86. Co może wywołać radość?

Cztery, cztery, cztery! Niemiecki zdałam na mocną czwórkę. Jak się z tego cieszę! A jeszcze pół roku temu usłyszałam, że osoby takie jak ja nie mogą mieć dobrej oceny. Bzdura kompletna! Ale do osiągnięcia takiego stanu potrzebna jest nie tylko moja dobra wola, ale i prowadzącego. A teraz trafiłam na prawdziwego anioła. Jeszcze chwila a uwierzę, że jestem w stanie coś osiągnąć w swoim życiu. Bardzo trudno wejść w taki stan ducha, kiedy wszyscy wokoło dosłownie wdeptują cię w ziemię. Na szczęście zdarzają się wyjątki. Jeszcze tylko jutro i tydzień laby. A raczej półkolonii parafialnych. Ja jednak wolę siedzieć z dzieciakami na zajęciach niż wstawać o 4 rano. Wiem, wiem, sama tak wybrałam, toteż nie marudzę. Ale czasami naprawdę chciałabym sobie dłużej pospać. 

I jeszcze poranna rozmowa w autokarze do Katowic. Ważna, a za razem przypadkowa rozmowa. Dająca jednak nadzieję na lepszy czas. I na to, że cokolwiek by się nie działo mam znajomych, którzy wesprą mnie nie tylko modlitwą, ale i dobrym słowem. Bez względu na to, czy dostanę z danego przedmiotu 5 czy nie zaliczę go w ogóle. Bez względu na to, czy wysiądą mi nerki, czy też nie. Trochę mnie to podbudowało, odgoniło złe myśli.

Teraz siadam do architektury i sztuki sakralnej. W notatkach mam sajgon, ale dam radę. 

85. Cieszyć się czy nie

No po prostu padam i nic na to nie poradzę. Trwająca sesja daje mi się ostro we znaki. Wczoraj mieliśmy zerówkę z przedmiotu zowiącego się historia kościoła. Uczyłam się, nawet trochę nocy zawaliłam co sprawiało ryzyko wystąpienie u mnie ataku epilepsji. Na szczęście mam chody u Pana Boga, który zawsze wie, kiedy pozwolić mi na "relaks" po ataku, a kiedy muszę dokręcić śrubki i za żadne skarby go nie dostanę. Na miękkich nogach poszłam na egzamin, bo jednak materiału jest multum, a ja jestem tylko człowieczkiem. Jeszcze jadąc busem czytałam sobie książkę "Dzieje chrześcijaństwa w zarysie", co stanowiło podstawowy materiał do zaliczenia (pomijam fakt, że na kserze wydrukowali mi ją tak, że co strona była do góry nogami, a pdf nigdy nie był moim przyjacielem). Trochę przeszkadzało mi radio, w którym bez przerwy mówiono o rocznicy wyzwolenia obozu w Oświęcimiu. Nie do końca wiedziałam gdzie mamy ten egzamin, na szczęście koleżanki zawołały mnie z okna korytarza w głównym budynku. Na szczęście mam grupę, która raczej trzyma się razem. 

Razem też czekaliśmy na wykładowcę, który zabrał nas do jednej z sal w oficynie. Tam zostały rozdane nam kartki z zadaniami. Ja na poprzednich zajęciach umówiłam się z profesorem, że zdam mu to ustnie, ponieważ nie dam rady napisać mu opisówki ręcznie, a na laptopie teoretycznie mogę mieć ściągę (po AWFie wszystkiego mogę się spodziewać). Na początku jak zobaczyłam pytania zwątpiłam w siebie, jednak profesor zadał mi zupełnie inne. Pierwsze dotyczyło judeochrześcijan, drugie wyjaśnienia jakiegoś terminu(już nawet zapomniałam jakiego, ale na egzaminie też nie potrafiłam go wyjaśnić, w ogóle pierwszy raz go słyszałam), trzecie opowiedzenie o Doktorach Kościoła i czwarte, ostatnie omówienie procesu upadku Jerozolimy. Pod wpływem usłyszanych w drodze informacji bez przerwy moje myśli krążyły wokół Żydów. I to słowo głównie królowało w mojej wypowiedzi. Nie popisałam się za bardzo i dostałam tylko 3,5. Tylko, albo aż, bo wielu moich kolegów oddało puste kartki i pójdzie po prostu na poprawę. Przynajmniej wiedzą czego się spodziewać. 

A ja mogę już odetchnąć z ulgą, że egzaminy zdałam w zerowych terminach. Co prawda nie znam jeszcze wyników z geografii, ale powinnam być do przodu. Zostały mi jeszcze do zaliczenia języki, formy pielgrzymowania, architektura i sztuka sakralna, wpisy z szkolenia bhp, bibliotecznego oraz wychowania fizycznego. Większość zaliczeń jest jednak za mną. I to z tych najbardziej ciężkich przedmiotów. Jest dobrze, idę do przodu! A oceny nie zawsze odzwierciedlają nasze umiejętności.

