami w rejonie wysp Indonezyjskich też pewnie o tym marzyli. Ci, którzy mieszkali na nich na stałe pewnie cieszyli się, że będą mieli niezłą szansę na zarobek. Co prawda w tamtych regionach chrześcijaństwo wyznaje stosunkowo niewielka liczba mieszkańców, jednak większość wypoczywających na bajecznych plażach przyleciała na wyspy, aby w przyjemny sposób spędzić zarówno okres świąteczny, jak i zbliżający się Nowy Rok. Wyobrażacie sobie patrzeć na kolorowe fajerwerki w otoczeniu palm? To musiałby być cudowny widok. Pewnie ludzie wybierający się w tamtym czasie na wypoczynek na wyspy też tak myśleli. I do swoich walizek oprócz sprzętów do nurkowania zabrali też sztuczne ognie. Bo przecież nie mieli pewności, że dostaną je na miejscu. Czy spodziewali się wtedy, że wielu z nich w tym raju na ziemi straci życie? Pewnie nie.

Był drugi dzień świąt, kiedy świat dowiedział się o potężnej fali tsunami, która przetoczyła się przez Indonezję, Sri Lankę, Indie, Tajlandię, Malediwy, Somalię, Birmę oraz Malezję. Telewizja pokazywała przerażające obrazy przedstawiające ogrom zniszczeń, jakich dokonał potężny żywioł. Przez kilka kolejnych dni dochodziły do nas informacje o zastraszającej liczbie ofiar, które utonęły pod wodą - zarówno wczasowiczów, jak i mieszkańców miast zalanych przez wodę. Straszliwy żywioł nie wybierał - ginęli bogaci właściciele zagranicznych firm oraz biedni rybacy w przybrzeżnych portach. Zwierzęta kilka dni wcześniej instynktownie uciekły w głąb lądu. Ludzie nie mają jednak tak rozbudowanej intuicji i nawet kiedy morze cofnęło się aż po horyzont, nie wszyscy wzięli to za zły omen. Statystyka jest straszna - zginęło ponad 200000 osób, tożsamości wielu z nich do dzisiaj nie udało się ustalić. Byli chowani w zbiorowych mogiłach, najczęściej w pośpiechu z obawy przed wybuchem epidemii. 

Bardzo często zastanawiałam się w tamtym czasie co by było, gdybym znalazła się wtedy w epicentrum wydarzeń. Żyję co prawda w Polsce, ale równie dobrze mogłam urodzić się w którymś z krajów nawiedzonych przez falę. Albo pojechać z rodzicami tam na wakacje. Czy też zginęłabym jak niejeden mój rówieśnik? Czy może udałoby mi się przetrwać?

I na koniec jeszcze teledysk, który promował akcję pomocy ofiarom tamtego zdarzenia.