84. Wizyta raz do roku

Doczekałam się dzisiaj kolędy. Zważając na terminy z zeszłych lat zauważyłam, że z roku na rok jest ona w moim bloku coraz później. Wiele osób w moim środowisku zastanawia się, czy jest w ogóle sens wpuszczać księdza do mieszkań, skoro później może na kazaniach czy też ogłoszeniach duszpasterskich poruszać kwestię jak kto mieszka. Szczerze powiedziawszy śmieszy mnie taki argument, ponieważ jak długo żyję, nigdy w naszej parafii nie słyszałam, aby ksiądz poruszał kwestię wyposażenia czyjegoś mieszkania. Co najwyżej ubolewał nad faktem, że tak wiele par mieszka na "kocią łapę" i nawet nie zamierza zalegalizować swojego związku... Nie wymieniał nikogo z nazwisk, broń Boże, ale i tak wielu poczuło się urażonych tymi słowami (i tym sposobem sami zdradzili, że stwierdzenie dotyczy właśnie ich :D). Dla mnie osobiście wizyta duszpasterska jest wizytą samego Boga, który przychodzi do mojego mieszkania w postaci kapłana. Oczywiście wierzę, że Najwyższy jest ze mną zawszę i wszędzie, jednak ten jeden dzień w roku jest tego namacalnym symbolem. Żyję raczej skromnie, jednak zawszę staram się, aby tego dnia pokój wyglądał naprawdę nieskazitelnie. To trochę tak, jakby miał nas odwiedzić papież albo prezydent. Wiadomo, że nie przyjmiemy go w potarganych spodniach i pokoju, w którym po podłodze walają się papierki po cukierkach. A teraz odwiedził mnie ktoś znacznie ważniejszy.

W tym roku moją ulicę objął najmłodszy wikary. Szczerze powiedziawszy było mi to całkiem obojętne, kto tym razem do mnie zawita. Jak już pisałam, dla mnie to przychodzi Bóg w osobie kapłana, a nie człowiek. Zresztą tradycyjnie było u mnie schludnie. Wczoraj wymieniłam firanki na nowe, świeżo wyprane. Jeszcze przed wyjściem do szkoły (dzisiaj miałam zajęcia w Żaku) złożyłam tapczan i wyciągnęłam z szafy pasyjkę, świeczniki, kropidełko i świeżo wykrochmalony obrus (ciekawa jestem, czy ktoś dzisiaj jeszcze krochmali bieliznę?). Ku mojej radości zajęcia w szkole trwały dzisiaj tylko do 12 (w tym miałam egzamin z podatków i wynagrodzeń, który jakimś cudem zdałam na 4). Po powrocie do mieszkania przygotowałam sobie obiad, aby nie umrzeć z głodu (dzisiaj królowała kuchnia chińska, czyli warzywa z mięsem mielonym i ryżem z patelni - szybkie i treściwe, a przy okazji zostanie mi jeszcze na poniedziałek), "wyeksmitowałam" mojego kociaczka - Pusiaczka do łazienki, aby mi nie przeszkadzał i wzięłam się za zmycie podłogi. Potem tylko podlanie moich trzech kwiatków na parapecie i rozłożenie niezbędnych akcesoriów na stole, który uprzednio też zmyłam. Zdając sobie sprawę z tego, że ksiądz J. raczej nie szybko do mnie dotrze (bądź co bądź, numer mojego mieszkania ma bliżej końca niż początku), postanowiłam poduczyć się na jutrzejszy egzamin z działalności gospodarczej. Warto mądrze wykorzystać swój czas. Chociaż gdybym czytała "Dzieje chrześcijaństwa w zarysie" Daniela Olszewskiego pewnie byłoby bardziej na temat.

Ksiądz J. zawitał do mnie wcześniej niż się spodziewałam - przed 18.00. Odmówiliśmy modlitwę, pokropił moje skromne progi. Trochę spieszył się na wieczorną Mszę Świętą, toteż obyło się bez zbędnej rozmowy. Zresztą i tak często mnie widzi w kościele, zaangażowałam się w organizację zimowych półkolonii, nawet się śmiał, że w końcu trafił do jakiejś scholanki. Jednocześnie przypomniał mi o jutrzejszej sumie odpustowej. Co prawda mam zajęcia w Żaku, ale najwyżej wcześniej wyjdę. Zostawił mi aż trzy obrazki, po jego wizycie śmiałam się, że nadrobił te lata, podczas których nic nie dostałam. Nie żebym była łasa na kartoniki, ale to jednak miło dostać taką pamiątkę. I jeszcze jeden miły akcent - wikary za nic na świecie nie chciał wziąć ode mnie koperty. Wiem, że mieszkam raczej skromnie, ale wiem też, że parafia ma swoje potrzeby. Teraz spłaca raty za nową elewację. A tych kilkadziesiąt złotych na pewno się im przyda. Suma sumarum koperta w końcu została wzięta, ale podbudowano we mnie świadomość, że nie dla wszystkich pieniądze są najważniejsze. A może inaczej - niektórzy zdają sobie sprawę z tego, że są ludzie, którym pieniądze są bardziej potrzebne. To takie niespotykane w dzisiejszych czasach, kiedy każdy chce mieć jak najwięcej kapitału. 

83. Zmiana, ale czy na lepsze?

Poszłam dzisiaj na trening lekkoatletyczny. Pierwszy raz od października, ale to akurat przemilczmy, bo plan zajęć na Uniwersytecie mam tak ułożony, że za nic na świecie nie mam jak wbić te 1,5 godzinki trzy razy w tygodniu :(. A w piątki jestem tak padnięta całym tygodniem, że po prostu padam na twarz i wtedy kiedy jest trening, ja po prostu chrapię w najlepsze. Poza tym ostatnio doszły problemy zdrowotne i tak jakoś wyszło... Boleję nad tym bardzo, ponieważ bieganie to nie tylko moja pasja, ale i doskonały sposób na rehabilitację zarówno ruchową, jak i oddechową. Przez piętnaście lat sporo osiągnęłam, więc szkoda zaprzepaścić włożony w to wszystko trud. Dlatego dzisiaj pokonałam własną słabość i wybrałam się do miejscowej szkoły sportowej.

Już na wstępie usłyszałam, że niewiele straciłam, ponieważ dotychczasowa trenerka zrezygnowała z prowadzenia zajęć, a jej następczynie zbyt szybko zrażały się niepowodzeniami. No tak, pewnie myślały, że trening i osiągnięcia osób niepełnosprawnych są identyczne jak zdrowych zawodników. Nic bardziej mylnego. Tak naprawdę każdy z nas musi mieć indywidualnie przygotowany program zajęć pod naszą konkretną grupę startową oraz niepełnosprawność. Jednocześnie trener musi mieć świadomość tysiąca niespodziewanych zdarzeń, jakie mogą zdarzyć się podczas treningu. Niejednokrotnie bowiem zdarzały się przypadki, gdzie trenerka musiała przerywać zajęcia i jechać z którymś z nas do szpitala, aby zszyć ranę. Nie każdy jest w stanie podołać takiej odpowiedzialności.

Pierwszy raz w mojej karierze sportowej zdarza się, aby trenerem lekkiej atletyki był mężczyzna z krwi i kości. A tutaj proszę, w środę otrzymuję SMSa z zaproszeniem na dzisiejsze zajęcia i podpisane męskim imieniem. Na szczęście w piątki miałam (bo już zakończyłam) tylko jedne zajęcia i to o 8 rano, więc spokojnie mogłam podjechać o 16 pod szkołę sportową, gdzie odbywało się spotkanie. Trochę miałam wątpliwości, bo jednak długo mnie nie było, a i nie od razu przyzwyczajam się do nowych ludzi. Na szczęście pan P. okazał się rzeczowym człowiekiem. Wszak on też zaczynał swoją przygodę ze sportem u pani A. (tylko, że ja trenowałam w ramach zajęć szkolnych, a on w innym terminie jako zawodnik "STARTU KATOWICE", do którego i ja w końcu zostałam zwerbowana), ma problemy ze wzrokiem. Posiada tytuł trenera LA, a jednocześnie sam jest w pewnym sensie niepełnosprawny więc wie, że każdy z nas ma pewne granice, których nie przeskoczy się, ot tak sobie. Na spotkaniu jedna mama zadała pytanie, czy tak jak dotychczasowe zastępcze trenerki będzie nas trenował tylko kilka miesięcy, a potem sobie odejdzie zrażony naszymi "postępami", na co pan P. odpowiedział, że sam trenował i wie, że nic nie przychodzi ot tak sobie, toteż będzie z nami tak długo, jak tylko będzie trzeba. Widać było, że jest to konkretny człowiek, który planuje zajęcia w różnych obiektach. Oby mu się to udało. A potem zaczął się trening, który był jednym z bardziej luźnych, jakie zdarzyło mi się mieć. Truchcik, rozgrzewka, dwie przebieżki, cztery szybsze przebiegnięcie wyznaczonego odcinku, znowu 7 minut truchciku i na koniec streczing. Żyć nie umierać. Chociaż potem, czyli na wiosnę, przechodzimy do meritum tego wszystkiego. Mam nadzieję, że plan zajęć na uczelni będzie w miarę znośny (pobożne życzenie - dochodzi mi 30 godzin więcej zajęć w całym semestrze, więc będzie ciekawie), bo brakuje mi tego ruchu.

Chciałabym też wrócić do pływania, które uwielbiam. Klub sportowy musiałby jednak otworzyć kolejny oddział gdzieś bliżej mojego miejsca zamieszkania, a na to się na razie nie zanosi. A szkoda, bo te dwie godziny nie tylko mnie relaksowały, ale i pozwalały szybko zasnąć.

Wisła, wrzesień 2009 rok - dwa złote medale, największe zaskoczenie, a jednocześnie niecodzienny prezent urodzinowy

82. "Ucieczka"

Zerwałam się dzisiaj wcześniej z uczelni. Dlaczego? Sama nie wiem. W kość dała mi dzisiejsza "zerówka" z etyki oraz zaliczenie z historii i archeologii biblijnej. Fakt, samam sobie winna, ponieważ wczoraj za późno wzięłam się do nauki. Co prawda obydwa były w formie ustnej dla całej grupy, jednak stres i zmęczenie zrobiły swoje. Wskutek czego pomyliłam epoki w której żył Immanuel Kant (cofnęłam go do średniowiecza), a w historii poplątał mi się Jom Kippur (Święto Pojednania) z Świętem Losów. Na szczęście zapunktowałam odpowiedzią gdzie w mieście Żydzi rozkładają namioty podczas Święta Namiotów - na balkonach i w ogrodach (to było banalne). Nie będę jednak narzekać, zarówno z etyki jak i z historii dostałam 4, co w mojej sytuacji wydaje mi się świetną oceną. Stać mnie na więcej? Może, ale przypominam, że niecałe trzy godziny w ciągu dnia mam wyjęte z życiorysu przez dojazdy. Czekam na wiosnę, kiedy dni będą dłuższe i będę mogła czytać sobie książki podczas jazdy. Teraz to niemożliwe - w busie są pogaszone światła, więc i tak nic bym nie przeczytała.

Po historii i archeologii biblijnej miałam mieć jeszcze historię kościoła, jednak stwierdziłam, że jak raz nie pojawię się na zajęciach, to nic się nie stanie. Tym bardziej, że zmęczenie brało górę. Postanowiłam więc iść na dworzec autobusowy. Po dotarciu do mojego miejsca zamieszkania nie wróciłam od razu do mieszkania, ale poszłam jeszcze do kościoła na nowennę. Dzisiaj przygotowała ją parafialna schola, do której ja też przynależę. Dawno nie byłam na tym pięknym nabożeństwie, głównie ze względu na mój napięty plan zajęć. Ale dzisiaj postanowiłam przyjść. Powitano mnie raczej serdecznie, wszak ostatnio jestem w niej gościem (co nie oznacza, że nie wypełniam Trzeciego Przykazania Bożego - wypełniam, tylko że najczęściej w innym miejscu i czasie). Zaproponowano mi nawet, żebym poszła w procesji z darami i zaniosła wodę. Tutaj odmówiłam, bo jednak przy moich trzęsących się łapkach kościół mógłby zamienić się w krainę wodą płynącą ha, ha, ha. Zanim jednak usłyszałam, że znowu stwarzam problem, poprosiłam co niektóre osoby, aby wygooglowały sobie słowo atetoza i się wyedukowali (oczywiście w łagodniejszej wersji). Na szczęście obyło się bez zbędnych komentarzy. Trudno mi jest się przyzwyczaić do nowego organisty, który śpiewa nieco inaczej niż nasz poczciwy pan W. Mam nadzieję, że pan W. szybko wróci do zdrowia i formy, bo dzisiaj szczególnie było słychać, jak posypaliśmy się w kilku punktach Mszy świętej*. Wkurza mnie też pseudoprezeska scholi, która nic nie robi w sferze organizacyjnej. Wybaczcie, ale według mnie prezesowanie nie polega tylko na odhaczaniu na liście obecności kto jest, a kogo nie ma. Nie potrafi załatwić nic. Gdyby nie nasz nowy wikary (nota bene dwa lata starszy ode mnie), to pewnie nawet nie pojechalibyśmy do Krakowa. Co do wycieczki mam pewien plan, ale szerzej muszę o nim pogadać, kiedy ksiądz będzie u mnie na kolędzie. A to już niedługo - w tą sobotę. Muszę się wcześniej urwać z policealki, bo w przeciwnym razie ksiądz pocałuje klamkę, a ja będę musiała zrobić szturm na kancelarię parafialną.

* A może to ja rozproszyłam całą grupę swoją obecnością? hi, hi, hi!